Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Love me Sex me. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Love me Sex me. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τέττιξ και Τερψιχόρη



Η μούσα Τερψιχόρη ερωτεύτηκε παράφορα τον νεαρό βάρδο Τέττιγγα για τις μαγευτικές αφηγήσεις του και τον γλυκόλαλο ήχο της ξακουστής λύρας του. Ο ρομαντικός ποιητής περιπλανιόταν στην ύπαιθρο ώρες ατέρμονες ρουφώντας την ομορφιά και την επικινδυνότητα των τοπίων που συναντούσε για να εμπνευστεί παιγνιώδεις μύθους, ένδοξα ηρωικά έπη και για να στοιβάξει ζωντανές εικόνες με επίζηλες ταξιδιωτικές εμπειρίες στις πολυθρύλητες περγαμηνές του. Ο Τέττιξ αγάπησε την Τερψιχόρη όπως κανείς άλλος και την εξύμνησε στα τραγούδια του ως τα έσχατα με φωνή στεντόρεια και πάθος ασίγαστο. Όταν εκείνος άφησε την τελευταία πνοή του κάτω απ’τον βαρύ ίσκιο μιας ελιάς, υμνολογώντας σαγηνευμένος τα κάλη του βλογημένου δέντρου δίχως τροφή και νερό επί ημέρες και νύχτες τέσσερεις, η μούσα έκλαψε γοερά κι απαρηγόρητα μέχρι που ο θρήνος της στέρεψε. Απ’τον χείμαρρο των θεανθρώπινων δακρύων της γεννήθηκε αστείρευτη πηγή που ανάβλυζε μειλίχιο νερό ενώ απ’την στερνή σταγόνα της πικρής οδύνης της ξεπήδησε ένα φιλόμουσο αγγελάκι που τερέτιζε φλύαρα. Το πλασματάκι αυτό ετέρπετο να τραγουδάει νυχθημερόν δίχως να έχει ανάγκη από ποτό ή φαγητό κι έφερε κύμβαλα στο μικροσκοπικό κορμί του που όταν τρίβονταν μεταξύ τους ηχούσαν ασίγητα σαν μκρή, συμφωνική ορχήστρα από δεξιότεχνα τσιγγάνικα βιολιά. Η Τερψιχόρη λάτρεψε ετούτο το ιδιόμορφο γέννημά της, το έβαλε να κατοικήσει στα προστατευτικά κλαδιά του γηραιότερου ελαιόδεντρου και το ονόμασε Τέττιξ ή αλλιώς Τζίτζικα. Μόνο που ο λιγόζωος Τζίτζικας ήταν καταδικασμένος, σα βασανισμένο θύμα ανεκπλήρωτου έρωτα, να τίκτεται μέσα στην αγκαλιά της ελιάς λίγο πριν εκείνη δώσει ανθούς και να πεθαίνει μόλις ήταν έτοιμη να καρποφορήσει.
*

Η αγριελιά της Τερψιχόρης έδειχνε σεμνά επιβλητική μα το φθινόπωρο κύρτωνε απ’το βάρος των καρπών της σαν αειθαλής ιεροφάντης που’σκυβε πάνω απ’την ιερή πηγή του ναού του για ν’αντλήσει τ’άσβηστο φως της σοφίας. Οι βαθιά απλωμένες ρίζες της είχαν εισχωρήσει ανάμεσα στις χωμάτινες “κερκόπορτες” ενός απόκρημνου βράχου, την στήριζαν και την έτρεφαν σταθερά όπως τρέφει το έμβρυο ο μητρικός ομφάλιος λώρος. Ο ξηρός κορμός της έμοιαζε μ’ανάγλυφο καμβά που εξιστορούσε, με τελετουργική μυσταγωγία, παραμύθια απ’άλλες εποχές και μυθολογήματα άγραφα απ’την πέννα του Αισώπου. Τόσο καθαγιασμένο ήταν το ελαιόδεντρο της χορικής μούσας που, αν και γηραιό, τα λευκωπά άνθη του ξεπηδούσαν άοσμα από μασχάλες χρονισμένων βλαστών και πετούσαν άπειρους βρώσιμους καρπούς με πλούσια μολυβί σάρκα.
*

