Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Λογοτεχνία / Διήγημα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Λογοτεχνία / Διήγημα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΔΕΙΠΝΟ ΕΝΟΣ ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗ



Ένα χλιαρό, φθινοπωριάτικο βράδυ σε κάποιο ημισκότεινο, αδιέξοδο στενάκι στο κέντρο της Αθήνας...
“Ο άνθρωπος μπορεί εύκολα να δείξει από τι υλικό είναι πραγματικά φτιαγμένος φτάνει να του δώσεις εξουσία, πλήθος αγαθών ή πολύ απλά... αυτό που ζητάει η ψυχή του!”

Ένας τροχήλατος κάδος απορριμάτων ταρακουνιέται και αγκομαχάει στο τέλος του  βραχύτατου δρόμου. Ακριβώς από πάνω του αργοπεθαίνει μια ωχρή, μισοκαμμένη λάμπα. Η βρωμιά, η δυσωδία και ο αδύναμος σελαγισμός φωτός έχουν προσελκύσει σ’αυτό το σιχαμερό σημείο ένα μικρό σμήνος από ανήσυχα, θορυβώδη έντομα. Ξαφνικά, ο κάδος τραντάζεται δυνατά ακόμη μια φορά και μια ανατριχιασμένη, μαύρη γάτα πετιέται σα βολίδα από τον πάτο του, πηδά στην άσφαλτο κι εξαφανίζεται στο σκοτάδι μ’ένα δαιμονικό ουρλιαχτό. Το κατάχλωμο κεφάλι ενός ρακένδυτου, λιπόσαρκου γέροντα ξεπροβάλλει, τότε, από το σιδερένιο χείλος της σκουπιδιάρας.

ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ (παραμιλώντας):
Πώς έτυχε τούτη η φτώχεια στον κοσμάκη δεν ενδιαφέρει ποσώς την ταλαίπωρη ύπαρξή μου! Το μόνο που με κόφτει είναι ότι μέχρι και οι κάδοι είναι άνεργοι! Αδειανοί όλοι τους! Κανείς δε μας σκέφτηκε ποτέ εμάς.  Πετάχτε σκουπίδια ρε! Πώς αλλιώς θα δειπνήσει ένας πεινασμένος και ξεχασμένος απ’το Θεό γερασμένος αλήτης, σαν και του λόγου μου, ε; Απερίσκεπτοι φονιάδες! Είναι σα να αφήνετε άδεια πιάτα μπροστά από έναν άνθρωπο που λιμοκτονεί. Εγκληματίες... Μ’ακούει κανείς; Άδεια πιάτα είπα! Αλλά... κανείς δε νοιάζεται... 

Ο γέρος χαϊδεύει με λύπη και με τρυφερότητα, συνάμα, το εξωτερικό τοίχωμα του σκουπιδοντενεκέ.
 
ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ:
Αυτό είναι το πιατάκι μου...
 
Αγκαλιάζει τον κάδο και περιεργάζεται το περιεχόμενό του με συγκίνηση.
 
ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ:
Άδειο!
 
Το μόνο που ακούγεται προς στιγμή είναι η μονότονη βοή των εντόμων, λίγες ανάσες αργότερα, όμως, ένα βαθύ γουργουρητό ηχεί βροντερά και σα βρυχηθμός άγριου θεριού απ’την κοιλιά του πειναλέου ρακοσυλλέκτη. Εκείνος παρατάει ενστικτωδώς το σκουπιδοντενεκέ και ξεκινά να χαϊδεύει το στομάχι του.
 
ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ:
Αχ κι εσύ σαν το πιατάκι μου είσαι... αδειανό! Σώπασε όμως... σώπασε μικρέ σκουπιδοντενεκούλη μου. Μη διαμαρτύρεσαι και θα’ρθει η στιγμή που όλο και κάτι θα γευτείς κι εσύ. Αλλά σους για την ώρα καλό μου. Σουςςςςς...

Ξάφνου, μια δυνατή βροντή κάνει το ρακοσυλλέκτη να αναπηδήσει και δίπλα του, μέσα στο σκουπιδοντενεκέ, εμφανίζεται ως δια μαγείας ένας ψηλόλιγνος, νεαρός άνδρας με μαύρο κοστούμι. Επρόκειτο για μια δυσοίωνη και δυσβάσταχτη άφιξη. Ίσως, σαν αυτή του θανάτου.
 
ΧΑΡΟΣ (απότομα):
Έγκυος είσαι ρε γέροντα και χαϊδολογάς την κοιλιά σου;

Ο γέρος στρίγγλιξε σαν κορίτσι απ’την τρομάρα του και προσπάθησε να σκαρφαλώσει έξω απ’τον κάδο για να το σκάσει όσο το δυνατόν πιο μακριά από το ανθρωπόμορφο πλάσμα που ανάδινε το δέος της έσχατης στιγμής! Ο Χάρος τον άρπαξε απ’το κουρελιασμένο πανωφόρι του και τον τράβηξε ξανά εντός της σκουπιδιάρας.
 
ΧΑΡΟΣ:
Μην είσαι τόσο αγενής με τον επισκέπτη σου. Θα με κάνεις να πιστέψω ότι σου είμαι ανεπιθύμητος.
 
Ο Χάρος πλησίασε το πρόσωπό του κοντά στο πρόσωπο του γέροντα και κατόπιν τον περιεργάστηκε απ’την κορυφή ως τα νύχια.
 
ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ (τρεμάμενος):
Ε, εδώ που τα λέμε... κι εσύ αν ήσουν στη θέση μου... δε θα σου κόβονταν τα ήπατα αν ξεπεταγόμουν έτσι απότομα μπροστά σου σαν… τον χάρο;
 
Κι άλλη βροντή. Ο γέρος αναπηδά ακόμα μια φορά και κατά την προσγείωσή του καταλήγει φαρδύς πλατύς στο σκουπιδόπατο. Ο Χάρος δείχνει να το διασκεδάζει.
 
ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ (καθώς ορθώνεται με βία):
Τι... τι ζητάς από μένα;

ΧΑΡΟΣ:
Βγήκα απλά για να συλλέξω ελαττωματικές ψυχές.

ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ
Ελαττωματικές ψυχές; Άλλο και τούτο πάλι. Ήξερα για ελαττωματικά μπουλόνια, για ελαττωματικές τσιμούχες… αλλά για ελαττωματικές ψυχές πρώτη φορά ακούω στη ζωή μου!
 
ΧΑΡΟΣ:
Ήρθα  να πάρω μια ψυχή που κρύβει μέσα της την απανθρωπιά, την απληστία και την απόλυτη ψυχρότητα του τέλειου φονιά.

ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ:
Ε, τότε σε λάθος μέρος ψάχνετε κυρ Μαύρε μου.

ΧΑΡΟΣ:
Βρίσκεις;

ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ:
Μα βλέπεις κανέναν άλλον πέρα από μένα σε τούτη την ερημιά που ζέχνει σα γινομένο ψοφίμι αρουραίου; Το να είμαι εγώ ο φονιάς που ζητάς δεν το χωρά ο νους μου.

ΧΑΡΟΣ:
Ο νους είναι τόσο κοντόθωρος που αδυνατεί να διακρίνει την πραγματική ουσία της ζωής...
 
ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ:
Δεν ξέρω τι λες εσύ. Εγώ ο κακομοίρης, πάντως, ούτε έχω κάνει ούτε θα μπορούσα ποτέ να κάνω κακό σε κανέναν.
 
ΧΑΡΟΣ:
Άκου εδώ! Ο κάθε άνθρωπος γεννιέται κουβαλώντας εντός του το στίγμα του καλού αλλά και αυτό του κακού. Η φύση  του ανθρώπου να τείνει προς το κακό είναι μια αβάσταγη κληρονομιά. Πρέπει να πολεμάς ασταμάτητα για να νικάς κάθε λεπτό, σε κάθε σκέψη και πράξη της καθημερινότητάς σου τον κακό εαυτό σου. Εσύ, γέροντα, νομίζεις ότι είσαι η εξαίρεση στον κανόνα αυτό;
 
Ο ρακένδυτος γνέφει καταφατικά με προκλητική βεβαιότητα. Ο μαυροντυμένος, όμως, δε δείχνει πεπεισμένος ούτε ιδιαιτέρως ικανοποιημένος από μια τόσο αναιδή κίνηση.
 
ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ:
Εγώ δεν είμαι απ’αυτούς που λες. Εγώ κάνω καλές πράξεις κάθε μέρα. Έχεις σκεφτεί  ποτέ ότι ο ρακοσυλλέκτης δεν είναι παρά ένας ιδεολόγος που πραγματοποιεί  ανακύκλωση; Επιτελώ σημαντικότατο οικολογικό και κοινωνικό έργο! Είμαι ένας σύγχρονος ήρωας. Διασώζω άθικτα, ζωντανά τρόφιμα προτού καταλήξουν στις χωματερές. Βρίσκω λάφυρα και μικρούς θησαυρούς στα αποφάγια της κοινωνίας αποτρέποντας τη σπατάλη και τη συσσώρευση σκουπιδιών.
 
Το πρόσωπο του δυσοίωνου άνδρα έχει αρχίσει να αγριεύει από θυμό παίρνοντας συνάμα το χρώμα της πορφύρας.
 
ΧΑΡΟΣ:
Τι λες μωρέ; Ζεις παρασιτικά από καρπούς ανθρώπων που μόχθησαν για να τους αποκτήσουν!
 
ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ:
Αν μόχθησαν τόσο για να αποκτήσουν αυτούς τους καρπούς τότε γιατί, στη συνέχεια, τους πέταξαν;
 
Ο Χάρος κουνάει το κεφάλι του απηυδισμένος.
 
ΧΑΡΟΣ:
Η πονηριά είναι το πιο σημαντικό ίδιον επιβίωσης των χαλεπών καιρών. Διαθέτεις την πανουργία μιας πεινασμένης αλεπούς.
 
ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ:
Α, μιας που ανάφερες και τούτο... Είμαι και φιλόζωος. Δεν το χωρά το μυαλό σου πόσες ψωραλέες γάτες πηδούν λιμασμένες
μέσα στους κάδους και μετά δυσκολεύονται να βγουν έξω. Να, πριν από λίγο βοήθησα μιαν από δαύτες να βγει έξω απ’τη σκουπιδιάρα.
 
ΧΑΡΟΣ (κοιτώντας το γέρο με ύφος σοβαρό, επιτακτικό):
Την κλώτσησες με το γυμνοπόδαρό σου... σε είδα!
 
ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ:
Έφαγε το μοναδικό τυλιγμένο τρίγωνο τυρί μαζί με το περιτύλιγμα! Είναι όμως αυτοί δίκαιοι λόγοι που με καθιστούν εγκληματία και για τους οποίους πρέπει να κριθώ δίχως έλεος, να δικαστώ και να καταδικαστώ στην αιωνιότητα, στο πυρ το εξώτερον;
 
ΧΑΡΟΣ:
Όχι, φυσικά και δεν είναι, όμως... ποιος σου είπε ότι τελείωσα με τα ερωτήματά μου;
 
Ο Χάρος πλησίασε το γέροντα σε απόσταση αναπνοής. Η τόση εγγύτητα με το θάνατο προκάλεσε μιαν αναπόφευκτη ιδέα ασφυξίας στον άστεγο ηλικιωμένο.
 
ΧΑΡΟΣ:
Πριν έλθω εδώ πέρασα από την κατοικία ενός απίστευτου τζογαδόρου. Ετούτος έφαγε όλο το βιός του στο παίγνιο. Πρόδωσε την εμπιστοσύνη της γυναίκας του και στέρησε το μέλλον από τα παιδιά του.
 
ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ:
Εκείνου την ψυχή έπρεπε να πάρεις, λοιπόν. Είναι χειρότερος από μένα! Δεν είναι πράγματι χειρότερος από μένα;
 
ΧΑΡΟΣ:
Εκείνος ζει τώρα στην ποντικοφωλιά ενός τρελού παλιόγερου μιας και το σπίτι του είναι υποθηκευμένο ως το τελευταίο κεραμύδι. Θα πεθαίνει κάθε μέρα μέχρι την ώρα που θα βγει στο τσιμεντένιο μπαλκονάκι του και θα βουτήξει στο κενό. Προς το παρόν, γεύεται, την επίγεια κόλασή του.
 
ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ:
Ό,τι και να λες εγώ είμαι καλύτερος από δαύτον! Αν ψάχνεις για εγκληματικές ψυχές τότε να πάρεις σβάρνα τους πολιτικούς.  Εγώ είμαι καλύτερος άνθρωπος απ’όλους αυτούς. Αυτοί οι αλητήριοι οι καρεκλομπαστακωμένοι...
 
ΧΑΡΟΣ (διακόπτοντας τον ειρμό του ρακοσυλλέκτη):
Οι πολιτικοί είναι σαν τα μουλάρια με τα δεμένα μάτια που έφερναν κύκλους στα μαγγανοπήγαδα δίχως να ξέρουν τι δουλειά κάνουν.
 
Ο ρακοσυλλέκτης δεν πίστευε στ’αφτιά του. Άσπρισε, κοκκίνισε, κίτρινισε... Έγινε έξαλλος!
 
ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ (με μιαν επιθετική αυτοπεποίθηση που δεν κατείχε πρωτύτερα):
Πώς είναι δυνατόν να προσπερνάς το κακό το οποίο είναι ικανός να διαπράξει ένας αρρωστημένος τζογαδόρος ή, ακόμα χειρότερα, ένας ανήθικος πολιτικός και να συγκρίνεις τα αίσχη αυτών των τεράτων με την προσωπική δυστυχία ενός άκακου άστεγου;
 
Σιωπή. Ο Χάρος κοιτάζει τον κουρελή απειλητικά. Ο τελευταίος μαζεύεται λιγάκι και κατεβάζει τον τόνο της φωνής του.
 
ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ:
Αλλά ακόμα κι αν έχεις δίκιο...  Ακόμα κι αν είχα κάποτε κάνει μέγιστο κακό, δίχως να το’χω καταλάβει, να είσαι σίγουρος πως, τώρα, το πληρώνω ακριβά.
 
ΧΑΡΟΣ:
Με τι νόμισμα το πληρώνεις γέροντα;
 
Ένα πικρό μειδίαμα χαράζει στα αφυδατωμένα χείλη του ρακοσυλλέκτη...
 
ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ:
Αυτός που ποτέ του δε χορταίνει αργεί να κοιμηθεί. Και  σαν καταφέρει να πέσει στα χέρια του Μορφέα δεν κοιμάται διόλου ήσυχο ύπνο. Δεν είναι αρκετή αυτή η τιμωρία; Είμαι γέρος και χαλασμένος σαν το κρασί που έγινε ξύδι. Δες το πρόσωπό μου Χάροντα. Δεν είναι αρκετά χαρακωμένο απ’τις ρυτίδες;
 
ΧΑΡΟΣ (εξοργισμένος):
Θα μπορούσες να ήσουν χαρακωμένος από μαχαίρια. Αυτό δε θα ήταν πολύ χειρότερο;
 
Μια βαθυκόκκινη ρανίδα αίματος κυλά ανεξήγητα από τη, χρόνια χαραγμένη στο δεξί μάγουλο, ρυτίδα του τρομοκρατημένου, ρακένδυτου γέροντα.
 
