Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Εναλλακτικό Παραμύθι. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Εναλλακτικό Παραμύθι. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Στην αγκαλιά Της!



Η αγάπη είναι η πανάκεια δια πάσαν νόσον. Ας οδηγεί τις ζωές όλων μας!

Η ψυχή σαν ηρεμεί σου επιτρέπει ν'ακούς μαγεμένος τις καμπάνες που σημαίνουν ακούραστα τα σέβη τους προς την μάνα του "θελητή του ελέους". Ορθή, σε κοίμηση ή καθισμένη στον "θρόνο" της, η μήτηρ Θεού και μητέρα των ανθρώπων, άλλοτε μονάχη της κι άλλοτε κρατώντας στην αγκαλιά της τον μονάκριβο Υιόν Της, περιμένει υπομονετικά ν'ακούσει την παράκληση κάθε πιστού, τον πόνο και τις ευχαριστείες του και να δεχθεί εν τέλει με όλη την αγάπη Της τον ασπασμό του... 


* 
15η Αυγούστου, 1983

 Όπως και σε πολλούς άλλους ελληνικούς τόπους όπου εορτάζεται ευλαβικά η μεγάλη Θεομητορική Κοίμηση,  έτσι και στο προαύλιο του μαρμαρόλευκου Ιερού Ναού της Ευαγγελιστρίας της Τήνου κατέφθαναν οι προσκυνητές τελετουργικά, ήτοι, ανέβαιναν γονυπετώς από το λιμάνι ως και το παρεκκλήσιο καθώς έτσι ακριβώς είχαν τάξει στη Μεγαλόχαρη ούτως ώστε να μεσολαβήσει η χάρη Της και να τους σώσει από τον προσωπικό Γολγοθά τους. Ο ναός μια λαοθάλασσα κι ο κόσμος πνιγμένος στην έκσταση της ταμένης θρησκευτικότητας, κρεμόταν από την ελπίδα του, από την πίστη του και από μια προσευχή. Το όνομα της Παναγίας δε, ερχόταν συχνά σαν ψίθυρος στα χείλη των πιστών, όχι μόνο σαν ένδειξη λατρείας αλλά και σαν ψυχολογικό δεκανίκι. 

Κάτω ακριβώς από τον Ναό της Ευαγγελίστριας, έξω απ'τη στοά όπου φυλασσόταν το αγίασμα, ένα κοντοπίθαρο, μελαχρινό κοριτσάκι έκλαιγε φοβισμένο, κοιτώντας τριγύρω τις πρωτόγνωρες, ανθρώπινες μάζες. Έδειχνε αποπροσανατολισμένο και πέρναγε, πότε πότε, τον αδύνατο καρπό του κάτω από τη μύτη του και κατόπιν από τα μάτια του για να τα στεγνώσει από τα δάκρυα. Το προσωπάκι του παιδιού ήταν πρησμένο και κατακόκκινο απ'το κλάμα και λίγο πριν το καημένο μπήξει ακόμα μια φρικτή τσιρίδα απόγνωσης σα να 'νιωσε ένα χέρι να ακουμπά ήρεμα τον ώμο του.

"Μη φοβάσαι!", το καθησύχασε μια μαυροφορεμένη γριά που στήριζε το βάρος της με βία πάνω σε μια ξύλινη μαγκούρα.  

Η μικρή έστρεψε το βλέμμα της προς τα πάνω και παρ'όλο που κι οι δυο τους βρίσκονταν κάτω από την τοξοτή καμάρα μιας στοάς, ένα αδιανόητο φως (ασύλληπτα λαμπερό) την εμπόδιζε να δει το πρόσωπο της μαυροφόρας.

"Μη φοβάσαι τίποτε.", επανέλαβε η γραία και το κοριτσάκι αγαλίασε ως εκ θαύματος.  

"Έχασα τη μαμά μου!", ενημέρωσε το παιδί την γριά, ήρεμο πια.

"Δεν την έχασες, είναι μέσα και περιμένει τη σειρά της για να πάρει αγίασμα. Την είδα. Όπως είδα κι εσένα που άφησες το χέρι της, παρασύρθηκες από τον κόσμο και βρέθηκες εδώ, λίγο πιο μακριά από'κείνη."

Το κοριτσάκι έριξε το βλέμμα χαμηλά, τα ματάκια του γεμάτα ενοχή.

"Μην απομακρυνθείς ξανά από τη μητέρα σου. Εκείνη προσευχόταν για σένα, προσευχόταν δυνατά... την άκουσα. Είσαι ό,τι έχει. Είσαι... ο θησαυρός της."

"Συγνώμη γιαγιά! Σου υπόσχομαι ότι δεν θα της ξαναφήσω το χέρι ποτέ!", είπε στεναχωρημένα η μικρή, έχωσε το χέρι στην τσέπη της κι έβγαλε μια μακρόστενη, κόκκινη καραμέλα με επιφάνεια κακοφορμισμένη, γεμάτη από λογής μπαμπακερά ξέφτια και ψιχουλάκια. Μάλιστα, με το που είδε τα τρίμματα απογοητεύτηκε και πήγε να την ξαναβάλει πίσω στη τσεπούλα της. Η γιαγιά την απότρεψε κρατώντας της το χέρι απαλά και χαμογέλασε.

"Μη στεναχωριέσαι! Μάλιστα για να μη στεναχωριέσαι θα σου πω ένα μεγάλο μυστικό. Θα σου πω τι οφείλεις να κάνεις για να ζήσεις μιαν ευτυχισμένη ζωή."...

Τα μάτια της μικρής άστραψαν στην επερχόμενη αποκάλυψη.

"Το μυστικό, που λες, είναι να αγαπάς τον εαυτόν σου και όλους του άλλους όπως ακριβώς τον εαυτόν σου! Και να μη λες άσχημα λόγια για κανέναν.", ηθικολόγησε η μαυροφορεμένη μορφή.

Το κοριτσάκι στραβομουτσούνιασε κι απήντησε...

"Μα υπάρχουν μερικοί άνθρωποι που όταν τους σκέπτεσαι, προσπαθείς να βρεις κάτι καλό να πεις γι'αυτούς αλλά δε βρίσκεις τίποτε!".

"Κι εσύ, μικρό παιδί, γνωρίζεις τέτοιους ανθρώπους;"

Το κοριτσάκι κούνησε το κεφαλάκι του καταφατικά και συνέχισε...

"Ξέρω έναν. Το μαστρο-Πέτρο. Είναι γκρινιάρης, φωνακλάς και μια μέρα μου τράβηξε τ'αφτί. Η μητέρα μου λέει πως δεν έχει παιδιά γι'αυτό δεν ξέρει και πώς να τους φερθεί. Εγώ πάλι λέω ότι είναι κακός σαν τη μάγισσα απ'τη "Σταχτοπούτα"!".

Η άγνωστη μειδίασε μ'ένα μειδίαμα που φάνηκε στη φωνή της.

"Τότε την επόμενη φορά που θα δεις το μαστρο-Πέτρο να του πεις πως τον αγαπάς."

"Γιατί;"

"Για να σπείρεις τον σπόρο της αγάπης μέσα του. Και πού ξέρεις... μπορεί αυτός ο σπόρος να φυτρώσει."

"Εντάξει.", συμφώνησε η μικρή δίχως ένσταση καμιά.

Η γριά χάιδεψε αμέσως το κεφαλάκι του παιδιού για να το ρωτήσει εν συνεχεία κάτι πολύ γλυκό:

 "Δε θα φας την καραμέλα σου;"

Το παιδί έκανε έναν μορφασμό αηδίας κι άνοιξε τη χούφτα του αλλά με μεγάλη έκπληξη διαπίστωσε πως η βρώμικη, κακοφορμισμένη καραμέλα του δεν ήταν εκεί. Στο χεράκι του κρατούσε πλέον ένα στριφογυριστό ζαχαρωτό που μοσχοβολούσε τριαντάφυλλο. Το προσωπάκι της μικρής έλαμψε από χαρά και καθώς γύρισε να ρωτήσει την άγνωστη πώς έγινε αυτή η μαγική ανταλλαγή, την είδε που απομακρυνόταν αργά-αργά στηριζόμενη στη μαγκούρα της.

"Γεια σου Μαρία!", της φώναξε η γιαγιά.

"Πού ξέρεις το όνομά μου γιαγιά;"

"Απ'τη μητέρα σου! Μα δεν ακούς τη μητέρα σου που σε φωνάζει;", αποκρίθηκε η γριά και η μικρή ένιωσε ξαφνικά το σώμα της να σηκώνεται στην αγκαλιά της μητρός της. Η νεαρή μάνα φιλούσε και ξαναφιλούσε το παιδί της και όταν αυτό της προσέφερε μια δαγκωνιά από το ζαχαρωτό του, εκείνη το ρώτησε με περιέργεια:

"Πού το βρήκες αυτό το ζαχαρωτό λατρεία μου;"

"Μου το έδωσε εκείνη η γιαγιά με το φωτεινό πρόσωπο και με τη μαγκούρα. Την αγαπώ, ξέρεις, όπως αγαπώ και το μαστρο-Πέτρο!".


~*~

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΔΕΙΠΝΟ ΕΝΟΣ ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗ



Ένα χλιαρό, φθινοπωριάτικο βράδυ σε κάποιο ημισκότεινο, αδιέξοδο στενάκι στο κέντρο της Αθήνας...
“Ο άνθρωπος μπορεί εύκολα να δείξει από τι υλικό είναι πραγματικά φτιαγμένος φτάνει να του δώσεις εξουσία, πλήθος αγαθών ή πολύ απλά... αυτό που ζητάει η ψυχή του!”

Ένας τροχήλατος κάδος απορριμάτων ταρακουνιέται και αγκομαχάει στο τέλος του  βραχύτατου δρόμου. Ακριβώς από πάνω του αργοπεθαίνει μια ωχρή, μισοκαμμένη λάμπα. Η βρωμιά, η δυσωδία και ο αδύναμος σελαγισμός φωτός έχουν προσελκύσει σ’αυτό το σιχαμερό σημείο ένα μικρό σμήνος από ανήσυχα, θορυβώδη έντομα. Ξαφνικά, ο κάδος τραντάζεται δυνατά ακόμη μια φορά και μια ανατριχιασμένη, μαύρη γάτα πετιέται σα βολίδα από τον πάτο του, πηδά στην άσφαλτο κι εξαφανίζεται στο σκοτάδι μ’ένα δαιμονικό ουρλιαχτό. Το κατάχλωμο κεφάλι ενός ρακένδυτου, λιπόσαρκου γέροντα ξεπροβάλλει, τότε, από το σιδερένιο χείλος της σκουπιδιάρας.

ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ (παραμιλώντας):
Πώς έτυχε τούτη η φτώχεια στον κοσμάκη δεν ενδιαφέρει ποσώς την ταλαίπωρη ύπαρξή μου! Το μόνο που με κόφτει είναι ότι μέχρι και οι κάδοι είναι άνεργοι! Αδειανοί όλοι τους! Κανείς δε μας σκέφτηκε ποτέ εμάς.  Πετάχτε σκουπίδια ρε! Πώς αλλιώς θα δειπνήσει ένας πεινασμένος και ξεχασμένος απ’το Θεό γερασμένος αλήτης, σαν και του λόγου μου, ε; Απερίσκεπτοι φονιάδες! Είναι σα να αφήνετε άδεια πιάτα μπροστά από έναν άνθρωπο που λιμοκτονεί. Εγκληματίες... Μ’ακούει κανείς; Άδεια πιάτα είπα! Αλλά... κανείς δε νοιάζεται... 

Ο γέρος χαϊδεύει με λύπη και με τρυφερότητα, συνάμα, το εξωτερικό τοίχωμα του σκουπιδοντενεκέ.
 
ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ:
Αυτό είναι το πιατάκι μου...
 
Αγκαλιάζει τον κάδο και περιεργάζεται το περιεχόμενό του με συγκίνηση.
 
ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ:
Άδειο!
 
Το μόνο που ακούγεται προς στιγμή είναι η μονότονη βοή των εντόμων, λίγες ανάσες αργότερα, όμως, ένα βαθύ γουργουρητό ηχεί βροντερά και σα βρυχηθμός άγριου θεριού απ’την κοιλιά του πειναλέου ρακοσυλλέκτη. Εκείνος παρατάει ενστικτωδώς το σκουπιδοντενεκέ και ξεκινά να χαϊδεύει το στομάχι του.
 
ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ:
Αχ κι εσύ σαν το πιατάκι μου είσαι... αδειανό! Σώπασε όμως... σώπασε μικρέ σκουπιδοντενεκούλη μου. Μη διαμαρτύρεσαι και θα’ρθει η στιγμή που όλο και κάτι θα γευτείς κι εσύ. Αλλά σους για την ώρα καλό μου. Σουςςςςς...

Ξάφνου, μια δυνατή βροντή κάνει το ρακοσυλλέκτη να αναπηδήσει και δίπλα του, μέσα στο σκουπιδοντενεκέ, εμφανίζεται ως δια μαγείας ένας ψηλόλιγνος, νεαρός άνδρας με μαύρο κοστούμι. Επρόκειτο για μια δυσοίωνη και δυσβάσταχτη άφιξη. Ίσως, σαν αυτή του θανάτου.
 
ΧΑΡΟΣ (απότομα):
Έγκυος είσαι ρε γέροντα και χαϊδολογάς την κοιλιά σου;

Ο γέρος στρίγγλιξε σαν κορίτσι απ’την τρομάρα του και προσπάθησε να σκαρφαλώσει έξω απ’τον κάδο για να το σκάσει όσο το δυνατόν πιο μακριά από το ανθρωπόμορφο πλάσμα που ανάδινε το δέος της έσχατης στιγμής! Ο Χάρος τον άρπαξε απ’το κουρελιασμένο πανωφόρι του και τον τράβηξε ξανά εντός της σκουπιδιάρας.
 
ΧΑΡΟΣ:
Μην είσαι τόσο αγενής με τον επισκέπτη σου. Θα με κάνεις να πιστέψω ότι σου είμαι ανεπιθύμητος.
 
Ο Χάρος πλησίασε το πρόσωπό του κοντά στο πρόσωπο του γέροντα και κατόπιν τον περιεργάστηκε απ’την κορυφή ως τα νύχια.
 
ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ (τρεμάμενος):
Ε, εδώ που τα λέμε... κι εσύ αν ήσουν στη θέση μου... δε θα σου κόβονταν τα ήπατα αν ξεπεταγόμουν έτσι απότομα μπροστά σου σαν… τον χάρο;
 
Κι άλλη βροντή. Ο γέρος αναπηδά ακόμα μια φορά και κατά την προσγείωσή του καταλήγει φαρδύς πλατύς στο σκουπιδόπατο. Ο Χάρος δείχνει να το διασκεδάζει.
 
ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ (καθώς ορθώνεται με βία):
Τι... τι ζητάς από μένα;

ΧΑΡΟΣ:
Βγήκα απλά για να συλλέξω ελαττωματικές ψυχές.

ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ
Ελαττωματικές ψυχές; Άλλο και τούτο πάλι. Ήξερα για ελαττωματικά μπουλόνια, για ελαττωματικές τσιμούχες… αλλά για ελαττωματικές ψυχές πρώτη φορά ακούω στη ζωή μου!
 
ΧΑΡΟΣ:
Ήρθα  να πάρω μια ψυχή που κρύβει μέσα της την απανθρωπιά, την απληστία και την απόλυτη ψυχρότητα του τέλειου φονιά.

ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ:
Ε, τότε σε λάθος μέρος ψάχνετε κυρ Μαύρε μου.

ΧΑΡΟΣ:
Βρίσκεις;

ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ:
Μα βλέπεις κανέναν άλλον πέρα από μένα σε τούτη την ερημιά που ζέχνει σα γινομένο ψοφίμι αρουραίου; Το να είμαι εγώ ο φονιάς που ζητάς δεν το χωρά ο νους μου.

ΧΑΡΟΣ:
Ο νους είναι τόσο κοντόθωρος που αδυνατεί να διακρίνει την πραγματική ουσία της ζωής...
 
ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ:
Δεν ξέρω τι λες εσύ. Εγώ ο κακομοίρης, πάντως, ούτε έχω κάνει ούτε θα μπορούσα ποτέ να κάνω κακό σε κανέναν.
 
ΧΑΡΟΣ:
Άκου εδώ! Ο κάθε άνθρωπος γεννιέται κουβαλώντας εντός του το στίγμα του καλού αλλά και αυτό του κακού. Η φύση  του ανθρώπου να τείνει προς το κακό είναι μια αβάσταγη κληρονομιά. Πρέπει να πολεμάς ασταμάτητα για να νικάς κάθε λεπτό, σε κάθε σκέψη και πράξη της καθημερινότητάς σου τον κακό εαυτό σου. Εσύ, γέροντα, νομίζεις ότι είσαι η εξαίρεση στον κανόνα αυτό;
 
Ο ρακένδυτος γνέφει καταφατικά με προκλητική βεβαιότητα. Ο μαυροντυμένος, όμως, δε δείχνει πεπεισμένος ούτε ιδιαιτέρως ικανοποιημένος από μια τόσο αναιδή κίνηση.
 
ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ:
Εγώ δεν είμαι απ’αυτούς που λες. Εγώ κάνω καλές πράξεις κάθε μέρα. Έχεις σκεφτεί  ποτέ ότι ο ρακοσυλλέκτης δεν είναι παρά ένας ιδεολόγος που πραγματοποιεί  ανακύκλωση; Επιτελώ σημαντικότατο οικολογικό και κοινωνικό έργο! Είμαι ένας σύγχρονος ήρωας. Διασώζω άθικτα, ζωντανά τρόφιμα προτού καταλήξουν στις χωματερές. Βρίσκω λάφυρα και μικρούς θησαυρούς στα αποφάγια της κοινωνίας αποτρέποντας τη σπατάλη και τη συσσώρευση σκουπιδιών.
 
Το πρόσωπο του δυσοίωνου άνδρα έχει αρχίσει να αγριεύει από θυμό παίρνοντας συνάμα το χρώμα της πορφύρας.
 
ΧΑΡΟΣ:
Τι λες μωρέ; Ζεις παρασιτικά από καρπούς ανθρώπων που μόχθησαν για να τους αποκτήσουν!
 
ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ:
Αν μόχθησαν τόσο για να αποκτήσουν αυτούς τους καρπούς τότε γιατί, στη συνέχεια, τους πέταξαν;
 
Ο Χάρος κουνάει το κεφάλι του απηυδισμένος.
 
ΧΑΡΟΣ:
Η πονηριά είναι το πιο σημαντικό ίδιον επιβίωσης των χαλεπών καιρών. Διαθέτεις την πανουργία μιας πεινασμένης αλεπούς.
 
ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ:
Α, μιας που ανάφερες και τούτο... Είμαι και φιλόζωος. Δεν το χωρά το μυαλό σου πόσες ψωραλέες γάτες πηδούν λιμασμένες
μέσα στους κάδους και μετά δυσκολεύονται να βγουν έξω. Να, πριν από λίγο βοήθησα μιαν από δαύτες να βγει έξω απ’τη σκουπιδιάρα.
 
ΧΑΡΟΣ (κοιτώντας το γέρο με ύφος σοβαρό, επιτακτικό):
Την κλώτσησες με το γυμνοπόδαρό σου... σε είδα!
 
ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ:
Έφαγε το μοναδικό τυλιγμένο τρίγωνο τυρί μαζί με το περιτύλιγμα! Είναι όμως αυτοί δίκαιοι λόγοι που με καθιστούν εγκληματία και για τους οποίους πρέπει να κριθώ δίχως έλεος, να δικαστώ και να καταδικαστώ στην αιωνιότητα, στο πυρ το εξώτερον;
 
ΧΑΡΟΣ:
Όχι, φυσικά και δεν είναι, όμως... ποιος σου είπε ότι τελείωσα με τα ερωτήματά μου;
 
Ο Χάρος πλησίασε το γέροντα σε απόσταση αναπνοής. Η τόση εγγύτητα με το θάνατο προκάλεσε μιαν αναπόφευκτη ιδέα ασφυξίας στον άστεγο ηλικιωμένο.
 
ΧΑΡΟΣ:
Πριν έλθω εδώ πέρασα από την κατοικία ενός απίστευτου τζογαδόρου. Ετούτος έφαγε όλο το βιός του στο παίγνιο. Πρόδωσε την εμπιστοσύνη της γυναίκας του και στέρησε το μέλλον από τα παιδιά του.
 
ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ:
Εκείνου την ψυχή έπρεπε να πάρεις, λοιπόν. Είναι χειρότερος από μένα! Δεν είναι πράγματι χειρότερος από μένα;
 
ΧΑΡΟΣ:
Εκείνος ζει τώρα στην ποντικοφωλιά ενός τρελού παλιόγερου μιας και το σπίτι του είναι υποθηκευμένο ως το τελευταίο κεραμύδι. Θα πεθαίνει κάθε μέρα μέχρι την ώρα που θα βγει στο τσιμεντένιο μπαλκονάκι του και θα βουτήξει στο κενό. Προς το παρόν, γεύεται, την επίγεια κόλασή του.
 
ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ:
Ό,τι και να λες εγώ είμαι καλύτερος από δαύτον! Αν ψάχνεις για εγκληματικές ψυχές τότε να πάρεις σβάρνα τους πολιτικούς.  Εγώ είμαι καλύτερος άνθρωπος απ’όλους αυτούς. Αυτοί οι αλητήριοι οι καρεκλομπαστακωμένοι...
 