Ο Τζίτζικας λάτρευε το ζωηφόρο, ανθεκτικό δέντρο που τον κουβαλούσε και το προσκυνούσε σαν Τίμιο Ξύλο αφήνοντας, συχνά, ανεπαίσθητα φιλήματα σε φύλλα και κλαδιά με το πετάρισμα των διάφανων φτερών του.  Κατά τη διάρκεια της ημέρας και όσο ο ήλιος ζέσταινε την αυλακωμένη γη, απαριθμούσε μελωδικά έναν προς έναν τους γκριζωπούς ρόζους του ελαιόδεντρου λες και ήταν μοναχός που μετρούσε τις χάντρες απ’τ’άγιο κομποσκοίνι του ψέλνοντας προσευχές.  Όταν όμως η νύχτα σκέπαζε την πλάση με τ’αστροκέντητο σεντόνι της, ο Τέττιξ, άκουγε τα ανήσυχα παραμιλητά της ελιάς και την παρηγορούσε στοργικά μες στον ύπνο της με γλυκοστάλαχτα νανουρίσματα.  Όλες οι κρυφές σκέψεις του αιωνόβιου δέντρου έγιναν εκκωφαντικοί αντίλαλοι που κατέτρυχαν ενδόμυχα το άδολο τζιτζίκι. Κι όμως εκείνο έμαθε πολλά... Έμαθε για τα αφίλιωτα βουνά και για τους απροσπέλαστους ωκεανούς. Για τον ουρανό, για τ’αστέρια και για τη στρογγυλή σελήνη. Για τα φιλαπόδημα πουλιά και για τα οδύσσεια ξενιτέματά τους. Για το πώς η καταιγίδα θεριεύει τα ζώα και η σκλαβιά τους ανθρώπους. Για το πώς το ένστικτο σέρνει τον κόσμο και πώς η έξη τον φέρνει κοντύτερα στα γηρατειά του.  Ο Τζίτζικας άκουσε μ’αδημονία για το πώς δυο νεαροί εραστές υψώθηκαν μια βραδιά σαν αγάλματα κάτω απ’την αργυρόχρωμη φυλλωσιά της ελιάς φορώντας τη μάσκα της έκστασης. Άκουσε για το πώς έγιναν ξαφνικά ένα κορμί με τέσσερα πόδια, τέσσερα χέρια και δυο κεφάλια. Πώς λίγη ώρα αργότερα τα σώματα χώρισαν ιδρωμένα κι έγιναν ξανά δυο. Πώς, ύστερα, χάραξαν ανεξίτηλα τα αρχικά τους στον αδιαμαρτύρητο κορμό. Ο Τζίτζικας, λοιπόν, άκουγε... και άκουγε... κάνοντας το στήθος του βιολί και τα όνειρα του θεόπλαστου δέντρου τραγουδίσματα. Τον συγκινούσαν τ’αστέρια που έπεφταν χλωμά απ’το άπιαστο μπλε και τα λογχοειδή φύλλα της ελιάς που αποχωρίζονταν δακρισμένα τα ώριμα κλαδιά της χορεύοντας τανγκό στον άνεμο μέχρι ν’αγγίξουν τ’απότιστο χώμα. Πάνω απ’όλα όμως, ο Τέττιξ,  πρόσμενε το χρυσοστόλιστο σούρουπο. Πρόσμενε ν’ακούσει το θρόισμα του ζεστού  ανέμου τις στιγμές που η φύση επιθυμούσε να χαϊδέψει μονομιάς όλα τα παιδιά της. Απολάμβανε το βασίλεμα του ήλιου στον πλατύ ορίζοντα καθώς το σκοτείνιασμα προσκαλούσε στην ακμή του ψίθυρους επίγειων αγγέλων. Απολάμβανε την ώρα που όλη η πλάση γινόταν μια θολή, ξεθωριασμένη φωτογραφία σα να’τανε τραβηγμένη από παλιά, μισοπεθαμένη κάμερα.