ΧΑΡΟΣ:
Βλέπεις; Αίμα. Το αίμα είναι ζωή. Και η αγάπη είναι ζωή... λένε. Όταν όμως δίνεις στον εραστή σου αγάπη του δίνεις ένα τεράστιο όπλο άρα και τη δυνατότητα της επιλογής να σε πυροβολήσει με αυτό. Ξέρεις πόσες ρομαντικές ψυχές έχουν σκοτωθεί από αυτά τα γλυκά πυρά;... τα πυρά της αγάπης;
 
ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ:
Δεν έχω ιδέα! Ένας άστεγος μπορεί μόνο να φανταστεί την αγάπη.
 
ΧΑΡΟΣ:
Δεν έχεις αγαπηθεί ποτέ;
 
ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ:
Θυμάμαι ότι μια παγωμένη νύχτα, η σχωρεμένη η μάνα μου, έβγαλε το μάλλινο πανοφώρι της, μου το φόρεσε και μου το κούμπωσε ως το λαιμό. Μετά φύσηξε με τα ζεστά χνώτα της μες στις ξυλιασμένες παλάμες μου. Αυτό πρέπει να ήταν αγάπη. Ύστερα αρρώστησε...
 
ΧΑΡΟΣ:
Έχεις σκεφτεί ποτέ ότι αρρώστησε εξαιτίας σου;
 
ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ:
Ποτέ δεν έκλαψα για τίποτε... ούτε ντρέπομαι που είμαι κουρελής.
 
ΧΑΡΟΣ:
Ναι, μα δεν είσαι γυμνός.
 
ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ:
Ε και τι πάει να πει αυτό;
 
ΧΑΡΟΣ:
Πάει να πει ότι υπάρχουν και χειρότερα.
 
ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ:
Mε το συμπάθειο κυρ Μαύρε μου αλλά δεν είσαι διόλου δίκαιος.
 
Ο Χάρος ακουμπά αμέσως τον δείκτη του στο μπράτσο του ρακοσυλλέκτη και ξαφνικά, τα κουρέλια του τελευταίου, πέφτουν από το κορμί του αφήνοντάς τον να στέκεται γυμνός μέσα στην άδεια σκουπιδιάρα.
 
ΧΑΡΟΣ:
Τώρα μπορείς να πεις ότι δεν είμαι δίκαιος!
 
Ο ρακοσυλλέκτης σπεύδει να καλύψει με τα χέρια του τα, άλλοτε, απόκρυφα, σημεία του σώματός του.
 
ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ:
Γιατί το έκανες αυτό τώρα, ε; Γιατί βασανίζεις έτσι ένα γέρο άνθρωπο; Θέλω τα κουρέλια μου πίσω. Θέλω τα κουρελάκια μου. Ντρέπομαι!
 
ΧΑΡΟΣ:
Μα η σωματική γύμνια δεν είναι δα και τίποτε τραγικό. Η ψυχική γύμνια όμως, αγαπητέ μου, είναι αυτή που προκαλεί συναίσθημα ακόμα πιο αβάσταχτο απ’αυτό της ντροπής.
 
Ο γυμνός ρακοσυλλέκτης βάζει τώρα τα κλάματα.
 
ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ:
Δεν αντέχω άλλο αυτό το μαρτύριο. Εξήγησέ μου σε παρακαλώ ποιαν αμαρτία πληρώνω...
 
ΧΑΡΟΣ:
Έχεις ελαττωματική ψυχή. Δεν είσαι καλός άνθρωπος...΄Αγγελε.
 
ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ:
Δεν είμαι;
 
ΧΑΡΟΣ:
Όχι... Και μόνον εγώ γνωρίζω για τι είδους φρικτές κι ανείπωτες πράξεις είσαι ικανός.
 
ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ:
Και γιατί είμαι έτσι; Γιατί είμαι τόσο κακός;
 
ΧΑΡΟΣ:
Γιατί απλά αυτή είναι η φύση σου.
 
ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ:
Δεν... δεν καταλαβαίνω. Εξήγησέ το μου πιο απλά.
 
Ο Χάρος δέχεται να του εξηγήσει.
 
ΧΑΡΟΣ:      
Δε έχεις ακούσει το μύθο του σκορπιού που ήθελε να περάσει το ποτάμι;
 
Ο Χάρος δεν έλαβε καμιάν απάντηση, παρ’όλ’αυτά ξεκίνησε την εξιστόριση του γνωστού μύθου...   
 
ΧΑΡΟΣ:  
«Ήταν κάποτε ένας σκορπιός που ήθελε να διασχίσει το ποτάμι. Καθόταν στη μια πλευρά, λοιπόν και προσπαθούσε να σκεφτεί έναν τρόπο για να περάσει στην αντίπερα όχθη. Λίγη ώρα αργότερα εμφανίζεται ένας βάτραχος. “Βάτραχε θα με αφήσεις να σε καβαλήσω; Θέλω να περάσω στην απέναντι όχθη. Θα με βοηθήσεις;” φώναξε ο σκορπιός. Ο βάτραχος, καχύποπτος, του απάντησε: “Και ποιος μου εγγυάται εμένα ότι δε θα με σκοτώσεις με το θανατηφόρο κεντρί σου;”. “Μα αν σε σκοτώσω θα πνιγούμε και οι δυο. Δεν είμαι τόσο χαζός!” απάντησε ο σκορπιός. Ο βάτραχος το βρήκε λογικό και άφησε το σκορπιό να κάτσει στην πλάτη του. Καθώς κολυμπούσε, όμως, κάπου στα μέσα της διαδρομής, ένιωσε ένα έντονο κάψιμο στο κέντρο της πλάτης του. Τότε, κατάλαβε ότι τον είχε τσιμπήσει ο σκορπιός. Καθώς, λοιπόν, ο βάτραχος πέθαινε και βούλιαζε μέσα στα νερά μαζί με τον σκορπιό γύρισε και τον ρώτησε: “Γιατί με τσίμπησες σκορπιέ; Τώρα θα πνιγούμε και οι δύο!”. Και ο σκορπιός του απάντησε: “Λυπάμαι αλλά δεν μπορούσα να το ελέγξω. Είναι στη φύση μου. ”»
 
Τα χαρακτηριστικά μιας δόλιας φύσης δεν είναι φανερά όλη την ώρα. Κάποιοι βγάζουν τον πραγματικό εαυτό τους όταν πονάνε ή όταν αγαπάνε. Μα είναι γνωστό σε όλους ότι ένας άνθρωπος μπορεί εύκολα να δείξει από τι υλικό είναι πραγματικά φτιαγμένος φτάνει να του δώσεις εξουσία, πλήθος αγαθών ή πολύ απλά... αυτό που ζητάει η ψυχή του!
 
Ο ρακοσυλλέκτης κούνησε ανέκφραστα το κεφάλι του δηλώνοντας την κατανόησή του.
 
ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ:
Καταλαβαίνω τι θες να πεις.
 
Ο μαυροντυμένος χαμογέλασε με ύφος εμπαικτικό.
 
ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ:
Πάρε με, λοιπόν, είμαι δικός σου. Όμως πριν το κάνεις αυτό θα σε παρακαλούσα να μου εκπληρώσεις μια τελευταία επιθυμία.
 
ΧΑΡΟΣ:
Και ποια είναι αυτή;  
 
ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ:
Θα ήθελα ένα τελευταίο δείπνο... Θα ήθελα να δω το πιάτο μου γεμάτο με κανονικό φαγητό και όχι μ’αποφάγια.
 
ΧΑΡΟΣ:
Και πού είναι το πιάτο σου;
 
Ο ρακοσυλλέκτης του έδειξε τον σκουπιδοντενεκέ.  
 
ΧΑΡΟΣ:
Κατάλαβα.

Ο Χάρος πήδησε μεμιάς έξω απ’το σκουπιδοντενεκέ και αυτομάτως ο κάδος υπερχείλισε με λογής λογής φρεσκότατα φαγητά.  Ο ρακοσυλλέκτης, λιμασμένος και μη δίνοντας πλέον σημασία στη γύμνια του, βούτηξε μέσα στα νόστιμα τρόφιμα κι άρχισε να τα καταβροχθίζει με κτηνώδη μανία. Κατάπινε τα κρεατικά δίχως να τα μασήσει κι έβγαζε άγριους θορύβους ικανοποίησης που έμοιαζαν με γρύλισμα επικίνδυνου ζώου. Λίγη ώρα αργότερα μια νεαρή άστεγη έκανε την εμφάνισή της και παραβλέποντας τη μαυροφορεμένη μορφή  που τους επόπτευε από απόσταση χύμηξε κι εκείνη με φόρα μέσα στη σιδερένια σκουπιδιάρα για να χορτάσει την πείνα της. Όμως, μέσα στον παροξυσμό της ζωώδης σίτισής του, ο γηραιός ρακοσυλλέκτης άφησε το φονικό ένστικτο της απληστίας και της θανατερής λαιμαργίας να δράσουν αντί της λογικής. Άρπαξε το μικρό κομμάτι κρέατος από το στόμα του κοριτσιού και άρχισε να τη χτυπάει με μανία στο κεφάλι έχοντας για όπλο του ένα αιχμηρό κόκκαλο. Όταν αποτελείωσε την μικρή γύρισε πανηγυρικά πίσω στο δείπνο του σα να μην είχε συμβεί τίποτε. Ο Χάρος, τότε, άρχισε να πλησιάζει τον κάδο αθόρυβα. Όσο περισσότερο τον πλησίαζε, μάλιστα, τόσο άλλαζε και η μορφή του. Τα μάγουλά του ρουφήχτηκαν βαθιά, τα μάτια του βυθίστηκαν μέσα στις μαύρες κόγχες, το κεφάλι του έγινε ένα φρικτό κρανίο καλυμμένο από μια λεπτή σταχτιά πέτσα. Ένας σκοτεινός μανδύας πέταξε από πάνω του και τύλιξε σαν φλόγα το, πλέον, αποστεωμένο κορμί του. Ο ρακοσυλλέκτης γύρισε και κοίταξε τον Θάνατο κατάματα με απόλυτο τρόμο. Η γέρικη κοιλιά του είχε πρηστεί αηδιαστικά από το φαγητό, το γυμνό, ρυτιδιασμένο σώμα του ήταν βουτηγμένο σε αίμα και αποφάγια, όπως και το στόμα του. Ο Χάρος πλησίασε κι άλλο τον τρομερό ρακοσυλλέκτη και στάθηκε πάνω από το κεφάλι του υψώνοντας ένα τεράστιο, κοφτερό δρεπάνι με το αποσκελετωμένο χέρι του.


“Ήρθα  να πάρω μια ψυχή που κρύβει μέσα της την απανθρωπιά, την απληστία και την απόλυτη ψυχρότητα του τέλειου φονιά.”, επανέλαβε με απόκοσμη φωνή.

Τέλος

*Σημείωμα για τους (ανα)γνώστες:
 
Λυπάμαι για το αναρχικό γράψιμο του παραπάνω κειμένου που δεν το κατατάσσει σε κάποιο συγκεκριμένο είδος (ήτοι όχι ακριβώς σενάριο, όχι ακριβώς μυθογράφημα,  όχι σάτιρα, πραγματικότητα ή αστικό θρύλο). Υπάρχει μια μικρή ομάδα ανθρώπων, βεβαίως, που κατανοεί αυτή την ανάγκη για ανένταχτη ελευθερία. Ετούτη η ιστορία, λοιπόν, είναι γραμμένη αποκλειστικά για εκείνους... για εκείνους τους λίγους “φίλους” που δεν πρόκειται να μπουν ποτέ σε κανένα καλούπι.

Ο βαρύς ίσκιος του Ρίκου του επαναστάτη




Πρόλογος...

Λένε πως η γερασμένη συκιά έχει βαρύ και κακό ίσκιο. Η μαμά του Ρίκου έλεγε μάλιστα πως αν, μες στο κατακαλόκαιρο τύχει κι αποκοιμηθείς ζαλισμένος απ’τον καυτό ήλιο κάτω απ’την πυκνή, πλατιά φυλλωσιά μιας συκιάς πέφτεις σε τέτοιο βαθύ λήθαργο που δύσκολα ξυπνάς. Σκιές, έλεγε, πηδούν το καταμεσήμερο απ’τα κλωνάρια της και κάθονται σα βραχνάς πάνω στο στέρνο σου. Η μαμά του Ρίκου έλεγε ακόμα πως κάθε κλώνος της είναι και μια φωλιά... φωλιά όχι για ταίρια μικρών πουλιών αλλά φωλιά για κακότροπες νεράιδες και πονηρά στοιχειά...

 Αηδίες!
*

Ο τροφαντός Ρίκος, έχοντας τουμπανιαστεί απ’το πολύ φαΐ, είχε ξαπλωθεί κάτω από μια τέτοια “καταραμένη” συκιά και ροχάλιζε του καλού καιρού. Ούτε τον ενδιέφεραν αλλά ούτε και τις πολυκαταλάβαινε όλες αυτές τις σκιαχτικές ιστορίες  που σκαρφιζόταν η μαμά του για να τον κρατήσει ήσυχο μέσα στο σπίτι μετά το μεσημεριανό γεύμα. Εκείνος βέβαια, αφού έτρωγε τον αγλέουρα, λούφαζε με πονηράδα στο δωματιάκι του και όταν έβλεπε ότι η λοιπή οικογένεια αποσυρόταν στα ιδιαίτερα διαμερίσματά της για την καθιερωμένη απογευματινή σιέστα, το’σκαγε απ’το παράθυρο της κουζίνας και γύρναγε στους χωματόδρομους του χωριού σαν αλητάκι. Ήταν αναμφισβήτητα ένα ανεξάρτητο παιδί αλλά κι ένας μικρός επαναστάτης. Όπου και να πήγαινε κουβαλούσε επ’ώμου το αυτοσχέδιο, ξύλινο τουφέκι του και βάραγε στο ψαχνό. Μέχρι στιγμής είχε “πυροβολήσει” τον πατέρα του, τη μητέρα του, τη γιαγιά του, τη μεγαλύτερη αδελφή του, το δάσκαλο φυσικής αγωγής και το συμμαθητή του τον Αλέξη. Του Αλέξη, ιδιαιτέρως, του την είχε στημένη στη γωνία επειδή έριχνε κλεφτές ματιές κάτω απ’την ποδίτσα της χαριτωμένης Ελενίτσας τις στιγμές που εκείνη έσκυβε ανυποψίαστη για να φασκιώσει την πάνινη κούκλα της. Ένα άγουρο πρωινό, λοιπόν, ευκαιρίας δοθείσης, ο Ρίκος “πυροβόλησε” τον όμορφο, αδύνατο και ενοχλητικό Αλέξη στο σχολικό προαύλιο. Κατόπιν, πιστεύοντας ότι είχε δώσει την υπέρτατη χαρά στην Ελενίτσα που την απάλαξε απ’τον λιλιπούτειο ηδονοβλεψία, την πλησίασε για να εισπράξει το ευχαριστήριο φιλί που αναλογεί μόνο σ’έναν ηρωικό σωτήρα του δικού του βελινεκούς. Aντί για φιλί, δυστυχώς, εισέπραξε μια τσουχτερή μπούφλα! Τότε ο Ρίκος ύψωσε με μένος το πιστό τουφέκι του, φώναξε “ΜΠΑΜ! ΜΠΑΜ!” και “σκότωσε” την αχάριστη Ελενίτσα! Έτσι άδοξα έληξε ο πρώτος μεγάλος του έρωτας.