ΧΑΡΟΣ (διακόπτοντας τον ειρμό του ρακοσυλλέκτη):
Οι πολιτικοί είναι σαν τα μουλάρια με τα δεμένα μάτια που έφερναν κύκλους στα μαγγανοπήγαδα δίχως να ξέρουν τι δουλειά κάνουν.
 
Ο ρακοσυλλέκτης δεν πίστευε στ’αφτιά του. Άσπρισε, κοκκίνισε, κίτρινισε... Έγινε έξαλλος!
 
ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ (με μιαν επιθετική αυτοπεποίθηση που δεν κατείχε πρωτύτερα):
Πώς είναι δυνατόν να προσπερνάς το κακό το οποίο είναι ικανός να διαπράξει ένας αρρωστημένος τζογαδόρος ή, ακόμα χειρότερα, ένας ανήθικος πολιτικός και να συγκρίνεις τα αίσχη αυτών των τεράτων με την προσωπική δυστυχία ενός άκακου άστεγου;
 
Σιωπή. Ο Χάρος κοιτάζει τον κουρελή απειλητικά. Ο τελευταίος μαζεύεται λιγάκι και κατεβάζει τον τόνο της φωνής του.
 
ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ:
Αλλά ακόμα κι αν έχεις δίκιο...  Ακόμα κι αν είχα κάποτε κάνει μέγιστο κακό, δίχως να το’χω καταλάβει, να είσαι σίγουρος πως, τώρα, το πληρώνω ακριβά.
 
ΧΑΡΟΣ:
Με τι νόμισμα το πληρώνεις γέροντα;
 
Ένα πικρό μειδίαμα χαράζει στα αφυδατωμένα χείλη του ρακοσυλλέκτη...
 
ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ:
Αυτός που ποτέ του δε χορταίνει αργεί να κοιμηθεί. Και  σαν καταφέρει να πέσει στα χέρια του Μορφέα δεν κοιμάται διόλου ήσυχο ύπνο. Δεν είναι αρκετή αυτή η τιμωρία; Είμαι γέρος και χαλασμένος σαν το κρασί που έγινε ξύδι. Δες το πρόσωπό μου Χάροντα. Δεν είναι αρκετά χαρακωμένο απ’τις ρυτίδες;
 
ΧΑΡΟΣ (εξοργισμένος):
Θα μπορούσες να ήσουν χαρακωμένος από μαχαίρια. Αυτό δε θα ήταν πολύ χειρότερο;
 
Μια βαθυκόκκινη ρανίδα αίματος κυλά ανεξήγητα από τη, χρόνια χαραγμένη στο δεξί μάγουλο, ρυτίδα του τρομοκρατημένου, ρακένδυτου γέροντα.
 
ΧΑΡΟΣ:
Βλέπεις; Αίμα. Το αίμα είναι ζωή. Και η αγάπη είναι ζωή... λένε. Όταν όμως δίνεις στον εραστή σου αγάπη του δίνεις ένα τεράστιο όπλο άρα και τη δυνατότητα της επιλογής να σε πυροβολήσει με αυτό. Ξέρεις πόσες ρομαντικές ψυχές έχουν σκοτωθεί από αυτά τα γλυκά πυρά;... τα πυρά της αγάπης;
 
ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ:
Δεν έχω ιδέα! Ένας άστεγος μπορεί μόνο να φανταστεί την αγάπη.
 
ΧΑΡΟΣ:
Δεν έχεις αγαπηθεί ποτέ;
 
ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ:
Θυμάμαι ότι μια παγωμένη νύχτα, η σχωρεμένη η μάνα μου, έβγαλε το μάλλινο πανοφώρι της, μου το φόρεσε και μου το κούμπωσε ως το λαιμό. Μετά φύσηξε με τα ζεστά χνώτα της μες στις ξυλιασμένες παλάμες μου. Αυτό πρέπει να ήταν αγάπη. Ύστερα αρρώστησε...
 
ΧΑΡΟΣ:
Έχεις σκεφτεί ποτέ ότι αρρώστησε εξαιτίας σου;
 
ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ:
Ποτέ δεν έκλαψα για τίποτε... ούτε ντρέπομαι που είμαι κουρελής.
 
ΧΑΡΟΣ:
Ναι, μα δεν είσαι γυμνός.
 
ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ:
Ε και τι πάει να πει αυτό;
 
ΧΑΡΟΣ:
Πάει να πει ότι υπάρχουν και χειρότερα.
 
ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ:
Mε το συμπάθειο κυρ Μαύρε μου αλλά δεν είσαι διόλου δίκαιος.
 
Ο Χάρος ακουμπά αμέσως τον δείκτη του στο μπράτσο του ρακοσυλλέκτη και ξαφνικά, τα κουρέλια του τελευταίου, πέφτουν από το κορμί του αφήνοντάς τον να στέκεται γυμνός μέσα στην άδεια σκουπιδιάρα.
 
ΧΑΡΟΣ:
Τώρα μπορείς να πεις ότι δεν είμαι δίκαιος!
 
Ο ρακοσυλλέκτης σπεύδει να καλύψει με τα χέρια του τα, άλλοτε, απόκρυφα, σημεία του σώματός του.
 
ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ:
Γιατί το έκανες αυτό τώρα, ε; Γιατί βασανίζεις έτσι ένα γέρο άνθρωπο; Θέλω τα κουρέλια μου πίσω. Θέλω τα κουρελάκια μου. Ντρέπομαι!
 
ΧΑΡΟΣ:
Μα η σωματική γύμνια δεν είναι δα και τίποτε τραγικό. Η ψυχική γύμνια όμως, αγαπητέ μου, είναι αυτή που προκαλεί συναίσθημα ακόμα πιο αβάσταχτο απ’αυτό της ντροπής.
 
Ο γυμνός ρακοσυλλέκτης βάζει τώρα τα κλάματα.
 
ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ:
Δεν αντέχω άλλο αυτό το μαρτύριο. Εξήγησέ μου σε παρακαλώ ποιαν αμαρτία πληρώνω...
 
ΧΑΡΟΣ:
Έχεις ελαττωματική ψυχή. Δεν είσαι καλός άνθρωπος...΄Αγγελε.
 
ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ:
Δεν είμαι;
 
ΧΑΡΟΣ:
Όχι... Και μόνον εγώ γνωρίζω για τι είδους φρικτές κι ανείπωτες πράξεις είσαι ικανός.
 
ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ:
Και γιατί είμαι έτσι; Γιατί είμαι τόσο κακός;
 
ΧΑΡΟΣ:
Γιατί απλά αυτή είναι η φύση σου.
 
ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ:
Δεν... δεν καταλαβαίνω. Εξήγησέ το μου πιο απλά.
 
Ο Χάρος δέχεται να του εξηγήσει.
 
ΧΑΡΟΣ:      
Δε έχεις ακούσει το μύθο του σκορπιού που ήθελε να περάσει το ποτάμι;
 
Ο Χάρος δεν έλαβε καμιάν απάντηση, παρ’όλ’αυτά ξεκίνησε την εξιστόριση του γνωστού μύθου...   
 
ΧΑΡΟΣ:  
«Ήταν κάποτε ένας σκορπιός που ήθελε να διασχίσει το ποτάμι. Καθόταν στη μια πλευρά, λοιπόν και προσπαθούσε να σκεφτεί έναν τρόπο για να περάσει στην αντίπερα όχθη. Λίγη ώρα αργότερα εμφανίζεται ένας βάτραχος. “Βάτραχε θα με αφήσεις να σε καβαλήσω; Θέλω να περάσω στην απέναντι όχθη. Θα με βοηθήσεις;” φώναξε ο σκορπιός. Ο βάτραχος, καχύποπτος, του απάντησε: “Και ποιος μου εγγυάται εμένα ότι δε θα με σκοτώσεις με το θανατηφόρο κεντρί σου;”. “Μα αν σε σκοτώσω θα πνιγούμε και οι δυο. Δεν είμαι τόσο χαζός!” απάντησε ο σκορπιός. Ο βάτραχος το βρήκε λογικό και άφησε το σκορπιό να κάτσει στην πλάτη του. Καθώς κολυμπούσε, όμως, κάπου στα μέσα της διαδρομής, ένιωσε ένα έντονο κάψιμο στο κέντρο της πλάτης του. Τότε, κατάλαβε ότι τον είχε τσιμπήσει ο σκορπιός. Καθώς, λοιπόν, ο βάτραχος πέθαινε και βούλιαζε μέσα στα νερά μαζί με τον σκορπιό γύρισε και τον ρώτησε: “Γιατί με τσίμπησες σκορπιέ; Τώρα θα πνιγούμε και οι δύο!”. Και ο σκορπιός του απάντησε: “Λυπάμαι αλλά δεν μπορούσα να το ελέγξω. Είναι στη φύση μου. ”»
 
Τα χαρακτηριστικά μιας δόλιας φύσης δεν είναι φανερά όλη την ώρα. Κάποιοι βγάζουν τον πραγματικό εαυτό τους όταν πονάνε ή όταν αγαπάνε. Μα είναι γνωστό σε όλους ότι ένας άνθρωπος μπορεί εύκολα να δείξει από τι υλικό είναι πραγματικά φτιαγμένος φτάνει να του δώσεις εξουσία, πλήθος αγαθών ή πολύ απλά... αυτό που ζητάει η ψυχή του!
 
Ο ρακοσυλλέκτης κούνησε ανέκφραστα το κεφάλι του δηλώνοντας την κατανόησή του.
 
ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ:
Καταλαβαίνω τι θες να πεις.
 
Ο μαυροντυμένος χαμογέλασε με ύφος εμπαικτικό.
 
ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ:
Πάρε με, λοιπόν, είμαι δικός σου. Όμως πριν το κάνεις αυτό θα σε παρακαλούσα να μου εκπληρώσεις μια τελευταία επιθυμία.
 
ΧΑΡΟΣ:
Και ποια είναι αυτή;  
 
ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ:
Θα ήθελα ένα τελευταίο δείπνο... Θα ήθελα να δω το πιάτο μου γεμάτο με κανονικό φαγητό και όχι μ’αποφάγια.
 
ΧΑΡΟΣ:
Και πού είναι το πιάτο σου;
 
Ο ρακοσυλλέκτης του έδειξε τον σκουπιδοντενεκέ.  
 
ΧΑΡΟΣ:
Κατάλαβα.