Το μικρό τζιτζίκι έζησε λίγο αλλά έμαθε πολλά. Έμαθε να βλέπει, να ακούει, να αισθάνεται. Έμαθε να μένει ακίνητο, να επιθυμεί ακίνητο και να παρατηρεί καρφωμένο σ’έναν βαθιά χαρακωμένο, ξύλινο φλοιό τον κόσμο γύρω του. Έμαθε να εκφράζει την αγάπη του με την ομορφότερη φωνή. Και μια μέρα, όταν πυκνό κοπάδι από πουπουλένια σύννεφα έκρυψε τον ήλιο φέρνοντας τις πρώτες βρόχινες στάλες,  έμαθε πως το τέλος δεν είναι μόνον αναγκαίο αλλά κι απελευθερωτικό. Απόλαυσε, λοιπόν, το απαλό άγγιγμα της μούσας του την στιγμή που μ’ένα δροσερό, φθινοπωρινό αεράκι έπεσε βουβό από το δέντρο του στη ζεστή παλάμη της αγαπημένης του Τερψιχόρης.

Το μικρό τζιτζίκι έζησε λίγο αλλά έμαθε πολλά. Το πιο μεγάλο μάθημά του όμως ήταν πως η προσμονή και η επιθυμία κάνουν τα όντα ακούραστα και την αγάπη αθάνατη.-

Λουλού Γκροτέσκ: Μια ιστορία αγάπης



Μέσα στην αγριότητα του νεκρού τοπίου δεν υπήρχε άλλη πιο γκροτέσκα εικόνα από αυτήν της γερασμένης Λουλού να έρπεται στο μουχλιασμένο χορτάρι σαν δυσοίωνη σκιά καθώς τα πεινασμένα κουρέλια της έγλειφαν μαραμένα κλαδιά, λασπωμένες πέτρες και ξερά φύλλα αφήνοντας στο πέρασμά τους ένα σκοτεινό, στοιχειωμένο μονοπάτι. Το αποκρουστικό πρόσωπο της φρικιαστικής φιγούρας- ένα άτριχο κρανίο με πετσί χαραγμένο απ’τις βαθιές πτυχές του χρόνου και σημαδεμένο από ανεπούλωτες κακοραμμένες πληγές- έσκυψε για να οσφριστεί το χώμα κι αμέσως τα μακριά, ματωμένα νύχια της χώθηκαν στο έδαφος σαν καρφιά κι άρχισαν να το σκάβουν με μανία. Δυο απόκοσμα δακρυσμένα μάτια, σαν πυρσοί που ξερνάνε πυρακτωμένο μάγμα απ’την κόλαση, περιεργάζονται τις άψυχες μορφές που σχημάτιζε τριγύρω η καταχνιά με την ψυχρή υπόστασή της. Οι γρήγορες και κοφτές αναπνοές της αποστεωμένης γριάς ηχούσαν σαν γρυλίσματα λαβωμένου θηρίου και απειλούσαν να σκίσουν στη μέση το καταγδαρμένο στέρνο της καθώς η πυκνή, ερεβώδης ομίχλη που τη ζύγωνε αθόρυβα, την βίαζε να σκάψει γρηγορότερα. Μικρές ανάσες-καπνοί γεννιόντουσαν με πόνο απ’το ρυτιδιασμένο στόμα της μαζί με πνιχτά βογγητά που μοιραία καλούσαν το Κακό όλο και πιο κοντά στην τραγική Λουλού προμηνύοντας το τέλος της. Εκείνη, ηθικά ανερμάτιστη πια και άδεια από ψυχή σαν σάπιο κουφάρι, έχοντας διαισθανθεί την παγωμάρα του θανάτου στο σβέρκο της, βούτηξε με απελπισία το φλεβώδες χέρι της μέσα στον ρηχό λάκκο που με παραφροσύνη είχε σκάψει. Τα σουβλερά νύχια της χώθηκαν στο χώμα πρώτα ενώ ακολούθησαν οι κλειδώσεις των δακτύλων και ο αποσκελετωμένος καρπός μέχρι που ολόκληρη η παλάμη της εξαφανίστηκε κάτω απ’το έδαφος. Με μια σιωπηλή κραυγή και με κτηνώδη δύναμη σπρώχνει το καταραμένο κορμί της κάτω απ’τη γη. Ξεκινώντας απ’τους αγκώνες, οι αρθρώσεις αρχίζουν να σπάνε και τα κόκκαλα να αντηχούν μαζί με τα ουρλιαχτά της φρικτής γραίας καθώς το σπάσιμο όλου του “είναι” της άρχισε να ρέει και να πνίγει το σκοτάδι. Ο λάκκος ρουφούσε το λιπόσαρκο σώμα στα νεκρικά έγκατα της γης και όποιο μέλος περίσσευε απ’την πνιγερή είσοδό του το έσφιγγε ανήλεα σαν ζωντανή πρέσσα και το κατάπινε λυσσαλέα. Όταν τελικά η Λουλού χάθηκε με μια εφιαλτική κραυγή κάτω απ’την επιφάνεια του εδάφους, ο στοιχειωμένος τόπος σείστηκε λες και ο Εγκέλαδος ήθελε να τον καταστρέψει μαζί με το Κακό που τον είχε διαποτίσει. Η θηριώδης ομίχλη ίσκιωσε πάνω απ’τον λάκκο που έγινε ο αβάσταγος τάφος της Γκροτέσκ κι απ’τα δαιμόνια βάθη του άρχισε να αναβλύζει πηχτό αίμα. Για να εξιλεωθεί η Λουλού έπρεπε να θαφτεί ζωντανή.