*
Οκτώ χρόνια αργότερα και κατά το πρώτο έτος της μεταπολίτευσης, ο Ρίκος ήλθε στην πρωτεύουσα με τις ευχές και τη γενναιόδωρη οικονομική στήριξη των εύπορων γονιών του για να γίνει δικηγόρος. Στο πανεπιστήμιο, όμως, τον πλησίασαν κάτι καχεκτικά τζιμάνια και  τον μύησαν στα μυστικά του αιώνιου φοιτητισμού, στη μαγεία των μπουάτ και στο ΚΚΕ Εσωτερικού. Σε μια πολιτική συγκέντρωση, μάλιστα, γνώρισε και τη συντρόφισσα Αννούλα. Τότε ήταν που ο Ρίκος ανακάλυψε μια ιδιαίτερα τρυφερή πλευρά του εαυτού του. Άρχισε να γράφει ποίηση. Οι συμφοιτητές του τον φώναζαν “ποιητή”. Εκείνος επέμενε πως αισθανόταν πολύ μικρός για να οικειοποιηθεί έναν τόσο πολυσήμαντο τίτλο. Επέμενε ότι ήταν απλώς ένας ευαίσθητος επαναστάτης. Όπου και να πήγαινε, λοιπόν, κουβαλούσε επ’ώμου το πιστό, ξεφτισμένο σακίδιό του εφοδιασμένο με ξισμένα μολύβια, γόμες, χαρτιά, καπνό, καραμέλες “Τσάρλεστον” για την Αννούλα και ξεμαλλιασμένες φούντες μαριχουάνας για τον επιστήθιο, άλουστο φίλο του και σύντροφο, Γιωργάκη. Στις 19 Ιανουαρίου του 1976, στο πάρτι γεννεθλίων της Αννούλας ο άλουστος, επιστήθιος σύντροφος Γιωργάκης εθεάθη να ανταλλάσσει χυδαία φιλιά με τη συντρόφισσα Αννούλα υπό τη σκέπη ανεμίζοντος φλάμπουρου που έφερε το έμβλημα ενός αιματοβαμμένου σφυροδρέπανου. Εκείνη ήταν η μέρα-ορόσημο που ο Ρίκος απαρνήθηκε τον Μαρξ και τον Λένιν. Εκείνη ήταν η μέρα που έκαψε όλα τα ρομαντικά ποιήματά του και που αποφάσισε να πάρει τις σπουδές του πιο σοβαρά. Την ίδια ζωφερή μέρα, μάλιστα, αποδώθηκε στη Μάργκαρετ Θάτσερ το παρατσούκλι «Σιδηρά κυρία»…
*
Το 1985, ο πολιτικά οργανωμένος- υπό τη σοσιαλδημοκρατική κομματική ομπρέλα- και τάχιστα ανερχόμενος δικηγόρος πλέον, Ρίκος, παρουσιάστηκε στο κέντρο εκπαίδευσης Κορίνθου. Εξαγόρασε αβίαστα εννέα μήνες θητείας προς τριάντα χιλιάδες δραχμές και καθόσον είχε φάει κάτι παραπάνω εκείνες τις μέρες οι γιατροί τον έβγαλαν Ι3 λόγω παχυσαρκίας. Νόμιμος φυγόστρατος πια, αποφάσισε να γιορτάσει τη στρατιωτική απαλλαγή του σε πασίγνωστο σικ ουζερί πλησίον πλατείας Ομονοίας. Εκεί, κάπου ανάμεσα σε ψητές τσιπούρες, μύδια, στρείδια, τηγανιτά καραβιδόψιχα και ξιφίες σουβλάκι έμελλε να κάνει την εμφάνισή της και μια μικρή πλην άνοστη γοργόνα. Μετά από λίγο καιρό, ο Ρίκος, παντρεύτηκε την εν λόγω γοργόνα. Ήταν κόρη γνωστού μεγαλοεφοπλιστή...

*
Κοινωνικά στηριζόμενος απ’την εφοπλιστική ισχύ της συζύγου του και των πλουτοκρατών φίλων της και οικονομικά εξελισσόμενος αλιεύοντας υποθέσεις χρεοκοπίας “προβληματικών” επιχειρήσεων, ο μεγαλοδικηγόρος Ρίκος, αποφάσισε εν έτει 1996 πως διέθετε πλέον τις γνωριμίες, την εμπειρία αλλά και τα “απαιτούμενα εχέγγυα” ούτως ώστε ν’ασχοληθεί και με την εκμετάλλευση ενός ευρύτερου κορβανά, δηλαδή, ν’ασχοληθεί επαγγελματικά με την πολιτική. Στις βουλευτικές εκλογές του Σεπτέμβρη του ίδιου έτους, λοιπόν, ο Ρίκος θριάμβευσε. Εκλεγμένος βουλευτής πια, αποφάσισε να γιορτάσει την επιτυχία του σε πασίγνωστη σουβλακερί πλησίον ηλεκτρικού σταθμού Μοναστηρακίου. Εκεί, κάπου ανάμεσα σε γύρο μοσχαρίσιο, ζουμερά κεμπάπ και ξεροψημένες πίτες έμελλε να κάνει την εμφάνισή της και μια μικρή πλην καυτερή πιπεριά ονόματι Δημητρούλα. Ο Ρίκος, διόρισε τον άνεργο αδελφό της Δημητρούλας στο δημόσιο και πήρε την ίδια ως ιδιαιτέρα γραμματέα στο πολιτικό γραφείο του. Σε αυτό το σημείο αξίζει να επισημάνω ότι ο Ρίκος ήταν παντρεμένος και είχε έναν γιο, επτά ετών, που δεν τον ενδιέφερε ούτε και πολυκαταλάβαινε γιατί ο πατέρας του μίλαγε μια τόσο περίεργη γλώσσα και γιατί έβγαινε στην τηλεόραση κι έλεγε τόσα ψέματα. Ο μικρός ήταν ένα πραγματικά ευαίσθητο παιδί και είχε άλλου είδους ανησυχίες... ήθελε να γίνει μπαλαρίνος.

*
12η Ιουνίου, 2011...

Ο Ρίκος ο επαναστάτης δεν λουφάζει πια στο δωματιάκι του μετά από κάθε μεσημεριανό οικογενειακό φαγοπότι αλλά φυγαδεύεται με τη λιμουζίνα του σαν εγκληματίας σε ασφαλή παλάτια μετά από το μεγάλο, πολιτικό φαγοπότι που έφερε τη χώρα του στις παρυφές της χρεοκοπίας. Ο Ρίκος δεν κρατάει πια ξύλινο τουφέκι, ούτε ξεφτισμένο σακίδιο αλλά μια ασπίδα προστασίας που λέγεται δερμάτινος χαρτοφύλακας. Την ασπίδα αυτή έχει μάθει να την υψώνει σωστά, τώρα πια, πάνω απ’το κεφάλι του σε κάθε δημόσια εμφάνισή του. Γνωρίζει καλά πως όταν πέφτει βροχή από γιαούρτια, άδεια μπουκάλια και συνθήματα στην πρώτη γραμμή των αγανακτισμένων στέκονται: η συντρόφισσα Αννούλα, ο επιστήθιος φίλος Γιωργάκης, ο συμμαθητής Αλέξης και  η Ελενίτσα μαζί με τους φίλους, τις οικογένειες, τα παιδιά τους και ούτω καθεξής...


*


Επίλογος...

Λένε πως ο παραφαγωμένος πολιτικός, όπως και η γερασμένη συκιά, έχει βαρύ και κακό ίσκιο. Λένε επίσης πως αν, μες στο καταμεσήμερο τύχει κι αποκοιμηθείς ζαλισμένος απ’τα ξύλινα, ψεύτικα λόγια ενός πολιτικού πέφτεις σε τέτοιο βαθύ λήθαργο που δύσκολα ξυπνάς. Οι περισσότεροι άνθρωποι, έχοντας βιώσει τούτη την ψυχοφθόρα εμπειρία, λένε πως τα χέρια των πολιτικών γίνονται αόρατα σα φαντάσματα και εμφανίζονται ξαφνικά μέσα στις τσέπες του απλού πολίτη! Βεβαίως τα χέρια δε φεύγουν από’κει αν τους βάλεις απλώς τις φωνές αλλά εξαφανίζονται αν τα χτυπάς  καθημερινά  με όλη σου τη δύναμη. Έτσι λένε...


Άραγε να είν’όλ’αυτά σκιαχτικές ιστορίες της μαμάς του Ρίκου για να τρομάζουν τα παιδιά και να τρώνε το φαΐ τους;

Συγκεντρωθείτε! Σε λίγο καιρό η σωστή ερώτηση θα είναι:

 «Ποιο φαΐ;»


Χρυσούλα Μολογιάννη


* Ιδιαίτερες ευχαριστίες για το ενδιαφέρον αναδημοσίευσης της ανωτέρω ανάρτησης στα sites:
Tro-ma-ktiko
Πολιτισμός Πολίτης
inews.gr
Elladanews.gr
Eidhseis-shmera.gr
Βloglines.gr 
Newzblock.com
Axortagos
Roufianos
Zedia.gr
Zanteblog.gr
Netparga.wordpress.com
Filotimia
Aἰέν ἀριστεύειν
Voliotaki
Freezlo.gr

Tequila Surprise!



Ι.
    Το θαυμάσιο είναι που δεν πονάει τόσο πολύ πια, είπε ο τραυματισμένος άνδρας. Μια φορά, θυμήθηκε, μου είχε μασήσει τον αντίχειρα ένα μουλάρι. Ηλίθιο ζώο! Για μένα μιλάω, όχι για το μουλάρι... Ποτέ δεν ταΐζεις έναν πεινασμένο ημίονο με τα δάκτυλα ανοιχτά... Άλλη μια φορά τ’αναθεματισμένο ψοφίμι με κλώτσησε από πείσμα και κύλησα σ’ένα χαλικωτό κατήφορο σα σακί με γλυκοπατάτες. Ο πόνος μου τσάκισε την καρδιά. Έσκουζα σα γερασμένο σκυλί. Έπρεπε να δεις το αιχμηρό κόκκαλο που έσπασε και πετάχτηκε απ’τη σκισμένη σάρκα μου σα δεύτερος αγκώνας. Αυτό το νέγρικο χέρι ήταν πάντα καταραμένο. Και η ζωή στ’αγροτόσπιτο είναι σχεδόν ακατόρθωτη υπόθεση για έναν τυφλό αράπη.

Ο αφρικανός έκανε μια παύση για να οσφριστεί τη δυσωδία στην πνιγηρή ατμόσφαιρα και σούφρωσε τη μύτη του.

- Μυρίζω το φόβο σου Χοσελίτο, είσαι σίγουρος πως είσαι ταυρομάχος;

-Λυπάμαι πολύ για τη βρώμα, απάντησε ο νέος ανερυθρίαστα, σίγουρα θα σιχαίνεσαι.

Ο νέγρος γέλασε σφίγγοντας τα κατάλευκα δόντια του, πνίγοντας με εξαιρετική προσπάθεια ένα πονεμένο βογγητό.

- Με μια σφαίρα καρφωμένη βαθιά στο πετσί μου, μικρέ, η σιχαμάρα στη δυσοσμία είναι το τελευταίο αίσθημα που θα μπορούσε να  με συγκλονίσει συθέμελα.

Το φορτηγάκι που μετέφερε τους δύο αιχμαλώτους “σκόνταψε” πάνω στο φουσκωμένο κουφάρι ενός αδέσποτου κι αναπήδησε από την πυρωμένη άσφαλτο. Ο τραυματισμένος άνδρας έπεσε με φόρα στο τοίχωμα της κινούμενης καμπίνας χτυπώντας την ιδρωμένη πληγή του πάνω στην λεκιασμένη, υφασμάτινη ταπετσαρία. Έντονες ριπές ανάσας άρχισαν να φυσούν απ’τα πανιασμένα χείλη του. Ο Χοσελίτο βρέθηκε μονομιάς στο πλευρό του γηραιότερου άνδρα.

- Είσαι καλά Έμετ; Μπορώ να κάνω κάτι; Κάτι πρέπει να υπάρχει που να μπορώ να κάνω...

- Μπορείς να μου κόψεις το χέρι από τη ρίζα κι έτσι ίσως να σταματήσει το μαρτύριο, αν και πολύ αμφιβάλλω. Ή να με σκοτώσεις. Ταυρομάχος δεν είσαι άλλωστε; Στην αρένα σκοτώνεις θεριά ολάκερα... μεγαλόσωμους, βαρβάτους κι αγριεμένους ταύρους! Δε θα σε δυσκόλευε διόλου να ξεπαστρέψεις ένα γέρικο, πληγωμένο μουλάρι σαν εμένα Χοσελίτο.

- Μην λες τέτοια διάολε! αποκρίθηκε οργισμένα ο νεαρός. Χώρια που δεν ξέρεις τι θα πει αρένα, πρόσθεσε. Κάθε βράδυ φοβάμαι να κλείσω τα μάτια μου γιατί βλέπω ξανά και ξανά τον ίδιον εφιάλτη.  Βουτώ τα χέρια μου σε αίμα και ξυπνώ σε μια λίμνη ιδρώτα. Δεν είμαι κανένας ήρωας. Είμαι “μορούχος”.

- “Μορούχος;” απόρησε ο Έμετ.

- Ναι, μορούχος. Έτσι λέμε τους μισοαναθρεμμένους ταύρους, αυτούς που στις φλέβες τους κυλά πολύ λίγο αγωνιστικό αίμα...

-  Ένας άνδρας που αγαπά και σέβεται κάθε μορφή ζωής δεν είναι δειλός... είναι ευαίσθητος Χοσελίτο, ηθικολόγησε βραχνόφωνα ο τραυματίας.

- Μου αρέσει ο τρόπος που σκέπτεσαι γέρο, παραδέχτηκε ο ταυρομάχος μ’ένα ελαφρύ μειδίαμα.

Την ίδια στιγμή το όχημα έστριψε απότομα κι άρχισε να τραντάζεται ασταμάτητα καθώς ξεστράτισε σ’έναν κατηφορικό, χωμάτινο δρόμο.

- Πού μας πάνε Έμετ; ψιθύρισε θορυβημένος ο νεαρός άνδρας.

- Δεν ξέρω μικρέ, δεν ξέρω...

ΙΙ.

Ο Έμετ ήταν ξαπλωμένος ανάσκελα στο πάτωμα του φορτηγού, κουκουλωμένος κάτω από έναν ξεφλουδισμένο μουσαμά, κρυωμένος και καταβεβλημένος από έντονο ρίγος. Ξάφνου και καθώς οι βιαστικές ρόδες έπεσαν άτσαλα σε μια βαθιά λακούβα, μια πρωτόγνωρη επιθυμία κατέλαβε τον λαβωμένο άνδρα. Η επιθυμία ν’ακούσει κρουστές, υδάτινες στάλες να χτυπούν ρυθμικά τον ουρανό του οχήματος που τον μετέφερε. Η επιθυμία να μυρίσει- ενδεχομένως και για τελευταία φορά- την υγρή, καθαρή ατμόσφαιρα, την ευωδιά της εξοχής και το βρεμένο χώμα... Πόσο θα’θελε να’βρεχε εκείνη τη στιγμή!

- Ποτέ δεν μπορείς να καταλάβεις πόσην ώρα έχει περάσει, ακριβώς, όταν βρίσκεσαι μέσα σ’ένα όχημα που ταξιδεύει. Δε συμφωνείς μικρέ;

Ο Χοσελίτο ήταν ξαπλωμένος μπρούμυτα με το κεφάλι ακουμπισμένο πάνω στον μουδιασμένο ώμο του και με το ένα γόνατο λυγισμένο. Ανασηκώθηκε και κοίταξε τον Έμετ με έκπληξη.