Ο Χάρος πήδησε μεμιάς έξω απ’το σκουπιδοντενεκέ και αυτομάτως ο κάδος υπερχείλισε με λογής λογής φρεσκότατα φαγητά.  Ο ρακοσυλλέκτης, λιμασμένος και μη δίνοντας πλέον σημασία στη γύμνια του, βούτηξε μέσα στα νόστιμα τρόφιμα κι άρχισε να τα καταβροχθίζει με κτηνώδη μανία. Κατάπινε τα κρεατικά δίχως να τα μασήσει κι έβγαζε άγριους θορύβους ικανοποίησης που έμοιαζαν με γρύλισμα επικίνδυνου ζώου. Λίγη ώρα αργότερα μια νεαρή άστεγη έκανε την εμφάνισή της και παραβλέποντας τη μαυροφορεμένη μορφή  που τους επόπτευε από απόσταση χύμηξε κι εκείνη με φόρα μέσα στη σιδερένια σκουπιδιάρα για να χορτάσει την πείνα της. Όμως, μέσα στον παροξυσμό της ζωώδης σίτισής του, ο γηραιός ρακοσυλλέκτης άφησε το φονικό ένστικτο της απληστίας και της θανατερής λαιμαργίας να δράσουν αντί της λογικής. Άρπαξε το μικρό κομμάτι κρέατος από το στόμα του κοριτσιού και άρχισε να τη χτυπάει με μανία στο κεφάλι έχοντας για όπλο του ένα αιχμηρό κόκκαλο. Όταν αποτελείωσε την μικρή γύρισε πανηγυρικά πίσω στο δείπνο του σα να μην είχε συμβεί τίποτε. Ο Χάρος, τότε, άρχισε να πλησιάζει τον κάδο αθόρυβα. Όσο περισσότερο τον πλησίαζε, μάλιστα, τόσο άλλαζε και η μορφή του. Τα μάγουλά του ρουφήχτηκαν βαθιά, τα μάτια του βυθίστηκαν μέσα στις μαύρες κόγχες, το κεφάλι του έγινε ένα φρικτό κρανίο καλυμμένο από μια λεπτή σταχτιά πέτσα. Ένας σκοτεινός μανδύας πέταξε από πάνω του και τύλιξε σαν φλόγα το, πλέον, αποστεωμένο κορμί του. Ο ρακοσυλλέκτης γύρισε και κοίταξε τον Θάνατο κατάματα με απόλυτο τρόμο. Η γέρικη κοιλιά του είχε πρηστεί αηδιαστικά από το φαγητό, το γυμνό, ρυτιδιασμένο σώμα του ήταν βουτηγμένο σε αίμα και αποφάγια, όπως και το στόμα του. Ο Χάρος πλησίασε κι άλλο τον τρομερό ρακοσυλλέκτη και στάθηκε πάνω από το κεφάλι του υψώνοντας ένα τεράστιο, κοφτερό δρεπάνι με το αποσκελετωμένο χέρι του.


“Ήρθα  να πάρω μια ψυχή που κρύβει μέσα της την απανθρωπιά, την απληστία και την απόλυτη ψυχρότητα του τέλειου φονιά.”, επανέλαβε με απόκοσμη φωνή.

Τέλος

*Σημείωμα για τους (ανα)γνώστες:
 
Λυπάμαι για το αναρχικό γράψιμο του παραπάνω κειμένου που δεν το κατατάσσει σε κάποιο συγκεκριμένο είδος (ήτοι όχι ακριβώς σενάριο, όχι ακριβώς μυθογράφημα,  όχι σάτιρα, πραγματικότητα ή αστικό θρύλο). Υπάρχει μια μικρή ομάδα ανθρώπων, βεβαίως, που κατανοεί αυτή την ανάγκη για ανένταχτη ελευθερία. Ετούτη η ιστορία, λοιπόν, είναι γραμμένη αποκλειστικά για εκείνους... για εκείνους τους λίγους “φίλους” που δεν πρόκειται να μπουν ποτέ σε κανένα καλούπι.

Το χρονικό και η θυσία της χρυσής, καθιστής Δαμάλας



Απόσπασμα απ'τον επίλογο του ποντιακού ανέκδοτου βιβλίου υπό τίτλο: 
"Το χρονικό και η θυσία της χρυσής, καθιστής Δαμάλας"

Κατηγορία: Μύθος και Νέα Πραγματικότητα, Σύγχρονες Πολιτικές Προσωπικότητες

Ακροτελεύτιο Κεφάλαιο, σελίδα 2011 (Γκράντ Φινάλε):
  

"Τα ξεστρατισμένα μούλικα αφιέρωναν στη χρυσή βασίλισσά τους, την ανθρωποφάγα Δαμάλα, στιχάκια ακαταλαβίστικα και από τα βάθη του στομαχιού τους βγαλμένα. Χοροπηδούσαν θεονήστικα σαν αγριεμένοι σατανάδες, μουρμουρίζοντας σκοτεινούς ψαλμούς γύρω από αρχέγονες φωτιές.  Χτυπούσαν άδεια μπουκάλια μπίρας αναμεταξύ τους και ύστερα προσκυνούσαν τα κοφτερά θρύψαλά τους. Παιάνιζαν ακούραστα τη Δαμάλα έως και τ'απόβραδο... Λίγο πριν την αυγή σάρωσαν το τσαρδί της, έσπειραν το στέρφο παρκέ της με νεοφιλελεύθερες ταβανόπροκες και την κέρασαν ένα ξερό γωνιάδι ψωμί βουτηγμένο σε φαρμάκι και κρασόξυδο. "Άντε και καλή ξυπολησιά!", της ευχήθηκαν κατόπιν... στεριώνοντας μια  πελώρια, πυρακτωμένη σούβλα πάνω απ'τις κατακόκκινες φλόγες που έκαιγαν την πόλη."

Ο βαρύς ίσκιος του Ρίκου του επαναστάτη




Πρόλογος...

Λένε πως η γερασμένη συκιά έχει βαρύ και κακό ίσκιο. Η μαμά του Ρίκου έλεγε μάλιστα πως αν, μες στο κατακαλόκαιρο τύχει κι αποκοιμηθείς ζαλισμένος απ’τον καυτό ήλιο κάτω απ’την πυκνή, πλατιά φυλλωσιά μιας συκιάς πέφτεις σε τέτοιο βαθύ λήθαργο που δύσκολα ξυπνάς. Σκιές, έλεγε, πηδούν το καταμεσήμερο απ’τα κλωνάρια της και κάθονται σα βραχνάς πάνω στο στέρνο σου. Η μαμά του Ρίκου έλεγε ακόμα πως κάθε κλώνος της είναι και μια φωλιά... φωλιά όχι για ταίρια μικρών πουλιών αλλά φωλιά για κακότροπες νεράιδες και πονηρά στοιχειά...

 Αηδίες!
*

Ο τροφαντός Ρίκος, έχοντας τουμπανιαστεί απ’το πολύ φαΐ, είχε ξαπλωθεί κάτω από μια τέτοια “καταραμένη” συκιά και ροχάλιζε του καλού καιρού. Ούτε τον ενδιέφεραν αλλά ούτε και τις πολυκαταλάβαινε όλες αυτές τις σκιαχτικές ιστορίες  που σκαρφιζόταν η μαμά του για να τον κρατήσει ήσυχο μέσα στο σπίτι μετά το μεσημεριανό γεύμα. Εκείνος βέβαια, αφού έτρωγε τον αγλέουρα, λούφαζε με πονηράδα στο δωματιάκι του και όταν έβλεπε ότι η λοιπή οικογένεια αποσυρόταν στα ιδιαίτερα διαμερίσματά της για την καθιερωμένη απογευματινή σιέστα, το’σκαγε απ’το παράθυρο της κουζίνας και γύρναγε στους χωματόδρομους του χωριού σαν αλητάκι. Ήταν αναμφισβήτητα ένα ανεξάρτητο παιδί αλλά κι ένας μικρός επαναστάτης. Όπου και να πήγαινε κουβαλούσε επ’ώμου το αυτοσχέδιο, ξύλινο τουφέκι του και βάραγε στο ψαχνό. Μέχρι στιγμής είχε “πυροβολήσει” τον πατέρα του, τη μητέρα του, τη γιαγιά του, τη μεγαλύτερη αδελφή του, το δάσκαλο φυσικής αγωγής και το συμμαθητή του τον Αλέξη. Του Αλέξη, ιδιαιτέρως, του την είχε στημένη στη γωνία επειδή έριχνε κλεφτές ματιές κάτω απ’την ποδίτσα της χαριτωμένης Ελενίτσας τις στιγμές που εκείνη έσκυβε ανυποψίαστη για να φασκιώσει την πάνινη κούκλα της. Ένα άγουρο πρωινό, λοιπόν, ευκαιρίας δοθείσης, ο Ρίκος “πυροβόλησε” τον όμορφο, αδύνατο και ενοχλητικό Αλέξη στο σχολικό προαύλιο. Κατόπιν, πιστεύοντας ότι είχε δώσει την υπέρτατη χαρά στην Ελενίτσα που την απάλαξε απ’τον λιλιπούτειο ηδονοβλεψία, την πλησίασε για να εισπράξει το ευχαριστήριο φιλί που αναλογεί μόνο σ’έναν ηρωικό σωτήρα του δικού του βελινεκούς. Aντί για φιλί, δυστυχώς, εισέπραξε μια τσουχτερή μπούφλα! Τότε ο Ρίκος ύψωσε με μένος το πιστό τουφέκι του, φώναξε “ΜΠΑΜ! ΜΠΑΜ!” και “σκότωσε” την αχάριστη Ελενίτσα! Έτσι άδοξα έληξε ο πρώτος μεγάλος του έρωτας.