50 ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ...

Το καμπαρέ “Σατέν Ρουζ” ήταν πασίγνωστο για τα υπερχρεωμένα, νοθευμένα ποτά του και για την εκρηκτική παρουσία της πληθωρικής Λουλού, της αρτίστας που με την αισθησιακή παράστασή της γέμιζε κάθε βράδυ με άνδρες κάθε ηλικίας τα τραπέζια του παρακμιακού μαγαζιού. Η Λουλού Γκροτέσκ ήταν μια μυστηριώδης, ερωτική γυναίκα η οποία έκανε τα πάντα για το χρήμα και αγαπούσε την κιτρινωπή λάμψη μιας καλογυαλισμένης λίρας με τέτοιο πάθος που κάποιος θα νόμιζε πως η ζωή της ολόκληρη εξαρτιώταν απ’αυτήν. Τα λεφτά για’κείνη ήταν ο μόνος θεός στον οποίο δήλωνε πίστη ενώ το σεξ αποτελούσε τον πιο γρήγορο και αποτελεσματικό τρόπο για να τ’αποκτήσει. Δεν ήταν γλυκιά, δεν ήταν τρυφερή και φυσικά δεν ήταν ερασιτέχνης. Μυριάδες αγοριών αντρώνονταν στα μεταξένια σεντόνια της σαγηνευτικής Λουλού και όσοι γοητεύονταν από την μαεστρία της στον έρωτα ή ακόμα χειρότερα, όσοι δυστυχείς την ερωτεύονταν, ζούσαν με την κατάρα της αιώνιας τρέλας, με την ατέρμονη δυστυχία του ανεκπλήρωτου πόθου.
Η μαντάμ Γκροτέσκ δύσκολα ξάπλωνε με τον ίδιο πελάτη δυο φορές και πάντα συνήθιζε να παίρνει ένα μικρό ενθύμιο, ένα ηδονικό τρόπαιο ίσως, απ’όλους τους νυχτερινούς επισκέπτες της, που δεν ήταν άλλο απ’τις αμαρτωλές χρηματοθήκες τους. Ποτέ δεν ένιωσε ντροπή, ούτε μετάνοια, που από την τρυφερή ηλικία των δεκάξι πήρε την απόφαση να γίνει και πόρνη και κλέφτρα. Σε σύντομο χρονικό διάστημα λοιπόν- και καθώς η συλλογή της από ξαφρισμένα πορτοφόλια όλο και μεγάλωνε- η φήμη πως πούλαγε την υπέρτατη σεξουαλική ευχαρίστηση άρχισε να εξαπλώνεται απ’τα στενά της κακόφημης γειτονιάς της σε όλη την πόλη κάνοντας τα αρσενικά να στήνουν ουρές έξω απ’το “Σατέν Ρουζ” για να την δουν να τους χορεύει, να τους τραγουδάει... και όχι μόνο. Τα ανομολόγητα κόλπα της Λουλού στην κρεβατοκάμαρα γίνονταν θέμα ατέλειωτου κουτσομπολιού ανάμεσα στις άλλες, λιγότερο περιζήτητες, κοκότες του “Σατέν Ρουζ” αλλά και ο κύριος λόγος για τα πονηρά χάχανα που πλέον ακούγονταν συχνά πίσω απ’τις κλειστές πόρτες της υψηλής κοινωνίας. Δεν ήταν λίγοι, βεβαίως, οι βαθύπλουτοι και κοινωνικά καταξιωμένοι πελάτες που επισκέπτονταν τους πιο βρώμικους οίκους ανοχής προς ικανοποίηση των κατώτερων ενστίκτων τους. Για κάποιους από αυτούς μέχρι και η Γκροτέσκ έκανε εξαιρέσεις ανοίγοντάς τους την... θερμή αγκαλιά της έως και τρεις φορές. Μια τέτοια, εξαιρετικά ιδιαίτερη, περίπτωση ήταν και αυτή του Βαλεντίν Μπελ του νεότερου, γόνου της πανίσχυρης και ξακουστής στον κόσμο οικογένειας οινοπαραγωγών Ντε λα Βαλλιέρ. Ο νεαρός ευγενής ζούσε μια ξένοιαστη και αξιοζήλευτη ζωή μαζί με την μητέρα του, τον πατέρα του και τις δύο μεγαλύτερες αδελφές του στην αχανή έπαυλη Ντε λα Βαλλιέρ. Βέβαια η ονειρεμένη ζωή του Βαλεντίν Μπελ ήταν γραφτό ν’αλλάξει από την ημέρα που παρασύρθηκε απ’τους άμυαλους φίλους του στο καμπαρέ “Σατέν Ρουζ” για να γιορτάσει την ενηλικίωσή του με εθιστικό αψέντι, πρόστυχο στριπτίζ και ένα αναπόφευκτο πέρασμα απ’τα ιδιαίτερα διαμερίσματα της τρανής μαντάμ Λουλού. Το επόμενο πρωί, ο νεαρός Ντε λα Βαλλιέρ, κατάλαβε πως μαζί με την παρθενιά του είχε χάσει κι ένα πουγγί χρυσές λίρες. Αυτό που δεν κατάλαβε βέβαια ήταν πως, επιπλέον, είχε αρχίσει να χάνει την ψυχή του...