- “Σ’ένα όχημα που ταξιδεύει”;! “Ταξίδι” το λες εσύ αυτό; Μας έχουν απαγάγει γέρο! Οδεύουμε έγκλειστοι εδώ και τόσην ώρα προς άγνωστη κατεύθυνση... Και για όλα αυτά ο μόνος υπαίτιος είσαι’σύ!... Εσύ κι αυτός ο σιχαμένος τόπος... Μεξικό, κάγχασε, τι πόλη! Πού αλλού θα μπορούσε ένας καλός χριστιανός να κάνει ωτοστόπ για να μεταφέρει έναν πληγωμένο τυφλό στο κοντινότερο νοσοκομείο και τελικά να τους απαγάγουν και τους δύο κάτι βδελυγματικοί τύποι μ’ένα σαραβαλιασμένο φορτηγάκι. Στο Παρίσι δε θα’χε συμβεί ποτέ αυτό, ποτέ! κατέληξε.

-  Τι; Είσαι παριζιάνος; Μ’αυτήν την καστιλιάνικη προφορά θα ορκιζόμουν πως είσαι σπορά καθαρόαιμου Σπανιόλου, αστειεύτηκε ο γέρος.

- Ο πατέρας μου ήταν Ισπανός, η μητέρα μου ήταν απ’το Παρίσι, τον συνέτισε με επιτακτικό ύφος ο Χοσελίτο.

- “Ήταν”; Είσαι ορφανός μικρέ;

   Σιωπή.

- Και τι δε θα’δινα τώρα για ένα ποτήρι κόκκινο, μοσχομυρωδάτο, μπρούσκο κρασί! γόγγυξε ο νεαρός αλλάζοντας απροκάλυπτα θέμα συζήτησης.

- Και τι δε θα’δινα για κανά-δυο γερές μερίδες γλυκού, παλαιωμένου μπέρμπον, αναστέναξε ο Έμετ.

- Μπέρμπον; Θ’αστειεύεσαι. Μα εδώ είναι Μεξικό, ειρωνεύτηκε ο ταυρομάχος. Τι απέγινε η άλλοτε ανυπόκριτη λατρεία στην ιδιότυπη θεά τεκίλα;

- Ποτέ και εννοώ ούτε μια φορά από τότε που άφησα την “Πολιτεία του μπλε γρασιδιού”- έτσι λέμε το Κεντάκι- και πάτησα το ποδάρι μου σε τούτο τον ξερότοπο μαζί με τη μητέρα μου, ο Θεός ας αναπαύσει την ψυχή της, δε συμφιλιώθηκα μ’αυτό το φρικτό κακτοζούμι...

- Μ’αρέσουν οι άνθρωποι που δε χάνουν το χιούμορ τους στις δύσκολες στιγμές. Ξέρεις, υπό άλλες συνθήκες θα μπορούσαμε να’μαστε φίλοι.

- Υπό άλλες συνθήκες, ίσως.

- Πονάς γέρο;

- Κρυώνω.

- Βάλε τα χέρια σου κάτω απ’το μουσαμά.


ΙΙΙ.

- Xοσελίτο;

- Τι;

- Nομίζω ότι πεθαίνω...

- Δεν πεθαίνεις. Γιατί; Γιατί λες τέτοια πράγματα;

- Γιατί αν αυτό που νιώθω τούτη την ώρα δεν είναι η αρχή της κατάληξής μου τότε σίγουρα έχω αρχίσει να χάνω τα λογικά μου...

Ο Χοσελίτο σύρθηκε κοντά στο πλευρό του Έμετ και παρατηρώντας την εύθραυστη μορφή του τραυματία, μπορούσε αβίαστα πια να διακρίνει την ορθότητα των έσχατων λόγων του.

- Δεν πεθαίνεις...

- Ένας άνθρωπος γνωρίζει πότε ζυγώνει ο θάνατός του, μικρέ. Υπάρχει μια απόλυτη καθαρότητα στην ψυχή μου ετούτη τη στιγμή.... σαν την ηρεμία πριν την καταιγίδα.

-  Δεν πεθαίνεις...

-  Τότε γιατί βλέπω το γλυκό πρόσωπο της μητέρας μου μέσα στο σκοτάδι; Αν ένας τυφλός δεν πεθαίνει μα, ξαφνικά, μπορεί να δει, τότε αυτό σημαίνει πως ο τυφλός... θεραπεύτηκε.

Ένα αχνό χαμόγελο χάραξε στα ξεραμένα χείλη του Έμετ.

- Γιατί σε πυροβόλησαν Έμετ;

- Δεν ξέρω. Ο σκύλος μου τρόμαξε από έναν δυνατό κρότο κι έμεινα ξαφνικά χωρίς τον “πιστό” οδηγό μου στη μέση του δρόμου. Μάλλον στάθηκα, απλώς, πολύ άτυχος. Πρώτα άκουσα γυναίκες να τσιρίζουν και κάτι Μεξικανούς να τσακώνονται. Άγριες φωνές με βαριά τοπολαλιά... Μετά ακούστηκαν πυροβολισμοί κι  ένιωσα μια τεράστια πίεση να με σπρώχνει προς το έδαφος. Έπειτα το κάψιμο κάτω απ’τον αριστερό ώμο μου ήταν αφόρητο. Τότε, προφανώς, εμφανίστηκε ένας γεναίος ταυρομάχος για να σώσει τη μέρα ...

- Και την έσωσε!... σχολίασε δηκτικά ο ταυρομάχος. Δεν μπόρεσα καν να τους χτυπήσω. Είναι θλιβερό... ήμουν πολύ μικρόσωμος για να εμποδίσω δυο τερατώδεις, ανθρωπόμορφους όγκους να μας αρπάξουν σαν πρόβατα και να μας πετάξουν σ’αυτό το βρωμερό, κινητό κλουβί.

- Μη βασανίζεις τον εαυτό σου, μικρέ. Απλά μερικές φορές, όπως συνήθιζε να λέει η μητέρα μου: “Εκεί που κάθεσαι και περιμένεις να φας μια βοδινή μπριζόλα σου’ρχεται ένα πιάτο με τη βρωμομοίρα, την γκαντεμιά και τη γλωσσοφαγιά, τυλιγμένες όλες μαζί σ’ένα σφιχτό μπουρίτο!”

Ο Χοσελίτο γέλασε.

- Μπορείς ακόμα να δεις τη μορφή της μητέρας σου;

Ο Έμετ κατέβαλε μιαν υπεράνθρωπη προσπάθεια να γνέψει αρνητικά και ξαφνικά, το όχημα που τους μετέφερε, σταμάτησε να κινείται. Το ίδιο και ο Έμετ...

ΙV.

Το σκουρόχρωμο φορτηγάκι μούγκριζε καθώς η μπούκα της εξάτμισης λόχευε απανωτούς, μπουκωμένους θορύβους. Με τη μηχανή του αναμμένη, στεκόταν βρωμερό και ξένο στη μέση του πουθενά σαν ένας αυτοπρόσκλητος, ανεπιθύμητος επισκέπτης. Η εξάτμιση βογγούσε κι αργοπέθαινε. Το ίδιο και η μηχανή που μετά από αρκετό βροντολόγημα έσβησε μια και καλή. Κλάσματα δευτερολέπτου αργότερα  ο οξύς, μακρόσυρτος ήχος ενός ανατριχιαστικού γδαρσίματος κατά μήκος του σκληρού καπό μαρτύρησε την άφιξη μιας απειλητικής παρουσίας.

V.

Το μεταλλικό αμάξωμα άρχισε να ταρακουνιέται με μανία πάνω κάτω στις, πλέον, ετοιμόροπες ρόδες. Μια αντρική κραυγή έσκισε τη σιωπή. Η πόρτα της καμπίνας του οδηγού άνοιξε απότομα και ο ένας εκ των δύο απαγωγέων έφυγε τρέχοντας. Μιαν ανάσα αργότερα άλλο ένα υπόκωφο ουρλιαχτό έκανε τον Χοσελίτο να λουφάξει στη γωνιά της σκοτεινής κλούβας, δίπλα απ’το άψυχο κορμί του Έμετ. Ο τρομοκρατημένος νεαρός τράβηξε τον μουσαμά που σκέπαζε το πτώμα του Έμετ πάνω απ’το κεφάλι του νέγρου κι έκανε τον σταυρό του. Ήξερε πια πως ήταν ο μοναδικός επιζών… Εντούτοις, δεν μπορούσε να δει τίποτε, δεν μπορούσε ν’αποδράσει, δεν μπορούσε να κάνει τίποτ’άλλο απ’το να περιμένει ασάλευτος μέσα σ’ένα μαύρο κελί που έζεχνε θάνατο.

VΙ.

Η σιγή ήταν φονική μέσα στην παγωμάρα και στη δυσωδία της φρικτής κλούβας. Ξαφνικά κι εκεί που ο χρόνος έμοιαζε να είχε σταματήσει, οι πόρτες της κλούβας ξηλώθηκαν με εκρηκτική ταχύτητα από τέτοια δύναμη και με τέτοια ευκολία λες και ήταν φτιαγμένες από αλουμινόχαρτο.

VΙΙ.

Ένα μεγάλο μέρος της καμπίνας έχασκε πλέον ανοιχτό μπρος στα έκπληκτα μάτια του Χοσελίτο. Η καρδιά του έχασε έναν χτύπο. Κι άλλον έναν... κι άλλον έναν. Ήταν λίγο πριν την αυγή. Μπορούσε να νιώσει στο πετσί του την ψύχρα της ερήμου και να δει τη φωτεινή γραμμή που σιγά-σιγά ανέτειλε στον ορίζοντα βάφοντας με πορτοκαλοκόκκινες αποχρώσεις τον αγουροξυπνημένο ουρανό... Τότε ήταν που προχώρησε  προς τα έξω αργά... δειλά... μέχρι που τα τρεμάμενα πόδια του βούλιαξαν στην ψιλή άμμο. "¡Dios mío! (Θεέ μου)!" ψέλισσε και κοίταξε τριγύρω. Άμμος, άμμος, κάκτος, φορτηγό, άμμος... τίποτε άλλο. Κίνησε προς την καμπίνα του οδηγού, εκεί όπου βρωμούσε τεκίλα μαζί με κάτι άλλο, κάτι... σάπιο. Κοντοστάθηκε για λίγο έξω απ’το παράθυρο του συνοδηγού, κοίταξε μέσα στην καμπίνα και έστρεψε αμέσως το κεφάλι του αλλού, πανιασμένος. Γυρνώντας να φύγει και προτού προλάβει να κάνει ένα βήμα, έπεσε χάμω λιπόθυμος. Τότε, μια μαύρη, θηριώδης σκιά υψώθηκε πάνω απ’το ακίνητο σώμα του...

VΙΙΙ.

Ο Χοσελίτο ξύπνησε ιδροκοπώντας και με την καρδιά του να σφυροκοπεί το ανήσυχο στέρνο του. Έμεινε για λίγο ακίνητος, προσπαθώντας να  αποβάλλει τον τρόμο που του είχε προκαλέσει την περασμένη νύχτα, όπως και κάθε νύχτα άλλωστε, ο ίδιος φρικαλέος εφιάλτης.  Μπορεί το χάραμα να'ταν ακόμα μακριά, αλλά ήταν αδύνατο να παραμείνει ξαπλωμένος έχοντας στο νου του ότι κάμποσες ώρες αργότερα, θα έπρεπε να βάλει την μπλε χρυσοκέντητη φορεσιά του, το καπέλο montera, να μπει στην πλατεία των ταύρων και ν’αγωνιστεί θαρραλέα μ’έναν θαυμαστό toro.  Το κεφάλι του άρχισε να γυρίζει σαν τρελό και παίρνοντας μια βαθιά ανάσα τον παραξένεψε η έντονη μυρωδιά φτηνού καπνού και τεκίλας... Τότε ήταν που αντιλήφθηκε πως δε βρισκόταν ξαπλωμένος στο κρεβάτι του αλλά σε μια μπάρα ποτισμένη από το εθνικό, μεξικάνικο ποτό. Αμέσως μετά παρατήρησε πως πάνω απ’το κεφάλι του, αντί για το υπέροχο πορτρέτο της μητέρας του,  αναβόσβηνε μια επιγραφή από νέον που ανέγραφε: “SURPRISE night club”. Ήταν γυμνός και τα χέρια του ήταν καλυμμένα με σκούρο, πηχτό αίμα. Ο αριστερός μηρός του έφερε μια βαθιά πληγή που έμοιαζε με δαγκωματιά άγριου θηρίου. Με δυσκολία ανασήκωσε το κορμί του και άφησε τον εαυτό του να γλυστρήσει από το μπαρ. Όταν τα γυμνά πόδια του άγγιξαν το πάτωμα ήρθαν σε επαφή με ένα κρύο υγρό ανακατεμμένο με γυάλινα θρύψαλα από σπασμένα σφηνοπότηρα. Το κόψιμο του γυαλιού στη βάση της πατούσας του ήταν γλυκό. Ο νεαρός άνδρας αφαίρεσε αμέσως το γυαλί που είχε καρφωθεί στο πόδι του και παρατήρησε πως οι πατούσες, όπως οι παλάμες του, ήταν και αυτές βαμμένες με αίμα. Όλο αυτό το αίμα όμως δεν ήταν δικό του. Για πρώτη φορά κοίταξε γύρω του κι αμέσως έβαλε το χέρι του πάνω στο στόμα του για να συγκρατήσει μια αναγούλα. Η γεύση του σιδήρου ήταν τώρα διάχυτη στη γλώσσα και στον ουρανίσκο του προκαλώντας του ένα ανεξήγητο αίσθημα πείνας. Στο ημισκότεινο night club δεκάδες άντρες και γυναίκες κείτονταν διαμελισμένοι σε τραπέζια, καρέκλες και πάτωμα... Τι είχε γίνει το προηγούμενο βράδυ; Δεν μπορούσε να θυμηθεί τίποτα.
Απρόσμενα, η βαθιά πληγή άρχισε να ματώνει, το ίδιο και οι βάσεις των νυχιών του ταυρομάχου. Το αίμα άρχισε να ρέει άφθονο από τον μηρό κι απ’τ’ακροδάχτυλά του. Έτρεξε πανικοβλημένος προς την έξοδο πάνω στην οποία ήταν κρεμασμένη μια τενεκεδένια επιγραφή που ενημέρωνε:

                   “ΚΛΕΙΣΤΟ!”                        

Το βλέμμα του στράφηκε ενστικτωδώς προς την ολόγιομη, μπλε σελήνη. Τα μάτια του πύρωσαν κι άρχισε αμέσως να ουρλιάζει... και να ουρλιάζει σα λιμασμένος λύκος ενώ, μάταια, προσπαθούσε ν’ανοίξει την πόρτα για να τρέξει μες στη φεγγαρόφωτη νύχτα που τον καλούσε θελκτικά στην αγκάλη της. H πόρτα ήταν ήδη κλειδωμένη απ’έξω κι αμπαρωμένη με βαριές αλυσίδες... Κρατούσε δέσμιο αυτό το "νεογέννητο" και νεόφερτο κακό...

Όχι για πολύ...



1953 μ.Χ.