*
Οκτώ χρόνια αργότερα και κατά το πρώτο έτος της μεταπολίτευσης, ο Ρίκος ήλθε στην πρωτεύουσα με τις ευχές και τη γενναιόδωρη οικονομική στήριξη των εύπορων γονιών του για να γίνει δικηγόρος. Στο πανεπιστήμιο, όμως, τον πλησίασαν κάτι καχεκτικά τζιμάνια και  τον μύησαν στα μυστικά του αιώνιου φοιτητισμού, στη μαγεία των μπουάτ και στο ΚΚΕ Εσωτερικού. Σε μια πολιτική συγκέντρωση, μάλιστα, γνώρισε και τη συντρόφισσα Αννούλα. Τότε ήταν που ο Ρίκος ανακάλυψε μια ιδιαίτερα τρυφερή πλευρά του εαυτού του. Άρχισε να γράφει ποίηση. Οι συμφοιτητές του τον φώναζαν “ποιητή”. Εκείνος επέμενε πως αισθανόταν πολύ μικρός για να οικειοποιηθεί έναν τόσο πολυσήμαντο τίτλο. Επέμενε ότι ήταν απλώς ένας ευαίσθητος επαναστάτης. Όπου και να πήγαινε, λοιπόν, κουβαλούσε επ’ώμου το πιστό, ξεφτισμένο σακίδιό του εφοδιασμένο με ξισμένα μολύβια, γόμες, χαρτιά, καπνό, καραμέλες “Τσάρλεστον” για την Αννούλα και ξεμαλλιασμένες φούντες μαριχουάνας για τον επιστήθιο, άλουστο φίλο του και σύντροφο, Γιωργάκη. Στις 19 Ιανουαρίου του 1976, στο πάρτι γεννεθλίων της Αννούλας ο άλουστος, επιστήθιος σύντροφος Γιωργάκης εθεάθη να ανταλλάσσει χυδαία φιλιά με τη συντρόφισσα Αννούλα υπό τη σκέπη ανεμίζοντος φλάμπουρου που έφερε το έμβλημα ενός αιματοβαμμένου σφυροδρέπανου. Εκείνη ήταν η μέρα-ορόσημο που ο Ρίκος απαρνήθηκε τον Μαρξ και τον Λένιν. Εκείνη ήταν η μέρα που έκαψε όλα τα ρομαντικά ποιήματά του και που αποφάσισε να πάρει τις σπουδές του πιο σοβαρά. Την ίδια ζωφερή μέρα, μάλιστα, αποδώθηκε στη Μάργκαρετ Θάτσερ το παρατσούκλι «Σιδηρά κυρία»…
*
Το 1985, ο πολιτικά οργανωμένος- υπό τη σοσιαλδημοκρατική κομματική ομπρέλα- και τάχιστα ανερχόμενος δικηγόρος πλέον, Ρίκος, παρουσιάστηκε στο κέντρο εκπαίδευσης Κορίνθου. Εξαγόρασε αβίαστα εννέα μήνες θητείας προς τριάντα χιλιάδες δραχμές και καθόσον είχε φάει κάτι παραπάνω εκείνες τις μέρες οι γιατροί τον έβγαλαν Ι3 λόγω παχυσαρκίας. Νόμιμος φυγόστρατος πια, αποφάσισε να γιορτάσει τη στρατιωτική απαλλαγή του σε πασίγνωστο σικ ουζερί πλησίον πλατείας Ομονοίας. Εκεί, κάπου ανάμεσα σε ψητές τσιπούρες, μύδια, στρείδια, τηγανιτά καραβιδόψιχα και ξιφίες σουβλάκι έμελλε να κάνει την εμφάνισή της και μια μικρή πλην άνοστη γοργόνα. Μετά από λίγο καιρό, ο Ρίκος, παντρεύτηκε την εν λόγω γοργόνα. Ήταν κόρη γνωστού μεγαλοεφοπλιστή...

*
Κοινωνικά στηριζόμενος απ’την εφοπλιστική ισχύ της συζύγου του και των πλουτοκρατών φίλων της και οικονομικά εξελισσόμενος αλιεύοντας υποθέσεις χρεοκοπίας “προβληματικών” επιχειρήσεων, ο μεγαλοδικηγόρος Ρίκος, αποφάσισε εν έτει 1996 πως διέθετε πλέον τις γνωριμίες, την εμπειρία αλλά και τα “απαιτούμενα εχέγγυα” ούτως ώστε ν’ασχοληθεί και με την εκμετάλλευση ενός ευρύτερου κορβανά, δηλαδή, ν’ασχοληθεί επαγγελματικά με την πολιτική. Στις βουλευτικές εκλογές του Σεπτέμβρη του ίδιου έτους, λοιπόν, ο Ρίκος θριάμβευσε. Εκλεγμένος βουλευτής πια, αποφάσισε να γιορτάσει την επιτυχία του σε πασίγνωστη σουβλακερί πλησίον ηλεκτρικού σταθμού Μοναστηρακίου. Εκεί, κάπου ανάμεσα σε γύρο μοσχαρίσιο, ζουμερά κεμπάπ και ξεροψημένες πίτες έμελλε να κάνει την εμφάνισή της και μια μικρή πλην καυτερή πιπεριά ονόματι Δημητρούλα. Ο Ρίκος, διόρισε τον άνεργο αδελφό της Δημητρούλας στο δημόσιο και πήρε την ίδια ως ιδιαιτέρα γραμματέα στο πολιτικό γραφείο του. Σε αυτό το σημείο αξίζει να επισημάνω ότι ο Ρίκος ήταν παντρεμένος και είχε έναν γιο, επτά ετών, που δεν τον ενδιέφερε ούτε και πολυκαταλάβαινε γιατί ο πατέρας του μίλαγε μια τόσο περίεργη γλώσσα και γιατί έβγαινε στην τηλεόραση κι έλεγε τόσα ψέματα. Ο μικρός ήταν ένα πραγματικά ευαίσθητο παιδί και είχε άλλου είδους ανησυχίες... ήθελε να γίνει μπαλαρίνος.

*
12η Ιουνίου, 2011...

Ο Ρίκος ο επαναστάτης δεν λουφάζει πια στο δωματιάκι του μετά από κάθε μεσημεριανό οικογενειακό φαγοπότι αλλά φυγαδεύεται με τη λιμουζίνα του σαν εγκληματίας σε ασφαλή παλάτια μετά από το μεγάλο, πολιτικό φαγοπότι που έφερε τη χώρα του στις παρυφές της χρεοκοπίας. Ο Ρίκος δεν κρατάει πια ξύλινο τουφέκι, ούτε ξεφτισμένο σακίδιο αλλά μια ασπίδα προστασίας που λέγεται δερμάτινος χαρτοφύλακας. Την ασπίδα αυτή έχει μάθει να την υψώνει σωστά, τώρα πια, πάνω απ’το κεφάλι του σε κάθε δημόσια εμφάνισή του. Γνωρίζει καλά πως όταν πέφτει βροχή από γιαούρτια, άδεια μπουκάλια και συνθήματα στην πρώτη γραμμή των αγανακτισμένων στέκονται: η συντρόφισσα Αννούλα, ο επιστήθιος φίλος Γιωργάκης, ο συμμαθητής Αλέξης και  η Ελενίτσα μαζί με τους φίλους, τις οικογένειες, τα παιδιά τους και ούτω καθεξής...


*


Επίλογος...

Λένε πως ο παραφαγωμένος πολιτικός, όπως και η γερασμένη συκιά, έχει βαρύ και κακό ίσκιο. Λένε επίσης πως αν, μες στο καταμεσήμερο τύχει κι αποκοιμηθείς ζαλισμένος απ’τα ξύλινα, ψεύτικα λόγια ενός πολιτικού πέφτεις σε τέτοιο βαθύ λήθαργο που δύσκολα ξυπνάς. Οι περισσότεροι άνθρωποι, έχοντας βιώσει τούτη την ψυχοφθόρα εμπειρία, λένε πως τα χέρια των πολιτικών γίνονται αόρατα σα φαντάσματα και εμφανίζονται ξαφνικά μέσα στις τσέπες του απλού πολίτη! Βεβαίως τα χέρια δε φεύγουν από’κει αν τους βάλεις απλώς τις φωνές αλλά εξαφανίζονται αν τα χτυπάς  καθημερινά  με όλη σου τη δύναμη. Έτσι λένε...


Άραγε να είν’όλ’αυτά σκιαχτικές ιστορίες της μαμάς του Ρίκου για να τρομάζουν τα παιδιά και να τρώνε το φαΐ τους;

Συγκεντρωθείτε! Σε λίγο καιρό η σωστή ερώτηση θα είναι:

 «Ποιο φαΐ;»


Χρυσούλα Μολογιάννη


* Ιδιαίτερες ευχαριστίες για το ενδιαφέρον αναδημοσίευσης της ανωτέρω ανάρτησης στα sites:
Tro-ma-ktiko
Πολιτισμός Πολίτης
inews.gr
Elladanews.gr
Eidhseis-shmera.gr
Βloglines.gr 
Newzblock.com
Axortagos
Roufianos
Zedia.gr
Zanteblog.gr
Netparga.wordpress.com
Filotimia
Aἰέν ἀριστεύειν
Voliotaki
Freezlo.gr

Τέττιξ και Τερψιχόρη



Η μούσα Τερψιχόρη ερωτεύτηκε παράφορα τον νεαρό βάρδο Τέττιγγα για τις μαγευτικές αφηγήσεις του και τον γλυκόλαλο ήχο της ξακουστής λύρας του. Ο ρομαντικός ποιητής περιπλανιόταν στην ύπαιθρο ώρες ατέρμονες ρουφώντας την ομορφιά και την επικινδυνότητα των τοπίων που συναντούσε για να εμπνευστεί παιγνιώδεις μύθους, ένδοξα ηρωικά έπη και για να στοιβάξει ζωντανές εικόνες με επίζηλες ταξιδιωτικές εμπειρίες στις πολυθρύλητες περγαμηνές του. Ο Τέττιξ αγάπησε την Τερψιχόρη όπως κανείς άλλος και την εξύμνησε στα τραγούδια του ως τα έσχατα με φωνή στεντόρεια και πάθος ασίγαστο. Όταν εκείνος άφησε την τελευταία πνοή του κάτω απ’τον βαρύ ίσκιο μιας ελιάς, υμνολογώντας σαγηνευμένος τα κάλη του βλογημένου δέντρου δίχως τροφή και νερό επί ημέρες και νύχτες τέσσερεις, η μούσα έκλαψε γοερά κι απαρηγόρητα μέχρι που ο θρήνος της στέρεψε. Απ’τον χείμαρρο των θεανθρώπινων δακρύων της γεννήθηκε αστείρευτη πηγή που ανάβλυζε μειλίχιο νερό ενώ απ’την στερνή σταγόνα της πικρής οδύνης της ξεπήδησε ένα φιλόμουσο αγγελάκι που τερέτιζε φλύαρα. Το πλασματάκι αυτό ετέρπετο να τραγουδάει νυχθημερόν δίχως να έχει ανάγκη από ποτό ή φαγητό κι έφερε κύμβαλα στο μικροσκοπικό κορμί του που όταν τρίβονταν μεταξύ τους ηχούσαν ασίγητα σαν μκρή, συμφωνική ορχήστρα από δεξιότεχνα τσιγγάνικα βιολιά. Η Τερψιχόρη λάτρεψε ετούτο το ιδιόμορφο γέννημά της, το έβαλε να κατοικήσει στα προστατευτικά κλαδιά του γηραιότερου ελαιόδεντρου και το ονόμασε Τέττιξ ή αλλιώς Τζίτζικα. Μόνο που ο λιγόζωος Τζίτζικας ήταν καταδικασμένος, σα βασανισμένο θύμα ανεκπλήρωτου έρωτα, να τίκτεται μέσα στην αγκαλιά της ελιάς λίγο πριν εκείνη δώσει ανθούς και να πεθαίνει μόλις ήταν έτοιμη να καρποφορήσει.
*

Η αγριελιά της Τερψιχόρης έδειχνε σεμνά επιβλητική μα το φθινόπωρο κύρτωνε απ’το βάρος των καρπών της σαν αειθαλής ιεροφάντης που’σκυβε πάνω απ’την ιερή πηγή του ναού του για ν’αντλήσει τ’άσβηστο φως της σοφίας. Οι βαθιά απλωμένες ρίζες της είχαν εισχωρήσει ανάμεσα στις χωμάτινες “κερκόπορτες” ενός απόκρημνου βράχου, την στήριζαν και την έτρεφαν σταθερά όπως τρέφει το έμβρυο ο μητρικός ομφάλιος λώρος. Ο ξηρός κορμός της έμοιαζε μ’ανάγλυφο καμβά που εξιστορούσε, με τελετουργική μυσταγωγία, παραμύθια απ’άλλες εποχές και μυθολογήματα άγραφα απ’την πέννα του Αισώπου. Τόσο καθαγιασμένο ήταν το ελαιόδεντρο της χορικής μούσας που, αν και γηραιό, τα λευκωπά άνθη του ξεπηδούσαν άοσμα από μασχάλες χρονισμένων βλαστών και πετούσαν άπειρους βρώσιμους καρπούς με πλούσια μολυβί σάρκα.
*