Ο Βαλεντίν Μπελ έπεσε αιφνίδια στον έρωτα της σκληρόκαρδης μαντάμ Γκροτέσκ και τρία βράδια αργότερα, όταν αυτή αρνήθηκε να τον ξαναδεί, εκείνος γονάτισε μπροστά της και της ζήτησε να τον παντρευτεί. Τα βροντερά γέλια της πόρνης ως απάντηση στην παράλογη πρόταση γάμου του Ντε λα Βαλλιέρ τον έκαναν να κλάψει, να βωμολοχήσει, να απειλήσει και εν τέλει να ικετέψει την Λουλού να κοιμηθεί μαζί του για τελευταία φορά. Εκείνη τον χαστούκισε με μίσος και ο νεαρός Βαλεντίν, τυφλωμένος από θυμό και πάθος, τύλιξε τα χέρια του γύρω απ’τον αγαλμάτινο λαιμό της μαντάμ Γκροτέσκ και τον έσφιξε παράφορα σε μια αλλόφρονη προσπάθεια να της προκαλέσει ασφυξία. Η Λουλού έχασε προς στιγμή τις αισθήσεις της, όμως στάθηκε τυχερή όταν, με την άμεση επέμβαση των μπράβων του “Σατέν Ρούζ”, ο εξαγριωμένος Βαλεντίν τραβήχτηκε εγκαίρως από πάνω της και πετάχτηκε δαρμένος έξω απ’το καμπαρέ, στο καταλυμένο από αρουραίους σοκάκι της διαβόητης “ροζ” γειτονιάς.
Λίγες ώρες αργότερα ο Βαλεντίν βρέθηκε κρεμασμένος στο κελάρι της έπαυλης Ντε λα Βαλλιέρ. Ήταν κατάμαυρος και γυμνός με τη γλώσσα του να κρέμεται έξω απ’τα μελανά χείλη του. Το σοκ του άτυχου πατέρα όταν είδε ξαφνικά τον μοναχογιό του απαγχονισμένο στο σκοτεινό υπόγειο ήταν τόσο μεγάλο που δεν το άντεξε η καρδιά του. Η επιφανής οικογένεια έχασε δύο απ’τα πολύτιμα μέλη της χαράματα της 24ης Αυγούστου του 1838 και το σούσουρο που ξέσπασε στην παρισινή κοινωνία ήταν ανάλογο της βαρύτητας της επαίσχυντης τραγωδίας. Λίγο καιρό αργότερα ξέσπασαν οργιώδεις φήμες πως η μαύρη, βρυκολακιασμένη φιγούρα του Βαλεντίν παραμόνευε ακίνητη και σιωπηλή κάθε σούρουπο στους σκοτεινούς δρόμους της “ροζ” γειτονιάς περιμένοντας την ψυχρή πόρνη να φανεί για να πάρει την θανατερή εκδίκησή του.
Ένα ξημέρωμα Κυριακής, λοιπόν, καθώς η αρτίστα του “Σατέν Ρουζ” πέρασε τη σιδερένια πόρτα του καμπαρέ για να βγει έξω στον υγρό φθινοπωρινό αέρα, μια φρικτή σκιά τυλίχτηκε γύρω της κι άρχισε να την ξυλοκοπεί δίχως οίκτο. Λίγη ώρα αργότερα η ματωμένη μορφή της Λουλού ερπόταν στο βρώμικο πλακόστρωτο προσπαθώντας να διακρίνει μέσα απ’τα πρησμένα της βλέφαρα τα χαμένα, πανάκριβα κοσμήματά της. Τα σπασμένα χέρια της κατόρθωσαν να σείρουν βασανιστικά το σώμα της για λίγα μόνο μέτρα ενώ η κραυγή της είχε παγιδευτεί σ’έναν άλυτο κόμπο στον λαιμό της. Ένας οξύς πόνος κατέλαβε την ύπαρξή της και μετά... το απόλυτο σκότος.