Καθισμένο κατάχαμα στην άκρη του δρόμου και με τα κοκαλωμένα δαχτυλάκια του χωμένα μέσα στο μάλλινο ζωνάρι του, το αδύνατο αγόρι κοιτούσε την άμαξα που κατέβαινε τον λόφο και πλησίαζε ορμητικά. Ο αμαξάς μαστίγωνε τα εύρωστα άλογά του με μανία καθώς οι ρόδες του κάρου έγδερναν τον στενό, χωμάτινο δρόμο και μετέφεραν το ξύλινο όχημα μέσα σ’ένα παχύ σύννεφο σκόνης. Το βραχύσωμο αγόρι, που ήταν κουμπωμένο ως τον λαιμό, πετάχτηκε σαν ελατήριο απ’τη γωνίτσα που καθόταν και τίναξε τη βρωμιά του δρόμου απ’το τσαλακωμένο, φαρδύ παντελόνι του. Σήκωσε με τα δυο χέρια του το μισοκαμμένο φαναράκι του και κοίταξε εμβρόντητο. Δεν έβλεπε συχνά επισκέπτες μετά το σούρουπο σε τούτο τον, ξεχασμένο κι απ’το Θεό, πετρότοπο.
Η χειράμαξα σταμάτησε και το κουρελιασμένο παιδί έτρεξε αθόρυβα για να κρυφτεί πίσω από κάτι γερμένα χαμόδεντρα. Περίεργο και πλημμυρισμένο από νευρικότητα, παρακολουθούσε την απρόσμενη άφιξη μέσα από τη χαραμάδα μιας ξεραμένης φυλωσσιάς που όλο και λύγιζε από τ’άγριο φύσημα του βοριά. Τα λαχανιασμένα άλογα γεννούσαν καπνούς από τα φλογισμένα ρουθούνια τους και χλιμίντριζαν στο ρυθμό της ανάσας του μικρού αγοριού. Ο ρυτιδιασμένος αμαξάς έσφιξε μονομιάς τα γκέμια μέσα στις τεράστιες, αυλακωμένες χούφτες του και τα ζώα ηρέμησαν χτυπώντας σιωπηλά τον άνεμο με τις οπλές τους. Λίγο αργότερα η πόρτα της καμπίνας άνοιξε και μια κυρτή, αντρική φιγούρα ξεχύθηκε φευγαλέα στο αχνό φως του φεγγαριού.  Ο άντρας φορούσε μια βαριά κάπα, έφερε τραγίσια γενειάδα και παρ’όλη την ελαφρότητα του βηματισμού του κρατούσε μια χοντρή, ξυλοσκαλιστή μαγκούρα. Τα τραχιά, σγουρά μαλλιά του τινάχτηκαν στον αέρα σαν λοξοκοίταξε απ’τον ισχνό ώμο του και ξαφνικά αφράτες νιφάδες χιονιού άρχισαν να στροβιλίζονται στην παγωμένη ατμόσφαιρα. Ο άντρας γέλασε βροντερά χτυπώντας τη μαγκούρα του στο έδαφος και την ίδια στιγμή μια δυνατή λάμψη εμφανίστηκε στην κορυφή του λόφου. Έπειτα, ο ουρανός πύρωσε λες και βγήκε ο ήλιος για μια μόνο στιγμή και μ’έναν δυνατό κρότο έσβησε ξανά! Η άμαξα, ο άξεστος οδηγός κι ο άσπρος γέροντας είχαν εξαφανιστεί μαζί με την ανεξήγητη έκρηξη φωτός.
Το φτωχό αγόρι έγινε μάρτυς ενός πολύ αλλόκοτου γεγονότος κι επειδή δεν ήταν προικισμένο με εξαιρετική λογική έφτυσε τον κόρφο του τρεις φορές για να διώξει το κακό μακριά. Το δέρμα του είχε βαθιά διεσταλμένους πόρους και μιαν όψη κιτρινωπή, τα σκασμένα χείλη του ήταν χλωμά και μαύροι κύκλοι σκίαζαν ολόγυρα τα μαύρα, αχανή μάτια του. Ευθύς αμέσως έβγαλε από την τσέπη του σκουρόχρωμου σακακιού του ένα σαρακοφαγωμένο και μισοσκισμένο παλιό βιβλιαράκι. Τ’άνοιξε στην πρώτη σελίδα, το έφερε εμπρός στην αδύναμη φλόγα του φαναριού του και το μικρό, μυτερό πηγούνι του άρχισε να τρέμει καθώς το λεπτό στόμα του έψαλλε χαμηλόφωνα μια μικρή προσευχή με λαλιά ποτισμένη από το βαρύ ιδίωμα του τόπου του. Αυτό το λεπτό προσευχητάρι, μαζί με λίγες θολές αναμνήσεις μεσημεριανής κατήχησης, ήταν και η μόνη κληρονομιά που του’χε απομείνει. Όταν έγινε εφτά χρονών η μητέρα του και ο πατέρας του πέθαναν παραμονή Πρωτοχρονιάς πάνω σ’ένα γυμνό πάτωμα χαραγμένο από γυμνοπόδαρα, σ’ένα δωμάτιο με ξεχαρβαλωμένα πατζούρια που φωτιζόταν από μια στριφτή λάμπα πετρελαίου. Το ξύλινο σπιτάκι έπιασε φωτιά από την καπνισμένη ξυλόσομπα που έμενε να καίει ολονυχτίς κάθε βραδιά εκείνον τον αβάσταχτο χειμώνα.
Η μάνα πέθανε πρώτη.
                                         
- Φροντίστε το σπλάχνο μου, είπε.

Με βία τον περιμάζεψε ο γέρος μυλωνάς. Το ορφανό δούλεψε στον πετρόμυλο κι ανεβοκατέβαινε περπατητά τον λόφο φορτωμένο με πολλές οκάδες στάρι αρκετές φορές τη μέρα. Τι σκληρή ζωή για ένα εφτάχρονο παιδί!

Το αγόρι δάκρισε και σκούπισε τη μύτη του στο δεξί του μανίκι την ώρα που μια εκκωφαντική βροντή το έβγαλε από τις θλιβερές σκέψεις του παρελθόντος και το επανέφερε στην πραγματικότητα.  Αφού, λοιπόν, έκανε ευλαβικά τον σταυρό του, έχωσε το προσευχητάρι βαθιά μέσα στην τσέπη του σακακιού του και κίνησε τρέχοντας για το σπίτι του γερο μυλωνά. Κοντοζύγωνε η ώρα που ο τελευταίος θα γυρνούσε απ’το καπηλιό του χωριού με μύτη κατακόκκινη σα μελιτζάνα και τύφλα στο μεθύσι. Μόνο που όταν ο μικρός έφτασε σπίτι η πόρτα με τα χοντρά μαδέρια έχασκε ανοιχτή και μέσα δεν ήταν κανείς… ή μάλλον σχεδόν κανείς. Τρία λευκά περιστέρια φτερούγιζαν σ’ομόκεντρους κύκλους μπροστά από το πέτρινο τζάκι που ακόμη άχνιζε κι ανάδινε την αγνή ευωδιά του καμμένου ξύλου. Τα πουλιά τερέτιζαν σ’έναν πολύ γλυκό ρυθμό και παρ’όλο που το τζάκι ήταν σβήστο και δίχως ίχνος κούτσουρου στην πυροσιά η ατμόσφαιρα ήταν ασυνήθιστα ζεστή κι ευχάριστη… τόσο ευχάριστη μάλιστα που μαρτυρούσε αδιαμφισβήτητα θεία παρέμβαση.
Ένα εκτυφλωτικό φως γεννήθηκε στο κέντρο του δωματίου που ανάγκασε τα τρία πάλλευκα περιστέρια να πετάξουν αποπροσανατολισμένα προς τρεις διαφορετικές κατευθύνσεις. Το ένα πέταξε, έπεσε μέσα στις στάχτες της παραστιάς κι έγινε μια μεγάλη, μαγική φωτιά που έκαιγε, δίχως ξερά καυσόξυλα, δυνατή και άσβηστη. Το δεύτερο πήγε και στάθηκε κάτω από το μικρό, θολωμένο παράθυρο κι έγινε ένα τεράστιο λαμπρό έλατο, στολισμένο με κάθε λογής παιχνίδια, κατσαρές γιρλάντες και πολύχρωμες μπάλες καμωμένες από πεντανόστιμα ζαχαρωτά. Το τελευταίο περιστέρι πήγε και κάθισε πάνω στην ξύλινη τάβλα του φτωχικού τραπεζιού κι έγινε ένα γιορτινό γεύμα τόσο νόστιμο και πλουσιοπάροχο που όμοιό του γεύονταν μόνον οι βασιλιάδες! Το αγόρι δεν πίστευε στα μάτια του. Τα’τριβε και τα ξανάτριβε, τα έκλεινε κι όταν τα ξανάνοιγε το δέντρο και τα φαγητά ήταν ακόμα εκεί! Χωρίς δεύτερη σκέψη έφαγε από τα καρικευμένα κρέατα, τα ζουμερά φρούτα και τα μοσχομυρωδάτα γλυκά μέχρι που χόρτασε την πείνα του κι έπαιξε με τα παιχνίδια έως που αφέθηκε κατάκοπο κι ευτυχισμένο στις ζεστές αγκάλες του Μορφέα.
Έξω από το καλύβι του μυλωνά η κυρτή ανδρική φιγούρα χτύπησε το ραβδί της στο έδαφος και μπήκε στη μυστηριώδη άμαξα μ’ένα βροντερό γέλιο. Ο θηριώδης οδηγός μαστίγωσε τα μυώδη άλογά του που άρχισαν να καλπάζουν χλιμιντρίζοντας με απίστευτη ταχύτητα. Σε λίγα λεπτά η άμαξα είχε ανέβει το γυμνό λόφο και είχε χαθεί στο πυκνό σκοτάδι.

Όταν ο μυλωνάς γύρισε σπίτι, λίγο πριν το ξημέρωμα της 1ης Ιανουαρίου του 1953, δεν είδε ούτε μαγικό έλατο, ούτε γιορτινό τραπέζι. Κι αυτό γιατί για να δεις ένα θαύμα δεν αρκούν μόνο τα μάτια... αλλά η πίστη και η αγνή ψυχή ενός μικρού παιδιού.


Χρυσούλα Μολογιάννη

Κείμενο αναδημοσιευμένο στον Πολιτισμό Πολίτη



Πορφυρή σελήνη


ΠΡΟΣΟΧΗ! Το  παρακάτω διήγημα απευθύνεται αποκλειστικά σε ενήλικες με ανοιχτά μυαλά και πολύ γερά νεύρα!


Έχετε αναρωτηθεί ποτέ αν υπάρχουν τέρατα μεταξύ μας; Σήμερα, εν όψει πανσελήνου, θα σας διηγηθώ μιαν ιστορία... 


~.~


Για το φιλήδονο και πολυερωτικό ποιόν του τραγουδιστή Μιχάλη Κ. φρόντισαν να μ’ενημερώσουν οι κιτρινιάρηδες επικοινωνιολόγοι του lifestyle περιοδικού στο οποίο εργάζομαι ως μόνιμος συντάκτης τα τρία τελευταία χρόνια. Και μπορεί το κουτσομπολίστικο δημοσιογραφιλίκι να μην υπήρξε ποτέ η ψωνάρα μου, αν είχα παραμείνει όμως δακτυλογράφος σ’εκείνη τη ρυπαρή, πολιτική φυλλαδίτσα, ουδέποτε θα’βγαζα φράγκα που θα επαρκούσαν για να καλύψω το υπερχρεωμένο νοίκι μου, ούτε θα είχα τη δική μου εβδομαδιαία στήλη σε έντυπο ευρείας κυκλοφορίας. Παρ’όλ’αυτά, δε διεκδίκησα την παρούσα θέση για να γίνω ούτε σκλαβάκι καβαλημένων διασήμων ούτε νυχτερινό τσιμπούρι σε επώνυμα, αλλαξοκωλέ πηγαδάκια. Βέβαια, εν αντιθέσει με μένα, κάποιοι ικανότατοι αριβίστες συνάδελφοί μου είχαν πηδηχτεί αναίσχυντα μ’όλο το καλλιτεχνικό ανφάν γκατέ και όπως είναι φυσικό ήξεραν τα πάντα για όσους κινούνται μέσα στη γκλαμουράτη σαπίλα της αθηναϊκής σόου μπιζ. Όταν έφθασε η μέρα, λοιπόν, που επρόκειτο να πάρω συνέντευξη από τον διαβόητο ροκ σταρ, με περικύκλωσαν σαν πάνσοφοι σαμάνοι κι άρχισαν να μ’αραδιάζουν συμβουλές περί κοινωνικής συμπεριφοράς επιπλήττοντάς με στη συνέχεια για το “ξενέρωτο ενδυματολογικό στυλάκι μου” λες και ήμουν κανένας σπυριάρης κάγκουρας του γυμνασίου:

“Θα σε γυρίσει μπρούμυτα, θα σ’αλοίψει με βούτυρο και θα σε φάει για πρωινό ο Μιχαλάρας αγοράκι!” κάγχασαν τα γλοιώδη λουγκροκόρακα με απόλυτη σιγουριά πως το φαιδρό σχόλιό τους με είχε κάνει έξαλλο από θυμό. Εγώ απλά αδιαφόρησα, βούτηξα την ταχυδρομική τσάντα μου μαζί μ’όλα τα απαραίτητα εργασιακά σύνεργα κι έφυγα βιαστικά για να συναντήσω το τέρας που “θα μ’έτρωγε για πρωινό” μαζί με Lurpak και πρωεϊνούχες μπάρες ενέργειας. Στην τελευταία σκέψη γέλασα. Λίγο αργότερα όμως- και καθώς πάρκαρα το πειραγμένο κουπεράκι μου σ’ένα στενάκι στου Ψυρρή- σκέφτηκα πως, αν ο Μιχάλης Κ., ο πιο περιζήτητος μπήχτης της σύγχρονης ροκ σκηνής, με έπαιρνε τελικά για πρωινό αυτό θα σήμαινε και κάτι άλλο: ότι πρωτίστως με είχε “πάρει” για βραδινό... και όλως περιέργως, αυτό το ηθικά ξεπεσμένο συμπέρασμα δε με χαλούσε καθόλου!