Ο Τζίτζικας λάτρευε το ζωηφόρο, ανθεκτικό δέντρο που τον κουβαλούσε και το προσκυνούσε σαν Τίμιο Ξύλο αφήνοντας, συχνά, ανεπαίσθητα φιλήματα σε φύλλα και κλαδιά με το πετάρισμα των διάφανων φτερών του.  Κατά τη διάρκεια της ημέρας και όσο ο ήλιος ζέσταινε την αυλακωμένη γη, απαριθμούσε μελωδικά έναν προς έναν τους γκριζωπούς ρόζους του ελαιόδεντρου λες και ήταν μοναχός που μετρούσε τις χάντρες απ’τ’άγιο κομποσκοίνι του ψέλνοντας προσευχές.  Όταν όμως η νύχτα σκέπαζε την πλάση με τ’αστροκέντητο σεντόνι της, ο Τέττιξ, άκουγε τα ανήσυχα παραμιλητά της ελιάς και την παρηγορούσε στοργικά μες στον ύπνο της με γλυκοστάλαχτα νανουρίσματα.  Όλες οι κρυφές σκέψεις του αιωνόβιου δέντρου έγιναν εκκωφαντικοί αντίλαλοι που κατέτρυχαν ενδόμυχα το άδολο τζιτζίκι. Κι όμως εκείνο έμαθε πολλά... Έμαθε για τα αφίλιωτα βουνά και για τους απροσπέλαστους ωκεανούς. Για τον ουρανό, για τ’αστέρια και για τη στρογγυλή σελήνη. Για τα φιλαπόδημα πουλιά και για τα οδύσσεια ξενιτέματά τους. Για το πώς η καταιγίδα θεριεύει τα ζώα και η σκλαβιά τους ανθρώπους. Για το πώς το ένστικτο σέρνει τον κόσμο και πώς η έξη τον φέρνει κοντύτερα στα γηρατειά του.  Ο Τζίτζικας άκουσε μ’αδημονία για το πώς δυο νεαροί εραστές υψώθηκαν μια βραδιά σαν αγάλματα κάτω απ’την αργυρόχρωμη φυλλωσιά της ελιάς φορώντας τη μάσκα της έκστασης. Άκουσε για το πώς έγιναν ξαφνικά ένα κορμί με τέσσερα πόδια, τέσσερα χέρια και δυο κεφάλια. Πώς λίγη ώρα αργότερα τα σώματα χώρισαν ιδρωμένα κι έγιναν ξανά δυο. Πώς, ύστερα, χάραξαν ανεξίτηλα τα αρχικά τους στον αδιαμαρτύρητο κορμό. Ο Τζίτζικας, λοιπόν, άκουγε... και άκουγε... κάνοντας το στήθος του βιολί και τα όνειρα του θεόπλαστου δέντρου τραγουδίσματα. Τον συγκινούσαν τ’αστέρια που έπεφταν χλωμά απ’το άπιαστο μπλε και τα λογχοειδή φύλλα της ελιάς που αποχωρίζονταν δακρισμένα τα ώριμα κλαδιά της χορεύοντας τανγκό στον άνεμο μέχρι ν’αγγίξουν τ’απότιστο χώμα. Πάνω απ’όλα όμως, ο Τέττιξ,  πρόσμενε το χρυσοστόλιστο σούρουπο. Πρόσμενε ν’ακούσει το θρόισμα του ζεστού  ανέμου τις στιγμές που η φύση επιθυμούσε να χαϊδέψει μονομιάς όλα τα παιδιά της. Απολάμβανε το βασίλεμα του ήλιου στον πλατύ ορίζοντα καθώς το σκοτείνιασμα προσκαλούσε στην ακμή του ψίθυρους επίγειων αγγέλων. Απολάμβανε την ώρα που όλη η πλάση γινόταν μια θολή, ξεθωριασμένη φωτογραφία σα να’τανε τραβηγμένη από παλιά, μισοπεθαμένη κάμερα.

Το μικρό τζιτζίκι έζησε λίγο αλλά έμαθε πολλά. Έμαθε να βλέπει, να ακούει, να αισθάνεται. Έμαθε να μένει ακίνητο, να επιθυμεί ακίνητο και να παρατηρεί καρφωμένο σ’έναν βαθιά χαρακωμένο, ξύλινο φλοιό τον κόσμο γύρω του. Έμαθε να εκφράζει την αγάπη του με την ομορφότερη φωνή. Και μια μέρα, όταν πυκνό κοπάδι από πουπουλένια σύννεφα έκρυψε τον ήλιο φέρνοντας τις πρώτες βρόχινες στάλες,  έμαθε πως το τέλος δεν είναι μόνον αναγκαίο αλλά κι απελευθερωτικό. Απόλαυσε, λοιπόν, το απαλό άγγιγμα της μούσας του την στιγμή που μ’ένα δροσερό, φθινοπωρινό αεράκι έπεσε βουβό από το δέντρο του στη ζεστή παλάμη της αγαπημένης του Τερψιχόρης.

Το μικρό τζιτζίκι έζησε λίγο αλλά έμαθε πολλά. Το πιο μεγάλο μάθημά του όμως ήταν πως η προσμονή και η επιθυμία κάνουν τα όντα ακούραστα και την αγάπη αθάνατη.-

Τσου... Τσου... Τσούλια!



Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα τρισχαριτωμένο, χαμογελαστό κοριτσάκι με ολόγλυκα, καταγάλανα ματάκια που συχνά γούρλωναν μ'αστείρευτο παιδικό ενθουσιασμό και που, στη μεγάλη έκπληξή τους, έλαμπαν σαν δυο παιχνιδιάρικες στρογγυλές χαντρούλες από φίλντισι. Το κουκλίστικο ροδαλό προσωπάκι του ήταν μονίμως πλαισιωμένο από ατίθασες, χρυσαφιές μπουκλίτσες και ακτινοβολούσε πραγματικά τόση μα τόσην ομορφιά που όμοιά της δεν υπήρχε άλλη σε όλο τον ντουνιά! Το κοριτσάκι αυτό, λοιπόν, με την αγγελική όψη- και με μιαν ανεξάντλητη αδυναμία στους τεράστιους, ροζ φραμπαλάδες- το έλεγαν Τσούλια.
Η οικογένεια, οι γιαγιάδες, οι παππούδες, οι θειάδες και οι μπαρμπάδες της Τσούλιας έφτυναν τη μικρή, παραμυθένια πριγκιποπούλα τους κάθε φορά που την έβλεπαν για να μην “τo ματιάσει το παιδί κανένα μαγαρισμένο μάτι και του συμβεί τίποτις κακό!”. Οι φίλοι και οι συμμαθητές της Τσούλιας τη φώναζαν χαϊδευτικά “Τσου” και καθώς αυτή μεγάλωνε, καθώς στρογγύλευαν οι γοφοί της, καθώς μαλακές καμπύλες ωρίμαζαν μαγνητικά το αγαλμάτινο σώμα της, εκείνη κέρδιζε τον απόλυτο θαυμασμό των νεαρών αρσενικών αλλά και- όπως ήταν αναμενόμενο- την υπέρτατη ζήλεια των θηλυκών.
Ούσα ακόμα έφηβη, η Τσου είχε γυρίσει ήδη δύο διαφημιστικά σποτάκια για γνωστή εταιρία με σουβλιστά πατατάκια και είχε λάβει μέρος σε φωτογράφιση ημερολογίου στις νεροτσουλήθρες της Βούλας μαζί με τη μασκώτ επαρχιώτικης ποδοσφαιρικής ομάδας της Δ’ Εθνικής. Μετά ταύτα η Τσου έγινε διπλή αφίσα αλλά και η πρωταγωνίστρια σε φωτορομάντζο δημοφιλούς, εβδομαδιαίου κοριτσίστικου περιοδικού. Το μέλλον της προμηνυόταν λαμπρότατο και πριν καν ενηλικιωθεί, η Τσου, ήταν ήδη μια διασημότις. Μέχρι την ηλικία των είκοσι είχε δοκιμαστεί σε διάφορα επαγγέλματα και διέπρεψε σε όλα. Έγινε βοηθός σπερματολόγου, αρμεχτής κουνελιών, σύμβουλος ενδυματολογίας στην παραλία Super Paradise της Μυκόνου,  θέαμα σε νυχτερινά κέντρα διασκέδασης, μετρ σε κλαμπ... σάντουιτς και πολλά άλλα.
Καθώς τα χρόνια περνούσαν, λοιπόν, η πεντάμορφη Τσου έγινε γνωστή και ως “Τσουτσού”. Όμως για το τελευταίο μην πάει ο νους σας στο πονηρό… H Τσουτσού ήταν τόσο ηθικό παιδί που σε κάθε πονηρή πρόταση που της έριχναν στο τραπέζι έλεγε: “τσου”! Εξού και το χαϊδευτικούλι του ονόματός της. Η τύχη, βέβαια, παίζει περίεργα παιχνίδια κι έτσι παρόλο που η γλυκιά μας η Τσουτσού ήταν πλέον μια σέξι σελέμπριτι,  δεν έκρυβε σκληρότητα στο σιλικονάτο της στήθος-τούμπανο παρά μονάχα την αθώα καρδούλα ενός απονήρευτου μωρού. Μια ωραία βραδιά λοιπόν, σ’ένα αποκλειστικά VIP πάρτυ με ούζα και ψαρομεζέ, έγινε η μοιραία συνάντηση. Καθώς τα σώματα των παρευρισκομένων είχαν καταληφθεί από τους ντίσκο ρυθμούς μιας χαμένης Γιουροβίζιον, το μαύρο φως έκανε ντου στην εκτυφλωτική οδοντοστοιχία της Τσούλιας προδίδοντας την πανσεξουαλική παρουσία της στον ημισκότεινο χώρο. Η Τσούλια (Τσου ή Τσουσού) την είχε αράξει σε μια γωνιά και την είχε πέσει ανήλεα στον ψαρομεζέ. Ξαφνικά ανοίγει η πόρτα και μπαίνει εκείνος... μπουκαίρνει ο άντρας ο πρόστυχος... μπουκαίρνει το σεξ! Πλησιάζει την Τσούλια (Τσου ή Τσουσού) καθώς εκείνη καταπίνει, σχεδόν αμάσητη, μια χούφτα μαριδάκι ψιλό:

ΑΝΤΡΑΣ-ΣΕΞ: Ψιτ! μωρή!... εσύ η λιμασμένη καυλονή! Θες να παίξεις σε τσόντα;
ΤΣΟΥΤΣΟΥ (προσβεβλημένη): Σα δε ντρέπεσαι! Μοιάζω απ’αυτές που κάνουν τέτοια; Αλήτη!
ΑΝΤΡΑΣ-ΣΕΞ: Ίσα μωρή Τσουτσού! Ποια νομίζεις ότι είσαι;

Η Τσουτσού κοιτάζει δεξιά κι αριστερά, έκπληκτη.