Το ίδιο βράδυ, στο νοσοκομείο που νοσηλευόταν η- αγρίως ξυλοδαρμένη- μαντάμ Γκροτέσκ, ξέσπασε μυστηριωδώς μια καταστροφική πυρκαγιά. Τα μαλλιά και όλο το κορμί της άρπαξαν φωτιά αλλά η επίμονη και σκληρή φύση της την βοήθησε να επιζήσει. Η παραμορφωμένη όψη της, βέβαια, δεν θύμιζε σε τίποτα πια την αισθησιακή στριπτιζέζ του “Σατέν Ρουζ”. Ήταν πλέον ένα δακτυλοδεικτούμενο “τέρας” που ζητιάνευε ξεδιάντροπα στα σοκάκια της “ροζ” γειτονιάς. Ήταν ένα αδιόρθωτο, απαίσιο πλάσμα που του άξιζε να ζει αιώνια σε μια επίγεια κόλαση γι’αυτό και κάθε φορά που ο χρόνος επούλωνε τις πληγές της ένας εκδικητικός έρεβος την ρουφούσε στην παγερή αγκαλιά του και την βάραγε μέχρι θανάτου. Μέσα στα επόμενα εφιαλτικά έτη, η Λουλού, κάποιες φορές δοκίμασε να κρυφτεί ενώ κάποιες άλλες μάταια προσπάθησε να τραπεί σε φυγή για να γλιτώσει. Ικέτεψε, καταράστηκε και επικαλέστηκε θεούς και δαίμονες ώσπου τελικά ανακάλυψε πως για να εξιλεωθεί από το αέναο μαρτύριό της έπρεπε ή να νιώσει την πραγματική αγάπη ή... να θαφτεί ζωντανή.

ΤΕΛΟΣ




Παλαιότερες αναρτήσεις Αρχική σελίδα

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΙΣΠΑΝΙΚΩΝ - ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΙΣΠΑΝΙΚΩΝ - ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ
Ιδιαίτερα μαθήματα Ισπανικής γλώσσας και πολιτισμού. Συνεδρίες και από το διαδίκτυο (skype). Μεταφράσεις. Το πρώτο μάθημα δωρεάν. Εκπτώσεις & προσφορές!
Copyright © 2007. Από το Blogger.

Πολιτισμός Πολίτης

Πολιτισμός Πολίτης
Πολιτιστικό ηλεκτρονικό περιοδικό των Εκδόσεων Περίπλους

Το τέρας των ειδήσεων

Το τέρας των ειδήσεων
www.newsbeast.gr

Περί φίλου και... φτερού

Περί φίλου και... φτερού
Συντάκτρια: Χρυσούλα Μολογιάννη. E-mail: mologianni@gmail.com

ΕΡΓΟΓΡΑΦΙΑ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ

Παρακάτω αναφέρονται όλα τα εκδομένα βιβλία, τα σενάρια ταινιών, οι στίχοι και τα ποιήματα της Χρυσούλας Μολογιάννη

Recent Comments