*

Ο ήλιος είχε μόλις δύσει. Το επαγγελματικό ραντεβού ήταν δοσμένο σ’ένα chill out καφέ-μπαρ κοντά στην πλατεία Ηρώων. Ψαγμένο στέκι και με κάπως dark ατμόσφαιρα... μια επιλογή, φυσικά, του Μιχάλη. Όταν έφτασα λοιπόν στο σημείο του ραντεβού εκείνος ήταν ήδη εκεί. Είχε βολευτεί σ’ένα ήσυχο τραπεζάκι μακριά απ’το μπαρ, έπινε μπίρα και έστριβε τσιγάρο. Οι κινήσεις του ήταν σβέλτες... τα δάχτυλά του μακριά και λυμένα... τα χέρια του νευρικά και γεμάτα φλέβες. Δεν μπορώ να πω πως ήταν ιδιαίτερα όμορφος αλλά η μελαχρινή μπρουτάλ εμφάνισή του και η “βαριά” στάση του ανέδιναν μια δύναμη πρωτόγονη και άκρως μαγνητική. Θανατικά ψαρωμένος, πήρα βαθιά ανάσα και κάθισα απέναντί του. Με κοίταξε κατευθείαν στα μάτια σαλιώνοντας το τσιγάρο του. Κώλωσα αμέσως σα μαλακισμένο 15χρονο. Χαμογελώντας, σκούπισε τα υγρά χείλη του με το εσωτερικό του καρπού του και ύστερα έβαλε το στριφτό στην άκρη του στόματός του για να μην το παπαριάσει. Άναψε το τσιγαράκι του χαλαρά και η ηδονή της πρώτης τζούρας ανέδειξε δυο βαθιά,  μαγευτικά λακάκια στα ελαφρώς αξύριστα μάγουλα του. Αυτό ήταν! Μόλις είχα καταπιεί τη γλώσσα μου και το μυαλό μου έτρεχε να κρυφτεί απ’τις γυμνές σκέψεις που το βομβάρδιζαν βίαια σαν αμοντάριστες σκηνές σκληροπυρηνικής τσόντας. Ο Μιχάλης έκλεισε τα μάτια φυσώντας μικρά δαχτυλίδια καπνού που αρωμάτισαν τον αέρα με τη γνώριμη ριγανάτη εσάνς του καθαρού μπάφου. Κάμποσες τζούρες αργότερα ένας πλήρως αγνοημένος σερβιτόρος στεκόταν σαν μπάστακας πάνω απ’το κεφάλι μου και με κοιτούσε με τσαντίλα. Δεν μπορούσα ν’αρθρώσω λέξη. Τ’αφτιά μου βούιζαν, η λαλιά μου είχε κοπεί και η όρασή μου είχε επικεντρωθεί στον άντρα που καθόταν απέναντί μου. Ο Μιχάλης σχόλασε το νεαρό γκαρσόνι μ’ένα νεύμα και δίχως κουβέντα έσκυψε προς το μέρος μου για να με κεράσει μια παράνομη τζούρα απ’το μισοτελειωμένο τσιγαρλίκι του. Εγώ τ’άρπαξα με τέτοια ανάγκη όπως ένας ασθματικός θ’άρπαζε τη συσκευή οξυγόνου πάνω σε κρίση... το βούτηξα ανάγωγα μεμιάς και το’βαλα με τέτοια ταχύτητα στο στόμα μου που παραλίγο να το καταπιώ! Κι όταν το στόμα μου ακούμπησε την ελαφρώς βρεμένη άκρη του τσιγάρου ένιωσα ένα ηλεκτρισμένο γαργαλητό στη γραμμή των χειλιών μου...

“Μμμμ... σχεδόν φιλιόμαστε” ψέλισσα ασυνείδητα και μες στην έκπληξη του αυθορμητισμού μου το αμήχανο τσιγάρο γλίστρησε απ’τα μισάνοιχτα χείλη μου και έπεσε στο πάτωμα λιπόθυμο από ντροπή. Την ώρα εκείνη ευχήθηκα να είχα εξαϋλωθεί σε αέρα κοπανιστό αλλά το αίμα έτρεχε στις φλέβες μου με 200 χμ την ώρα και χτυπούσε σα βαριοπούλα τις φλέβες στον λαιμό και στα μηνίγγια μου. Ταυτόχρονα είχα την περιέργη αίσθηση ότι το μυστηριώδες αντικείμενο του πόθου μου μπορούσε ν’ακούσει, να νιώσει αλλά και να σταματήσει τους φρενήρεις χτύπους της καρδιάς μου μ’ένα μόνο βλέμμα. Τα λαγόνια μου άρχισαν να παίρνουν φωτιά καθώς μια νευρική ανατριχίλα διέτρεξε την αλύγιστη από επιθυμία ραχοκοκαλιά μου. Εκείνος ελίχθηκε αστραπιαία και βρέθηκε καθισμένος στην καρέκλα δίπλα μου λες και η ασυγκράτητη εγρήγορσή μου τον δελέασε στο πλευρό μου σαν ξαναμμένο θηρίο. Σιωπηλός κι επικίνδυνος έχωσε το πρόσωπό του στη ζεστή καμπύλη του λαιμού μου και οσφρίστηκε δυνατά κλείνοντας τα σκοτεινά μάτια του μ’ένα οργασμικό μουγκρητό. Για μια στιγμή πίστεψα πως μπορούσε να μυρίσει τη διέγερση, την ανησυχία αλλά και τους εύθραυστους ηθικούς ενδοιασμούς μου. Όταν άνοιξε ξανά τα μάτια του τα κάρφωσε επιτακτικά στα δικά μου και ψιθύρισε ανέκφραστα ότι εκείνο το βράδυ θα με ξέσκιζε. Εγώ το πήρα μεταφορικά... εκείνος κυριολεκτούσε.
*

Πέντε λεπτά αργότερα το θελκτικό σώμα του Μιχάλη πίεζε με υπεράνθρωπη δύναμη το δικό μου στα κατακόκκινα δερμάτινα καθίσματα της μαύρης Φεράρι του. Η σελήνη ήταν γεμάτη κι ολοπόρφυρη και καθρεφτιζόταν πεντακάθαρα στο πεινασμένο βλέμμα του. Για μια στιγμή πέρασε απ’το νου μου ν’αραδιάσω μια χαζή δικαιολογία και να φύγω τρέχοντας αλλά ο παραμικρός δισταγμός χάθηκε με το πρώτο μαγικό άγγιγμά του. Δίχως σεμνοτυφίες και αντιστάσεις, για πρώτη φορά στη ζωή μου, ήμουν απόλυτα παραδομένος στα χέρια ενός άγνωστου άντρα και για κάποιον ανεξήγητο λόγο ένιωθα έτοιμος να κάνω ο,τιδήποτε μου ζητούσε. Τα άκρα, το κορμί και η φωνή μου έτρεμαν από μια πρωτόγνωρη ανάγκη για ερωτική επαφή κι έτσι κάπου ανάμεσα σε  πνιχτά, ερεθισμένα βογγητά τον έσφιξα πάνω μου με όλη μου τη δύναμη. Το φανελάκι μου σκίστηκε ανυπόμονα στα δύο και ξαφνικά ένας σαγηνευτικός πόνος κατέλαβε το στέρνο μου αλλά και κάθε χιλιοστό δέρματος απ’όπου περνούσε το σουβλερό στόμα του. Και τότε πάγωσα. Με σιγασμένο τρόμο ένιωσα λίγο λίγο την ύπαρξή μου να στραγγίζεται λες και το αίμα απ’όλα τα ζωτικά όργανά μου είχε βρει κάποια φονική διέξοδο και έρεε ακατάπαυστα... έρεε και το πετσί μου αναπηδούσε καθώς διαισθανόταν την αρρωστημένη υποχρέωσή του να ταΐσει ένα φρικτό, απόκοσμο και σαδιστικό πλάσμα. Κι όμως εκεί που είχα σχεδόν πειστεί πως η ανθρώπινη αντοχή στο μαρτύριο δεν τράβαγε παραπάνω, η οδύνη άρχισε να υποχωρεί και μια γλυκιά ευφορία με πλημμύρισε ζεσταίνοντας όχι μόνο τα παγωμένα άκρα μου αλλά και τη μισοπεθαμένη ψυχή μου. Το δέρμα μου άρχισε να καίει ξανά με άσβηστο πόθο και πάνω που ένα πρωτόγνωρο κύμα ευχαρίστησης με είχε φέρει στα πρόθυρα μιας εκρηκτικής κορύφωσης... πάνω που ένιωθα πιο ζωντανός από ποτέ, βιώνοντας το καλύτερο σεξ που έχει βιώσει ποτέ άνθρωπος πάνω στη γη, συνέβη κάτι αδιανόητο. Πέθανα.

*

Αναστήθηκα μες στη δυσωδία ενός φισκαρισμένου σκουπιδοτενεκέ. Εκεί με βρήκε αφαιμαγμένο και μιαρό μια παρέα από πιτσιρικάδες που έπαιζαν μπάσκετ στο διπλανό παρκάκι. Για κακή τους τύχη η μπάλα τους κύλησε ανυπάκουα μέχρι το μολυσματικό τύμβο μου την ώρα που είχα μόλις “ξυπνήσει” και που μια καταραμένη τανάλια έσφιγγε αβάσταχτα τα διψασμένα σωθικά μου. Τα καημένα τα παιδιά! Δεν ήθελα να  τα κατασπαράξω σαν λιμασμένο κτήνος αλλά μύριζαν υπέροχα και τι δουλειά είχαν να τριγυρνούν σ’αυτήν την έρημη γειτονιά τόσο αργά τη νύχτα;

*

Σύρθηκα σπίτι λίγο πριν τα ξημερώματα με σκοτωμένη σάρκα και ρούχα κουρέλια. Περπατώντας μετά βίας μπήκα στο μπάνιο ξεφλουδίζοντας, ένα ένα,  αργά κι ανώδυνα, κάθε ματωμένο κομμάτι υφάσματος από το σώμα μου. Έμεινα γυμνός και το βλέμμα μου υψώθηκε ασυνείδητα στον καθρέφτη. Τότε ρίγησα. Οπισθοχώρησα αμέσως κι έκλεισα τα μάτια μου με τρόμο αλλά η καινούρια μου μορφή είχε ήδη καταγραφεί στη μνήμη μου για πάντα.  Ήταν μια μορφή που μ’έκανε να σκεφτώ πως αν πραγματικά υπήρχε διάολος σ’αυτή την άθλια κόλαση... τότε αυτός ο διάολος ήμουν εγώ.

Το χλωμό δέρμα μου ήταν πλέον σκληρό και ψυχρό σα δέρμα φονικού ερπετού ενώ οι άλλοτε μαύρες κόρες των ματιών μου είχαν πάρει φωτιά κι έκαιγαν τις χρυσαφιές ίριδές μου σαν δυο κόκκινες σχισμοειδείς φλόγες. Ο ώμος μου... κάτι δεν πήγαινε καλά με τον δεξή ώμο μου. Το δεξί χέρι μου έμοιαζε να κρέμεται σα νεκρό κι ανίκανο να κινηθεί απ’τη βάση του. Θα πρέπει να μου το είχε εξαρθρώσει εκείνος ο τσαμπουκαλεμένος πιτσιρικάς πάνω στην απελπισμένη προσπάθειά του να ξεφύγει απ’το λυσσαλέο γράπωμά μου. Χωρίς δεύτερη σκέψη άρπαξα την άκρη του νιπτήρα με το εξαρθρωμένο χέρι μου κι άφησα τον εαυτό μου να πέσει με φόρα προς τα πίσω.  Με το απότομο τράβηγμα η κεφαλή του βραχιονίου επανήλθε στη φυσική της θέση γεννώντας έναν ανατριχιαστικό ήχο. Ταυτόχρονα, ο νιπτήρας ξεριζώθηκε απ’τον τοίχο μαζί με τους υδροσωλήνες κι έγινε κοφτερά θρύψαλλα πορσελάνης στο παλιό μωσαϊκό. Πνιγηρές οδύνες διαπέρασαν το κορμί μου σαν μαύρα καρφιά. Ένας έντονος ίλιγγος με έριξε απροειδοποίητα στο αιχμηρό πάτωμα όπου και λίγα δευτερόλεπτα αργότερα ξερνούσα γονατιστός τ’άντερά μου. Το στομάχι μου ξέβρασε ένα σκασμό αίμα... κι ένα σκουλαρίκι απ’το οποίο κρεμόταν ένας μικρός, ασημένιος σταυρός.


*

Έναν χρόνο αργότερα...


Με λένε Μάνο ή Πέτρο ή Στέφανο. Μερικές φορές συστήνομαι και ως Αλέξανδρος ή απλά ως Γιώργος, Νίκος ή Γιάννης όταν στόχος μου δεν είναι η κοινωνικοποίηση αλλά μια άτυπη, περιστασιακή γνωριμία... μια γνωριμία-ξεπέτα δηλαδή με απώτερο σκοπό να μπήξω τα δόντια μου, τα νύχια μου ή και άλλα, ακόμη πιο επικίνδυνα μέλη του σώματός μου σε κάποιον πρόθυμο, στιβαρό εραστή το συντομότερο δυνατό. Τα πάντα γυρίζουν αποκλειστικά πλέον γύρω απ’την κτηνώδη λίμπιντό μου, αρκετά συχνά όμως με πιάνει και μια επιτακτική ανάγκη να συναναστραφώ τους ανθρώπους. Μονάχα τότε ή όταν θέλω απλά να κάνω εντύπωση σε κάποιο χαριτωμένο αγοράκι συστήνομαι ως... Αδάμ. Το όνομα αυτό είναι η πιο διακριτική αφορμή για να ξεκινήσει μια ενδιαφέρουσα συζήτηση.  Αδάμ! η αποκορύφωση της υποκρισίας... γιατί, πώς είναι δυνατόν, ένα φρικιό σαν εμένα να φέρει ένα βιβλικό όνομα με τόσο βαρύγδουπη κοσμογονική σημασία; Οι άνθρωποι δεν κοιτούν την ουσία όμως. Δεν σε κοιτούν πια στα μάτια για να δουν τις κρυμμένες προθέσεις σου και τα αμίλητα, κρυφά νοήματα της σκοτεινής πλευράς της ύπαρξής σου.  Ίσως γι’αυτό να μην έχει καταλάβει κανείς μέχρι στιγμής την άψυχη φύση μου. Ίσως πάλι κάποιοι να την έχουν διαισθανθεί... αλλά όλως παραδόξως το σκότος μαγνητίζει τον κόσμο όπως μαγνητίζει τα όρνια η δυσωδία των πτωμάτων. Αυτό το βρίσκω ιδιαίτερα συμφέρον και διασκεδαστικό αλλά όχι τόσο αστείο όταν το φονικό ένστικτό μου ξυπνάει ανεξέλεκτο και- πάνω στην τυφλή αλλοφροσύνη του να τραφεί- διαμελίζει άφιαχτα κορμιά και ζωές που διακόπτονται άγουρες. Παρ’όλ’αυτά, τώρα πια, το καθημερινό διατροφολόγιό μου περιορίζεται σε επαίσχυντα μιάσματα της κοινωνίας, σε κατακάθια της νύχτας, σε τύπους που τους αξίζει να καίγονται νυχθημερόν στην κόλαση. Και δεν μ’αρέσει καθόλου που γίνομαι κριτής ανθρωπίνων ψυχών αλλά, όταν το σώμα ζητάει τροφή, δεν μου μένει άλλη επιλογή παρά να δικάσω.
Ποτέ όμως δεν σκότωσα, τεχνιέντως, κανέναν απ’τους κατά καιρούς ερωτικούς συντρόφους μου. Μ’αρέσει να τους πειράζω, να τους παρενοχλώ και να τους φέρνω σε πρωτόγονη έκσταση παρασύροντάς τους σ’ απρόβλεπτα παιχνίδια ηδονής και παραισθήσεων. Ακόμα περισσότερο όμως μ’αρέσει να μαρκάρω τις ιδιοκτησίες μου. Άλλο αυτό! Μ’αρέσει ν’αφήνω ματωμένα γδαρσίματα στις πλάτες, βαθιές δαγκωματιές και σημάδια που  θα μείνουν για πάντα χαραγμένα σαν ανεξίτηλα τατουάζ όχι μόνο στην επιφάνεια του δέρματος αλλά και στο μυαλό.