ΤΣΟΥΤΣΟΥ (μιλώντας χαμηλόφωνα): Ποιος είσαι και πώς ξέρεις τ’όνομά μου; Είσαι μέντιουμ;
ΑΝΤΡΑΣ-ΣΕΞ: Όχι... είμαι λαρτζ.

Ο άντρας-σεξ γραπώνει επιδεικτικά τον καβάλο του. Η Τσούλια κλείνει τα μάτια με το ένα χέρι... με το άλλο χώνει ένα τηγανητό καλαμαράκι μέσα στο στόμα της.

ΑΝΤΡΑΣ-ΣΕΞ: Και καλά... δεν μ’έχεις δει στη μεγάλη μου επιτυχία “Τα δάκρυα της μουναξιάς”;
ΤΣΟΥΤΣΟΥ (μασουλώντας): Μπα.... εγώ δε βλέπω δράματα, μόνο κωμωδίες. Τώρα τελευταία, βέβαια, βλέπω και κάτι μιούζικαλ γιατί μου καρφώθηκε η ιδέα να γίνω υψίφωνος. 
ΑΝΤΡΑΣ-ΣΕΞ: Nτάξει λοιπόν, αφού δε θες... πάντως αν δεχτείς να παίξεις στην τσοντούλα μου θα είμαι ο αποκλειστικός παρτενέρ σου. Και να ξέρεις... κουβαλάω πάντα μαζί μου ένα όπλο τριάντα πόντων!
ΤΣΟΥΤΣΟΥ: Γουάου, αλήθεια;! Δηλαδή... μπα... Όχι, όχι... δεν ξέρω αν πρέπει δηλαδή... Τι θα πει ο μπαμπάς;
ΑΝΤΡΑΣ-ΣΕΞ: Θα πει... η κόρη μου βγάζει σε μία ώρα όσα δεν πρόκειται να βγάλω εγώ σε όλη  μου τη ζωή.
ΤΣΟΥΤΣΟΥ: Άντε φύγε από’δω ρε!
ΑΝΤΡΑΣ-ΣΕΞ: Ναι σου λέω!... όχι απ’την πρώτη ταινία φυσικά. Σιγά σιγά...
ΤΣΟΥΤΣΟΥ: Και για πες... το χρήμα θα το πάρω μπροστά;
ΑΝΤΡΑΣ-ΣΕΞ: Ε, βέεεεβαια... μετρητό. Ντάνγκα ντάνγκα...
ΤΣΟΥΤΣΟΥ: Αχ τι γλυκούλης ήχος ο ντάνγκα ντάνγκα... ειδικά όταν πέφτουν πεντακοσάευρα. Θέλω πάπλωμα από πεντακοσάευρα... λατρεύω το μωβ.
ΑΝΤΡΑΣ-ΣΕΞ: Όχι μωρό μου εσύ δεν θα πληρωθείς σε ευρώ. Επειδής σ’έκοψα πως είσαι ξύπνιο κοριτσάκι θα σε πληρώσω σε κάτι καλύτερο... σε κάτι που δεν πρόκειται να χάσει ποτέ την αξία του.
ΤΣΟΥΤΣΟΥ: Ζουζούνι σ’αγαπώ! Και τι θα πάρω;
ΑΝΤΡΑΣ-ΣΕΞ: Θα πάρεις ένα εκατομμύριο...
ΤΣΟΥΤΣΟΥ: Αχ ναι...
ΑΝΤΡΑΣ-ΣΕΞ: ...ζεστά...
ΤΣΟΥΤΣΟΥ:  ...μμμμμμ ...
ΑΝΤΡΑΣ-ΣΕΞ: λαχταριστά...
ΤΣΟΥΤΣΟΥ:...ναι! ναι! ναι! ναι! ναι!...
ΑΝΤΡΑΣ-ΣΕΞ:... φυστίκια!
ΤΣΟΥΤΣΟΥ: Ποιος ήρθε;!
ΑΝΤΡΑΣ-ΣΕΞ: Φυστίκια αράπικα! Έτσι πληρώνονται όλες οι μεγάλες πορνοστάρ. Θα γίνεις τεράστιο όνομα μωρό μου. Θα κάνεις φωτογραφίσεις σε όλον τον κόσμο, θα μπεις στη βουλή... θα γνωρίσεις τον Ομπάμα!
ΤΣΟΥΤΣΟΥ: Ακούγεται τέλειο! Όμως...
ΑΝΤΡΑΣ-ΣΕΞ: Τι;
ΤΣΟΥΤΣΟΥ: Δε θέλω ν’ακούγεται η δική μου η φωνή στο πορνό.
ΑΝΤΡΑΣ-ΣΕΞ: Θα σε ντουμπλάρουμε.
ΤΣΟΥΤΣΟΥ: Θέλω τη φωνή του Κωστάλα!
ΑΝΤΡΑΣ-ΣΕΞ: Δεν προλαβαίνει. Έχει αναλάβει αποκλειστικά την παρουσίαση πρωταθλήματος καλλιτεχνικού πατινάζ στην ΕΡΤ.
ΤΣΟΥΤΣΟΥ: Κρίμα ρε γαμώτο!
ΑΝΤΡΑΣ-ΣΕΞ: Ο Μπιμπίλας όμως θα είναι σίγουρα εύκαιρος...
ΤΣΟΥΤΣΟΥ: Αυτός κάνει τη φωνή της Στρουμφίτας! Άπαπα... ανώμαλο! Θα νιώθω ότι παίζω σε παιδικό του Star Channel.

Η Τσουτσού δείχνει σκεπτική. Ο άντρας-σεξ τυλίγει τα ξερά του γύρω απ’τους ώμους της Τσουτσούς χουφτώνοντας εν συνεχεία δυο στήθια αερόστατα. 

ΑΝΤΡΑΣ-ΣΕΞ: Έλα τώρα... μην ασχολείσαι με τέτοιες λεπτομέρειες. Πρέπει να ξεσκιστούμε στις πρόβες...


~ . ~

Ξεσκίζονταν, ξεσκίζονταν σε χιόνι και λιακάδα
κι αφού αποτριχώθηκαν κι είδαν στα πλια γυαλάδα
κινήσανε να φύγουνε να πάνε στο Παρίσι
νοικιάσανε μια Γκραντ Σουίτ
κι αρχίσαν το...
γύρισμα!

~ . ~


Η Τσουτσού απολάμβανε το υπερχειλισμένο από ευωδιαστές σαπουνάδες τζακούζι της τραγουδώντας τα “Παπάκια”, κάνοντας χαρούλες, πλατσουρισματάκια, μπουμπουλήθρες κι ένα μακροβούτι που δεν έμελλε να στεφθεί με επιτυχία μιας και τα σιλικονάτα μπαλόνια της την τραβούσαν διαρκώς πάνω από την επιφάνεια του νερού. Λίγο πιο πέρα στεκόταν ο άντρας-σεξ μαζί μ’έναν καμεραμανατζή, έναν τύπο που ανακατευόταν με κάτι ενοχλητικούς κίτρινους προβολείς κι έναν άλλο πανύψηλο τύπο που κουβαλούσε μαζί του ένα τεράστιο ματσούκι μ’ένα μαύρο μαλλιαρό πράγμα στη μια άκρη το οποίο, μπρος στ’ανήσυχα μάτια της Τσουτσούς, θύμιζε ζώο του Animal Planet προς εξαφάνιση.

ΤΣΟΥΤΣΟΥ: Θα πρέπει να το κάνω και μ’αυτό το μαύρο σουβλιστό αρκουδάκι;
ΑΝΤΡΑΣ-ΣΕΞ (δείχνοντας το ματσούκι που κράταγε ο πανύψηλος τύπος): Εννοείς το “μπου”;
ΤΣΟΥΤΣΟΥ: Το ποιο;
ΑΝΤΡΑΣ-ΣΕΞ: Το “μπου” είναι μικρόφωνο γλυκιά μου. Ο νεαρός που το κρατάει είναι ο μπούμαν.
ΤΣΟΥΤΣΟΥ: Άι στο διάλο!... Καλά, whatever, πότε αρχινάμε; Βαριέμαι του πούστη.
ΑΝΤΡΑΣ-ΣΕΞ: Κάνε άλλη μια βουτιά.
ΤΣΟΥΤΣΟΥ: Δεν μπορώ να πιάσω πάτο.
ΑΝΤΡΑΣ-ΣΕΞ: Και βέβαια μπορείς... στήσου!

Η Τσούλια (Τσού ή Τσουτσού) χτυπάει παλαμάκια και μ’ένα χαριτωμένο πηδηματάκι πετιέται ολόγυμνη έξω απ’το τζακούζι.

ΑΝΤΡΑΣ-ΣΕΞ: Λοιπόν Τσούλια έφτασε η ώρα να σου συστήσω τον φίλο σου τον... μπουκάλι!
ΤΣΟΥΤΣΟΥ: Θα το κάνω με μπουκάλι;

Ο άντρας-σεξ κουνάει το κεφάλι του καταφατικά.

ΤΣΟΥΤΣΟΥ: Γουάου!... τι μπουκάλι μου έφερες; Ακριβής γαλλικής σαμπάνιας φαντάζομαι... Ντομ Περινιόν;

Ο άντρας-σεξ κουνάει το κεφάλι του λέγοντας “όχι”.

ΤΣΟΥΤΣΟΥ: Τι; Δεν έχει Ντομ; 
ΑΝΤΡΑΣ-ΣΕΞ: Ντομ δεν έχει, έχει όμως κάτι πολύ πολύ καλύτερο.
ΤΣΟΥΤΣΟΥ: Ουουουου.... δεν μπορώ να φανταστώ τι. Πε μου, πε μου, πε μου!

Ο άντρας-σεξ εμφανίζει απότομα το μπουκάλι που κρατούσε για έκπληξη πίσω απ’την πλάτη του. Ήταν ένα σκούρο, γυάλινο μπουκάλι του ενός λίτρου... ήταν ένα μπουκάλι...