 Αλλά για μισό λεπτό... Είπα “μυαλό”; Ποιο  μυαλό;

Οι άνθρωποι είναι ιδιαίτερα απερίσκεπτοι, εύθραυστοι και δεκτικοί στον έρωτα όταν καταφέρεις να βρεις το κουμπί τους και να το πατήσεις με τρόπο την κατάλληλη στιγμή. Πάνω στην κοφτερή ρίγη του οργασμού βγάζουν πάντα τον πραγματικό εαυτό τους... βγάζουν το μικρό, έκφυλο τέρας που λουφάζει μέσα τους και που φοβάται να αντικρύσει τον σεμνότυφο συντηρητισμό της καθημερινότητας. Ναι, οι άνθρωποι τότε μόνον είναι αληθινοί και εύθραστοι. Όταν η πράξη τελειώνει όμως και τρυπώνουν στην αγκαλιά μου αποζητώντας λόγια φούμαρα και αιώνια έργα αγάπης τους λέω στα ίσια πως δεν γουστάρω να παίζω με το φαγητό μου.  Άλλωστε η συμπάθεια, η ευγένεια και η διακριτικότητα ήταν χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς μου που πέθαναν και σάπισαν μαζί με την ανθρώπινη ψυχή μου πριν από ακριβώς έναν χρόνο, την 26η Ιουλίου του έτους 2008... τη βραδιά που έγινα το βραδινό σνακ του Μιχάλη.  Σήμερα, μάλιστα, η σελήνη είναι γεμάτη και πορφυρή όπως τότε. “Κακός οιωνός” θα’λεγε, αν ζούσε, ο αλαφροΐσκιωτος αδελφός του πατέρα μου αλλά κανείς δεν θα του έδινε σημασία γιατί εκτός από αδιόρθωτος παραμυθάς ήταν κι ένας τελειωμένος μέθυσος.


*


Δευτέρα 26η Ιουλίου, 2010 - Ώρα 23:53

Η πανοραμική θέα του Πειραιά αλλά και της τεράστιας, πάνφωτης σελήνης από τον λόφο του Προφήτη Ηλία μου έκοβαν την ανάσα από παιδί έχοντας καταστήσει το απόκρημνο δρομάκι πίσω απ’το Βεάκειο θέατρο το πιο αγαπημένο σημείο μου στην Αττική. Εκεί αποδρούσα μια φορά το μήνα, ανεξαιρέτως, απλά και μόνο για να παρατηρήσω το ολόγιομο φεγγάρι. Βέβαια η μεγαλύτερη και πιο μαγική πανσέληνος όλου του χρόνου είναι αυτή του Αυγούστου. Σ’έναν μήνα από τώρα λοιπόν θα είμαι πάλι εδώ.

Κάνα δυο αμάξια με ερωτευμένα ζευγαράκια που θέλουν να βιώσουν τον ρομαντισμό τους με “πιάτο” το Τουρκολίμανο είναι παρκαρισμένα λίγο πιο κάτω έχοντας το ραδιόφωνο του αυτοκινήτου τους συντονισμένο σε ονειροπόλα τραγουδάκια που εξυμνούν τη μαγεία του έρωτα και της σελήνης. Το πιο γνωστό κι αγαπημένο απ’όλα, αυτό της Χαρούλας Αλεξίου, μόλις που ακουγόταν απ’το κατεβασμένο παραθυράκι ενός σαραβαλιασμένου σκαραβαίου. Θυμάμαι ότι μ’αυτό το μελαγχολικό τραγουδάκι κολλημένο στο repeat του mp3 μου, δυο χρόνια πριν, στάθηκα στο χείλος αυτού του δρόμου, καβάλησα τα ετοιμόρροπα κάγκελα, άνοιξα τα χέρια και πήδηξα ουρλιάζοντας στο κενό. Ήμουν νεογέννητο αρπακτικό τότε και η δοκιμή των νέων υπεράνθρωπων αντοχών μου έμοιαζε τόσο ελκυστική όσο η μυρωδιά ενός αιματηρού τροχαίου γεμάτου από αφροδισιακές οσμές πανικοβλημένης φερορμόνης. Ίσως πάλι να επιζητούσα το τέλος απ’την αρχή. Το μόνο που θυμάμαι τελικά είναι ότι  άνοιξα τα μάτια μου καρφωμένος στην δορυφορική κεραία που προεξείχε από μια τσιμεντένια ταράτσα. Δεν υπήρχε πόνος. Μόνο θρυμματισμένα κοκκαλάκια και λυωμένα άκρα που έκαναν το σώμα μου να μοιάζει κάτω απ’τα λινά ρούχα μου με αιμόφυρτο ζελέ ωμού κρέατος. Το χειρότερο απ’όλα όμως ήταν πως η αδυναμία μου να κινηθώ θα σήμανε τον δεύτερο κι ακόμα πιο βασανιστικό θάνατό μου με τη γέννηση της πρώτης πρωινής ηλιαχτίδας. Τελικά στάθηκα τυχερός... Σύντομα κατέφτασαν, γεμάτες περιέργεια, τρεις πάνχοντρες, νεαρές γάτες για να περιεργαστούν το ατσάλινο καυλιτσέκι που ξεπρόβαλε απ’την ξεντερισμένη κοιλιά μου. Κι εκεί που έγλειφαν το “κατεβασμένο” σαγόνι μου... με τάισαν!

*

Περπατώ με βήμα βαρύ ως το χείλος του λόφου κι αγναντεύω τον ορίζοντα σε μια, παραλίγο ανθρώπινη, προσπάθεια να σβήσω όλα αυτά τα απαίσια συμβάντα απ’τον αγριεμένο νου μου. Η ματιά μου αλαφρώνει καθώς περνάει και στέκεται πάνω από το φωτισμένο λιμάνι του Πειραιά, τα αραγμένα καΐκια, τις θορυβώδεις, τιγκαρισμένες ψαροταβέρνες... Ένα κουρασμένο νυχτοπούλι πετάει ανήσυχα σε κύκλους πάνω απ’τα αμάξια που βρίσκονταν παρκαρισμένα πίσω απ’το Βεάκειο για να προσγειωθεί τελικά στα φυτρωμένα κεραμίδια ενός ακατοίκητου χαμόσπιτου. Ο οποιοσδήποτε φαντασιόπληκτος θνητός στη θέση μου θα θεωρούσε αυτό το παρεξηγημένο πτηνό ως ένα δυσοίωνο πλάσμα που ήρθε για ν’αρπάξει την άτυχη ψυχή του και να την κατασπαράξει. Το συγκεκριμένο πουλί όμως ήταν απλώς μικρό και χαμένο και προσπαθούσε να βρει μια ασφαλή φωλιά για να κουρνιάσει. Μου θύμισε τον εαυτό μου στις αρχές της αναγέννησής μου. Τότε που πάλευα με νύχια και με δόντια για να προσαρμοστώ στον καινούριο κόσμο που μου ανοίχτηκε σέρνοντας μαζί του ένα συφερτό από καταραμένες συνήθειες. Κι αν τώρα πια νιώθω γερός και βολεμένος, δυο χρόνια πριν, οι νύχτες μου κυλούσαν μαρτυρικά σαν αργό κι αμίλητο νεράκι. Ποτέ δεν ξεχνώ την πηγή του κακού φυσικά, τον Μιχάλη... και πιο συγκεκριμένα την εθιστική μυρωδιά του. Απ’την άλλη δεν είναι εύκολη υπόθεση, ούτε συνετή ιδέα να επιδιώξω μια τετ-α-τετ συνάντηση μαζί του. Ξέρω ότι είναι πιο δυνατός από μένα. Ξέρω ότι θα κάνουμε έρωτα... ξέρω ότι θα του πιω το αίμα κι εκείνος, απολαυστικά... θα με σκοτώσει.
Γι’αυτό, προς το παρόν, αφήνω στην άκρη όλες τις μακάβριες κι απαισιόδοξες σκέψεις του παρελθόντος κι αντλώ δυνάμεις απ’το χλωμό φως του φεγγαριού. Ένα ηλικιωμένο αντρόγυνο ατενίζει κι αυτό την υπέροχη θαλασσινή θέα απ’τον λόφο της Καστέλλας. Είναι αργά. Σε λίγο εκείνη θα τον πιάσει αγκαζέ και θα τον οδηγήσει με μικρά, κουρασμένα βηματάκια στην ασφάλεια του γερασμένου σπιτικού τους. Η μέρα τους έχει μόλις τελειώσει. Η δική μου μόλις άρχισε...



ΤΕΛΟΣ (;...)

Αγκίμ


Ο Αγκίμ γεννήθηκε ανάποδα. Ενώ όλα τα μωρά βουτούν στη ζωή με το κεφάλι εκείνος βούτηξε με τα πόδια. Μια μικροσκοπική, ροζ πατουσίτσα έσκασε μύτη πρώτη μπρος στα έκπληκτα μάτια της μαίας και κατόπιν μια δεύτερη πατούσα, εξίσου λιγνή και ανυπόμονη λίγο έλειψε ν’αφήσει τη γηραιά μαμή ξερή! Ένα, δύο, τρία, τέσσερα, πέντε... έξι μικροσκοπικά δαχτυλάκια κουνήθηκαν με χαριτωμενιά και το εξαδάκτυλο μωρό έπεσε παραδόξως από την μήτρα της μάνας του στο βέβηλο τούτο κόσμο σαν κεραυνός εν αιθρία. Το 1991 βούηξε η πόλη της Οχρίδας!
Η μάνα του τον είχε τόσο μεγάλο άχτι, που την έφερε στο χείλος του θανάτου πάνω στη γέννα και την ανάγκασε να περπατάει μονίμως με τα πόδια ανοιχτά, που δεν έπαυε να τον παραμυθιάζει με μένος πως τον ψάρεψαν από την λίμνη Οχρίδα μαζί με δυο χέλια και μια παλιά ρόδα ποδηλάτου. Τα χέλια έγιναν μια καρδαμωτικότατη σούπα ενώ τη ρόδα την ασφάλισαν έξω απ’το σπίτι με αλυσίδες σε περίπτωση που ψάρευαν εν καιρώ και άλλα σχετικά εξαρτήματα με στόχο τη συναρμολόγηση και την απόκτηση ενός ολοκληρωμένου ποδηλάτου! Εκείνος ο άχρηστος όμως πουθενά δεν χρησίμεψε. Είχε έξι δάχτυλα στο αριστερό πόδι, μιαν ελιά στον αριστερό ώμο, μιαν ελιά στο δόξα πατρί και μία μάνα τύρρανο. Τι άτυχο παιδί!

Αγκίμ σημαίνει αυγή κι ας γεννήθηκε σούρουπο...

Ο Αγκίμ δεν μύρισε και δεν ένιωσε την ασύγκριτη θαλπωρή που γλυκά αναδίνει η αγκάλη της μητρός παρά μόνο στο βύζαγμα των πρώτων ημερών του. Κι αυτή η βρεφική ευτυχία κράτησε λίγο καθώς το αχόρταγο στόμα του Αγκίμ βασάνιζε με αναίδεια την ταλαιπωρημένη θηλή. Η μάνα του τον χαρακτήρισε “βδέλλα” και του στέρησε το μητρικό γάλα. Ο μικρός δεν ψήλωσε πολύ. Έγινε ένας χτικιάρης κοντοστούπης που αδρανούσε και λούφαζε σε μια γωνιά στον τοίχο όταν οι γονείς του ύψωναν φωνή. Δεν βγήκε διόλου έξυπνο παιδί. Οι πρώτες του άναρθρες λέξεις βγήκαν τραυλά και ψελλιστά σε ηλικία τεσσάρων ετών. Μέχρι τότε όλοι νόμιζαν ότι ήταν μουγγός. Δεν έφτανε που είχε έξι δάχτυλα στο αριστερό πόδι, μιαν ελιά στον αριστερό ώμο, μιαν ελιά στο δόξα πατρί και μία μάνα τύρρανο γεννήθηκε και δίχως λαλιά... Τι άτυχο παιδί!

Ο Αγκίμ δεν έμαθε ποτέ γράμματα. Είχε πάντα τρύπια την αριστερή του κάλτσα και κανένα αριστερό παπούτσι δεν του έκανε. Το έκτο δάχτυλο του ποδιού του πολεμούσε με πάθος κάθε είδος υφάσματος που προσπαθούσε να το περικλείσει και να το υποτάξει στα ασφυκτικά όρια του. Κι επειδή για κάθε τρύπα και για κάθε αχρηστευμένο υπόδημα έπιπτε χοντρή ράβδος ο μικρός εξαδάκτυλος έμαθε να πορεύεται ξυπόλητος. Αυτή ήταν η σπουδή του. Ποιος να κάνει παρέα, λοιπόν, ένα ξυπόλητο παιδί με έξι δάχτυλα στο αριστερό του πόδι, μιαν ελιά στον αριστερό ώμο, μιαν ελιά στο δόξα πατρί και μία μάνα τύρρανο; Μα τι άτυχο παιδί!

Αγκίμ σημαίνει αυγή κι ας έπαιζε μοναχός του στο σούρουπο...

Όταν ο Αγκίμ έγινε εννέα ετών, το επαίσχυντο δώρο που του επιφύλαξε η τερατώδης μητέρα του ήταν η σύννομη μετάβασή της στην Ελλάδα. Ο εννιάχρονος δεν μπορούσε να καταλάβει τι ήταν αυτό που ώθησε τη μάνα του σε φευγιό. Μήπως ντρεπόταν που το παιδί της είχε έξι δάχτυλα; Μήπως ντρεπόταν που περπατούσε ξυπόλητο; Μήπως να έφταιγε που η ίδια δεν κατάφερε να ψαρέψει άλλα χέλια και που δεν βρήκε άλλη ρόδα στις όχθες της λίμνης Οχρίδας για να φτιάξει το ποδήλατο που πάντα ονειρευόταν; Την ίδια μέρα ο Αγκίμ κίνησε μοναχός του μ’ένα αυτοσχέδιο καλάμι για την λίμνη Οχρίδα. Αν δεν ψάρευε ρόδα σπίτι δεν θα γύριζε! Καθώς ο ήλιος έδυε λοιπόν και βυθιζόταν μέσα στα βαθιά, γραφικά νερά της τεκτονικής λίμνης ο Αγκίμ έκανε ένα αποφασιστικό βήμα με το καλάμι του μέσα στην ψυχρή, υδάτινη αγκαλιά...

Ο Αγκίμ γεννήθηκε με μιαν ελιά στον αριστερό ώμο και μιαν ελιά στο μέτωπο. Το όνομά του σημαίνει αυγή κι ας πνίγηκε δίχως άχνα στο σούρουπο.

Αγκίμ (1991-2000)

Αφιερωμένο σε όλα τα παιδιά που οι μεγάλοι δεν άφησαν να ζήσουν και να χαρούν τη ζωή.


Χρυσούλα Μολογιάννη

Λουλού Γκροτέσκ: Μια ιστορία αγάπης



Μέσα στην αγριότητα του νεκρού τοπίου δεν υπήρχε άλλη πιο γκροτέσκα εικόνα από αυτήν της γερασμένης Λουλού να έρπεται στο μουχλιασμένο χορτάρι σαν δυσοίωνη σκιά καθώς τα πεινασμένα κουρέλια της έγλειφαν μαραμένα κλαδιά, λασπωμένες πέτρες και ξερά φύλλα αφήνοντας στο πέρασμά τους ένα σκοτεινό, στοιχειωμένο μονοπάτι. Το αποκρουστικό πρόσωπο της φρικιαστικής φιγούρας- ένα άτριχο κρανίο με πετσί χαραγμένο απ’τις βαθιές πτυχές του χρόνου και σημαδεμένο από ανεπούλωτες κακοραμμένες πληγές- έσκυψε για να οσφριστεί το χώμα κι αμέσως τα μακριά, ματωμένα νύχια της χώθηκαν στο έδαφος σαν καρφιά κι άρχισαν να το σκάβουν με μανία. Δυο απόκοσμα δακρυσμένα μάτια, σαν πυρσοί που ξερνάνε πυρακτωμένο μάγμα απ’την κόλαση, περιεργάζονται τις άψυχες μορφές που σχημάτιζε τριγύρω η καταχνιά με την ψυχρή υπόστασή της. Οι γρήγορες και κοφτές αναπνοές της αποστεωμένης γριάς ηχούσαν σαν γρυλίσματα λαβωμένου θηρίου και απειλούσαν να σκίσουν στη μέση το καταγδαρμένο στέρνο της καθώς η πυκνή, ερεβώδης ομίχλη που τη ζύγωνε αθόρυβα, την βίαζε να σκάψει γρηγορότερα. Μικρές ανάσες-καπνοί γεννιόντουσαν με πόνο απ’το ρυτιδιασμένο στόμα της μαζί με πνιχτά βογγητά που μοιραία καλούσαν το Κακό όλο και πιο κοντά στην τραγική Λουλού προμηνύοντας το τέλος της. Εκείνη, ηθικά ανερμάτιστη πια και άδεια από ψυχή σαν σάπιο κουφάρι, έχοντας διαισθανθεί την παγωμάρα του θανάτου στο σβέρκο της, βούτηξε με απελπισία το φλεβώδες χέρι της μέσα στον ρηχό λάκκο που με παραφροσύνη είχε σκάψει. Τα σουβλερά νύχια της χώθηκαν στο χώμα πρώτα ενώ ακολούθησαν οι κλειδώσεις των δακτύλων και ο αποσκελετωμένος καρπός μέχρι που ολόκληρη η παλάμη της εξαφανίστηκε κάτω απ’το έδαφος. Με μια σιωπηλή κραυγή και με κτηνώδη δύναμη σπρώχνει το καταραμένο κορμί της κάτω απ’τη γη. Ξεκινώντας απ’τους αγκώνες, οι αρθρώσεις αρχίζουν να σπάνε και τα κόκκαλα να αντηχούν μαζί με τα ουρλιαχτά της φρικτής γραίας καθώς το σπάσιμο όλου του “είναι” της άρχισε να ρέει και να πνίγει το σκοτάδι. Ο λάκκος ρουφούσε το λιπόσαρκο σώμα στα νεκρικά έγκατα της γης και όποιο μέλος περίσσευε απ’την πνιγερή είσοδό του το έσφιγγε ανήλεα σαν ζωντανή πρέσσα και το κατάπινε λυσσαλέα. Όταν τελικά η Λουλού χάθηκε με μια εφιαλτική κραυγή κάτω απ’την επιφάνεια του εδάφους, ο στοιχειωμένος τόπος σείστηκε λες και ο Εγκέλαδος ήθελε να τον καταστρέψει μαζί με το Κακό που τον είχε διαποτίσει. Η θηριώδης ομίχλη ίσκιωσε πάνω απ’τον λάκκο που έγινε ο αβάσταγος τάφος της Γκροτέσκ κι απ’τα δαιμόνια βάθη του άρχισε να αναβλύζει πηχτό αίμα. Για να εξιλεωθεί η Λουλού έπρεπε να θαφτεί ζωντανή.

50 ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ...

Το καμπαρέ “Σατέν Ρουζ” ήταν πασίγνωστο για τα υπερχρεωμένα, νοθευμένα ποτά του και για την εκρηκτική παρουσία της πληθωρικής Λουλού, της αρτίστας που με την αισθησιακή παράστασή της γέμιζε κάθε βράδυ με άνδρες κάθε ηλικίας τα τραπέζια του παρακμιακού μαγαζιού. Η Λουλού Γκροτέσκ ήταν μια μυστηριώδης, ερωτική γυναίκα η οποία έκανε τα πάντα για το χρήμα και αγαπούσε την κιτρινωπή λάμψη μιας καλογυαλισμένης λίρας με τέτοιο πάθος που κάποιος θα νόμιζε πως η ζωή της ολόκληρη εξαρτιώταν απ’αυτήν. Τα λεφτά για’κείνη ήταν ο μόνος θεός στον οποίο δήλωνε πίστη ενώ το σεξ αποτελούσε τον πιο γρήγορο και αποτελεσματικό τρόπο για να τ’αποκτήσει. Δεν ήταν γλυκιά, δεν ήταν τρυφερή και φυσικά δεν ήταν ερασιτέχνης. Μυριάδες αγοριών αντρώνονταν στα μεταξένια σεντόνια της σαγηνευτικής Λουλού και όσοι γοητεύονταν από την μαεστρία της στον έρωτα ή ακόμα χειρότερα, όσοι δυστυχείς την ερωτεύονταν, ζούσαν με την κατάρα της αιώνιας τρέλας, με την ατέρμονη δυστυχία του ανεκπλήρωτου πόθου.
Η μαντάμ Γκροτέσκ δύσκολα ξάπλωνε με τον ίδιο πελάτη δυο φορές και πάντα συνήθιζε να παίρνει ένα μικρό ενθύμιο, ένα ηδονικό τρόπαιο ίσως, απ’όλους τους νυχτερινούς επισκέπτες της, που δεν ήταν άλλο απ’τις αμαρτωλές χρηματοθήκες τους. Ποτέ δεν ένιωσε ντροπή, ούτε μετάνοια, που από την τρυφερή ηλικία των δεκάξι πήρε την απόφαση να γίνει και πόρνη και κλέφτρα. Σε σύντομο χρονικό διάστημα λοιπόν- και καθώς η συλλογή της από ξαφρισμένα πορτοφόλια όλο και μεγάλωνε- η φήμη πως πούλαγε την υπέρτατη σεξουαλική ευχαρίστηση άρχισε να εξαπλώνεται απ’τα στενά της κακόφημης γειτονιάς της σε όλη την πόλη κάνοντας τα αρσενικά να στήνουν ουρές έξω απ’το “Σατέν Ρουζ” για να την δουν να τους χορεύει, να τους τραγουδάει... και όχι μόνο. Τα ανομολόγητα κόλπα της Λουλού στην κρεβατοκάμαρα γίνονταν θέμα ατέλειωτου κουτσομπολιού ανάμεσα στις άλλες, λιγότερο περιζήτητες, κοκότες του “Σατέν Ρουζ” αλλά και ο κύριος λόγος για τα πονηρά χάχανα που πλέον ακούγονταν συχνά πίσω απ’τις κλειστές πόρτες της υψηλής κοινωνίας. Δεν ήταν λίγοι, βεβαίως, οι βαθύπλουτοι και κοινωνικά καταξιωμένοι πελάτες που επισκέπτονταν τους πιο βρώμικους οίκους ανοχής προς ικανοποίηση των κατώτερων ενστίκτων τους. Για κάποιους από αυτούς μέχρι και η Γκροτέσκ έκανε εξαιρέσεις ανοίγοντάς τους την... θερμή αγκαλιά της έως και τρεις φορές. Μια τέτοια, εξαιρετικά ιδιαίτερη, περίπτωση ήταν και αυτή του Βαλεντίν Μπελ του νεότερου, γόνου της πανίσχυρης και ξακουστής στον κόσμο οικογένειας οινοπαραγωγών Ντε λα Βαλλιέρ. Ο νεαρός ευγενής ζούσε μια ξένοιαστη και αξιοζήλευτη ζωή μαζί με την μητέρα του, τον πατέρα του και τις δύο μεγαλύτερες αδελφές του στην αχανή έπαυλη Ντε λα Βαλλιέρ. Βέβαια η ονειρεμένη ζωή του Βαλεντίν Μπελ ήταν γραφτό ν’αλλάξει από την ημέρα που παρασύρθηκε απ’τους άμυαλους φίλους του στο καμπαρέ “Σατέν Ρουζ” για να γιορτάσει την ενηλικίωσή του με εθιστικό αψέντι, πρόστυχο στριπτίζ και ένα αναπόφευκτο πέρασμα απ’τα ιδιαίτερα διαμερίσματα της τρανής μαντάμ Λουλού. Το επόμενο πρωί, ο νεαρός Ντε λα Βαλλιέρ, κατάλαβε πως μαζί με την παρθενιά του είχε χάσει κι ένα πουγγί χρυσές λίρες. Αυτό που δεν κατάλαβε βέβαια ήταν πως, επιπλέον, είχε αρχίσει να χάνει την ψυχή του...


Ο Βαλεντίν Μπελ έπεσε αιφνίδια στον έρωτα της σκληρόκαρδης μαντάμ Γκροτέσκ και τρία βράδια αργότερα, όταν αυτή αρνήθηκε να τον ξαναδεί, εκείνος γονάτισε μπροστά της και της ζήτησε να τον παντρευτεί. Τα βροντερά γέλια της πόρνης ως απάντηση στην παράλογη πρόταση γάμου του Ντε λα Βαλλιέρ τον έκαναν να κλάψει, να βωμολοχήσει, να απειλήσει και εν τέλει να ικετέψει την Λουλού να κοιμηθεί μαζί του για τελευταία φορά. Εκείνη τον χαστούκισε με μίσος και ο νεαρός Βαλεντίν, τυφλωμένος από θυμό και πάθος, τύλιξε τα χέρια του γύρω απ’τον αγαλμάτινο λαιμό της μαντάμ Γκροτέσκ και τον έσφιξε παράφορα σε μια αλλόφρονη προσπάθεια να της προκαλέσει ασφυξία. Η Λουλού έχασε προς στιγμή τις αισθήσεις της, όμως στάθηκε τυχερή όταν, με την άμεση επέμβαση των μπράβων του “Σατέν Ρούζ”, ο εξαγριωμένος Βαλεντίν τραβήχτηκε εγκαίρως από πάνω της και πετάχτηκε δαρμένος έξω απ’το καμπαρέ, στο καταλυμένο από αρουραίους σοκάκι της διαβόητης “ροζ” γειτονιάς.
Λίγες ώρες αργότερα ο Βαλεντίν βρέθηκε κρεμασμένος στο κελάρι της έπαυλης Ντε λα Βαλλιέρ. Ήταν κατάμαυρος και γυμνός με τη γλώσσα του να κρέμεται έξω απ’τα μελανά χείλη του. Το σοκ του άτυχου πατέρα όταν είδε ξαφνικά τον μοναχογιό του απαγχονισμένο στο σκοτεινό υπόγειο ήταν τόσο μεγάλο που δεν το άντεξε η καρδιά του. Η επιφανής οικογένεια έχασε δύο απ’τα πολύτιμα μέλη της χαράματα της 24ης Αυγούστου του 1838 και το σούσουρο που ξέσπασε στην παρισινή κοινωνία ήταν ανάλογο της βαρύτητας της επαίσχυντης τραγωδίας. Λίγο καιρό αργότερα ξέσπασαν οργιώδεις φήμες πως η μαύρη, βρυκολακιασμένη φιγούρα του Βαλεντίν παραμόνευε ακίνητη και σιωπηλή κάθε σούρουπο στους σκοτεινούς δρόμους της “ροζ” γειτονιάς περιμένοντας την ψυχρή πόρνη να φανεί για να πάρει την θανατερή εκδίκησή του.
Ένα ξημέρωμα Κυριακής, λοιπόν, καθώς η αρτίστα του “Σατέν Ρουζ” πέρασε τη σιδερένια πόρτα του καμπαρέ για να βγει έξω στον υγρό φθινοπωρινό αέρα, μια φρικτή σκιά τυλίχτηκε γύρω της κι άρχισε να την ξυλοκοπεί δίχως οίκτο. Λίγη ώρα αργότερα η ματωμένη μορφή της Λουλού ερπόταν στο βρώμικο πλακόστρωτο προσπαθώντας να διακρίνει μέσα απ’τα πρησμένα της βλέφαρα τα χαμένα, πανάκριβα κοσμήματά της. Τα σπασμένα χέρια της κατόρθωσαν να σείρουν βασανιστικά το σώμα της για λίγα μόνο μέτρα ενώ η κραυγή της είχε παγιδευτεί σ’έναν άλυτο κόμπο στον λαιμό της. Ένας οξύς πόνος κατέλαβε την ύπαρξή της και μετά... το απόλυτο σκότος.


Το ίδιο βράδυ, στο νοσοκομείο που νοσηλευόταν η- αγρίως ξυλοδαρμένη- μαντάμ Γκροτέσκ, ξέσπασε μυστηριωδώς μια καταστροφική πυρκαγιά. Τα μαλλιά και όλο το κορμί της άρπαξαν φωτιά αλλά η επίμονη και σκληρή φύση της την βοήθησε να επιζήσει. Η παραμορφωμένη όψη της, βέβαια, δεν θύμιζε σε τίποτα πια την αισθησιακή στριπτιζέζ του “Σατέν Ρουζ”. Ήταν πλέον ένα δακτυλοδεικτούμενο “τέρας” που ζητιάνευε ξεδιάντροπα στα σοκάκια της “ροζ” γειτονιάς. Ήταν ένα αδιόρθωτο, απαίσιο πλάσμα που του άξιζε να ζει αιώνια σε μια επίγεια κόλαση γι’αυτό και κάθε φορά που ο χρόνος επούλωνε τις πληγές της ένας εκδικητικός έρεβος την ρουφούσε στην παγερή αγκαλιά του και την βάραγε μέχρι θανάτου. Μέσα στα επόμενα εφιαλτικά έτη, η Λουλού, κάποιες φορές δοκίμασε να κρυφτεί ενώ κάποιες άλλες μάταια προσπάθησε να τραπεί σε φυγή για να γλιτώσει. Ικέτεψε, καταράστηκε και επικαλέστηκε θεούς και δαίμονες ώσπου τελικά ανακάλυψε πως για να εξιλεωθεί από το αέναο μαρτύριό της έπρεπε ή να νιώσει την πραγματική αγάπη ή... να θαφτεί ζωντανή.

ΤΕΛΟΣ




Παλαιότερες αναρτήσεις Αρχική σελίδα

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΙΣΠΑΝΙΚΩΝ - ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΙΣΠΑΝΙΚΩΝ - ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ
Ιδιαίτερα μαθήματα Ισπανικής γλώσσας και πολιτισμού. Συνεδρίες και από το διαδίκτυο (skype). Μεταφράσεις. Το πρώτο μάθημα δωρεάν. Εκπτώσεις & προσφορές!
Copyright © 2007. Από το Blogger.

Πολιτισμός Πολίτης

Πολιτισμός Πολίτης
Πολιτιστικό ηλεκτρονικό περιοδικό των Εκδόσεων Περίπλους

Το τέρας των ειδήσεων

Το τέρας των ειδήσεων
www.newsbeast.gr

Περί φίλου και... φτερού

Περί φίλου και... φτερού
Συντάκτρια: Χρυσούλα Μολογιάννη. E-mail: mologianni@gmail.com

ΕΡΓΟΓΡΑΦΙΑ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ

Παρακάτω αναφέρονται όλα τα εκδομένα βιβλία, τα σενάρια ταινιών, οι στίχοι και τα ποιήματα της Χρυσούλας Μολογιάννη

Recent Comments