ΤΣΟΥΤΣΟΥ: ... ΣΟΥΡΩΤΗ;! Καλά ρε τσίπη πορνοστάρ για ποια με πέρασες ρε; Για καμιά τελευταία;
ΑΝΤΡΑΣ-ΣΕΞ: Σκάσε ζώον! Εγώ για σένα φροντίζω. Αν θες να ξέρεις το μπουκάλι αυτό είναι πιο εργονομικό από μιας Ντομ Περινιόν. Το έκανα για τη δική σου ευχαρίστηση και μόνο. Θα βλέπεις αστεράκια σου λέω.
ΤΣΟΥΤΣΟΥ: Αλήθεια;
ΑΝΤΡΑΣ-ΣΕΞ: Ναι μωρή θεόχαζη!
ΤΣΟΥΤΣΟΥ: Αν είναι έτσι ΟΚ...

Ο άντρας-σεξ δίνει τη Σουρωτή στην Τσουτσού και η τελευταία αρχίζει να την κουνάει μανιασμένα πάνω κάτω.

ΤΣΟΥΤΣΟΥ: Ε ρε μαλάκα μου τι σόου έχει να πέσει τώρα... αυτό που πρόκειται να δεις, δεν το’χεις ξαναδεί. Ετοιμάσου μωρό μου... ετοιμάσου λέμε για τα κόλπα του τσίρκου Τσουλιάνο!
ΑΝΤΡΑΣ-ΣΕΞ (μειδιώντας ικανοποιημένος): Τέλεια... Λοιπόν, γράφουμε παιδιά!

Η Τσούλια (Τσου ή Τσουτσού) αρπάζει τη μπουκάλα και πάει να τη φυτέψει στον “ενδώτερο ανθόκηπό της” όχι από το στόμιο, αλλά από τη βάση της.

ΑΝΤΡΑΣ-ΣΕΞ: Καλέ όχι από’κει... απ’την άλλη πλευρά... απ’το στόμιο!
ΤΣΟΥΤΣΟΥ: Σκάσε εσύ μαλάκα δεν ξέρεις... απ’το στόμιο δεν καταλαβαίνω τίποτα.

Η Τσούλια κάθεται με άνεση στον πάτο της Σουρωτής κι αρχίζει να στριφογυρίζει πάνω του.

ΤΣΟΥΤΣΟΥ: Γουάου... αχ αχ αχ... μαλάκα μου ζαλίστηκα!
ΑΝΤΡΑΣ-ΣΕΞ: Κόψε ταχύτητα.
ΤΣΟΥΤΣΟΥ: Εντάξει μαλάκα μου.
ΑΝΤΡΑΣ-ΣΕΞ: Κάνε και τίποτ’άλλο όμως, όλο φούρλες φέρνεις... βαρεθήκαμε.
ΤΣΟΥΤΣΟΥ: Τώρα θα δεις μαλάκα μου... θα δεις και θα μείνεις μαλάκας!
ΑΝΤΡΑΣ-ΣΕΞ: Γιατί δεν ανοίγεις το μπουκάλι να χύσεις λίγη Σουρωτή πάνω σου;

Η Τσούλια ανασηκώνεται λίγο και ξεβιδώνει το πόμα...

ΤΣΟΥΤΣΟΥ: Τώρα μαλάκα μου... τώρα θα τα δεις όλα! Μαλάκας θα μείνεις μαλάκα μουουου!

Και μ’ένα εκκωφαντικό “ΦΣΣΣΣΙΤ” το πόμα εξφενδονίζεται με εκρηκτική δύναμη απ’την υπερβολικά κουνημένη μπουκάλα της σούπερ αεριούχας Σουρωτής. Η Τσουτσού, εκτοξεύεται κι αυτή μαζί με το Σουρωτο-μπούκαλο έξω απ’το ανοιχτό παράθυρο της Γκραντ Σουίτ μακριά... πολύ μακριά... σε άλλο πλανήτη!


~ . ~

Σε ντιβιντάκι γράφτηκε και παίχτηκε εν Αθήναις
της Τσούλιας η εκτόξευση γράφτηκε και στο Γκίνες
ωσάν την πρώτη ανθρώπινη ρουκέτα από σόδα
Τσουτσού μου μαλακίστηκες
κι έγινε ο Άρης μόδα!

~ . ~



We all thank “ΣΟΥΡΩΤΗ” gas water for the happy ending!


Η Αρχόκισσα των δαχτυλιδιών

Η στρουμπουλή, ξεπουπουλιασμένη δεκαοχτούρα κουνούσε μανιασμένα πάνω κάτω τα φτεράκια της αλλά η δύναμη της βαρύτητας που την τραβούσε προς τα κάτω μάλλον ήταν μεγαλύτερη από αυτήν της θέλησης του παχουλού πτηνού να παραμείνει στον αέρα. Ο σταχτής, φτερωτός “πιλότος” κατέβαλε απεγνωσμένες προσπάθειες να συνεχίσει την πτήση του ενώ ρίγη δέους διαπέρασαν τα νυχάκια και το μικρό ράμφος του καθώς στον ορίζοντα άρχισε να διαφαίνεται ο προορισμός του που δεν ήταν άλλος από τη φωλιά της, τρανής για τον αυταρχισμό της, Αρχόκισσας. Θαυμασμός και φόβος ήταν τα αισθήματα που προκαλούσε η παρουσία της ιδιότροπης αρχόντισσας των πουλιών, η οποία έχοντας συλλέξει και φορέσει όλα τα λαμπερά αντικείμενα που βρέθηκαν κατά καιρούς στον δρόμο της, έμοιαζε πλέον με επιτάφιο σε λαϊκό προσκύνημα. Η ανήσυχη αρσενική δεκαοχτούρα λοιπόν, αφού έβηξε βροντερά αφήνοντας κατ’επέκταση μια σειρά από απερίσκεπτες κουτσουλιές στο πέρασμά της, κατάφερε να προσγειωθεί ομαλά στην άκρη της αρχοντοφωλιάς ανακράζοντας:

- Χαίρε Αρχόκισσα!
- Είσαι αχτένιστος.
- Σε βλέπω λίγο σφιγμένη πεντάμορφη βασίλισσα των κορακοειδών.
- Προσπαθώ να βάλω σταυροπόδι.
- Επίτρεψέ μου να επισημάνω ότι θα σήκωνες το καλλίγραμο ποδαράκι σου με μεγαλύτερη ευκολία αν έβγαζες αυτά τα τεράστια, χρυσά δαχτυλίδια που φόρεσες γύρω από τους φίνους αστραγάλους σου εξοχοτάτη.
- ΚΡΑ!
- Παρντόν;
- Κρα λέμε χοντρέ! Τα δαχτυλίδια θα κάτσουν εκεί που κάθονται. Τόσο όμορφα στρόγγυλα κομψοτεχνήματα δεν μπορούν παρά να στολίζουν δυο αριστουργηματικά κισσοπόδαρα σαν τα δικά μου. Ό,τι λάμπει, ό,τι έχει πολλά καράτια και αξία είναι δικό μου... δικό μου, δικό μου, δικό μου! Δεν θα αφήσω κανέναν να μου στερήσει τα μικρά, τα πολύτιμα, τα όμορφα κοσμηματάκια μου... Ωωωω γλυκέ Θεούλη των πτηνών, εσύ μόνο ξέρεις πως αυτά τα μπιζουδάκια είναι τα μωρά μου και πως θα κλαίνε με λυγμούς μακριά από την αγκάλη της μανούλας τους! Αχ θα τα φορώ για πάντα κι ας μην κουνιέμαι ρούπι. Εσύ, γλυφτάκι, ακούς αυτά που λέω;
- Φυσικά!... όμως η φωλιά έχει παραφορτωθεί και θα πέσει βασίλισσα μου σαν γινομένο σύκο από το καρποστόλιστο αυτό δεντράκι ένα ζεστό Αυγουστιάτικο δειλινό που η πλάση χαϊδεύει τα παιδιά της και...
- Σιωπή παρλαπίπα!
- Μα...
- Θα σε κράξω!
- Εγώ από ενδιαφέρον κι αγάπη μιλώ προς το αγγελόμορφο κι ευγενικό πρόσωπό σου Αρχόκισσ...
- ΚΡΑ!
- ...
- Έτσι μπράβο. Πες μου τώρα, εν συντομία, ποιος ο σκοπός της επίσκεψής σου αν όχι η επισήμανση ότι το σπίτι μου μαζί με τη μεγαλειότητά μου ενδέχεται να πέσουν απ’αυτό το κλαδί λόγω βάρους και να σκάσουν στο χλωρό γρασίδι σαν νεροκολοκύθες;
- Ήρθα να υποβάλλω τα ταπεινά σέβη μου στην υψηλότητά σου μαζί με μια ζουμερή ρώγα σταφύλι.
- Και πού είναι το σταφύλι;
- Το κατάπια στην διαδρομή.
- Τι έκανες λέει;!
- Κατά λάθος! Η πτήση από τα καλώδια της ΔΕΗ μέχρι την αξιότιμη φωλιά σου είχε πολλά κενά αέρος και οι αναταράξεις ανάγκασαν τη ρώγα να κυλήσει βίαια από το ράμφος μέσα στην κοιλιά μου.
- “Να κυλήσει” είπες;
- Βίαια! Κοίτα πως φούσκωσα, σαν μπαλόνι έγινα!
- Μα πάντα έτσι ήταν η κοιλιά σου φαγανό χαζόπουλο. Γεμάτη και μυτερή λες και εγκυμονείς βλήμα βομβαρδιστικού.
- Νομίζω πως με αδικείς λιγάκι μαντάμ Αρχόκισσα γιατί εγώ δεν...
- Σιλάνς μαδημένο περιστέρι!
- Δεκαοχτούρα...
- Whatever αχάριστε, προαγωγή σου έδωσα ούτως ή άλλως θα’πρεπε να πεις κι ευχαριστώ.
- Ευχαριστώ μεγαλειοτάτη.
- Και κάτι άλλο...
- Τι;
- Ορθώσου παιδί μου!
- Ορθώνομαι υψηλοτάτη.
- Είσαι και στραβοπόδαρος πανάθεμά σε. Τέλος πάντων, πήγαινε φέρε μου μια ζουμερή ρώγα από σταφύλι τώρα που την ορέχτηκα και μετά τράβα στο καλό.
- Τώρα;
- ΚΡΑ!
- Πετώντας;
- ΚΡΑ! ΚΡΑ!
- Κράμπα να σε πιάσει και να μη σ’αφήνει, ’ντάξει;
- ΚΡΑ είπαμεεε!
- Ουφ καλά, άντε... με κατάφερες πάλι!... υπέκειψε αναμενόμενα η δεκαοχτούρα κι άρχισε να χοροπηδάει πάνω στο κλαδί σαν δεινός κολυμβητής καταδύσεων στον ελαστικό βατήρα προκειμένου να πάρει τόοοση φόρα ώστε να απογειωθεί σαν ρουκέτα στα ουράνια...

ΕΠΙΛΟΓΟΣ:

Μα όσο χοροπήδαγε
ράγιζε το κλαδάκι
και μ’ένα “κρακ” βρεθήκανε
κι οι δυο στο χορταράκι.

Η δεκαοχτούρα η δύσμοιρη
κούνησε το μαντήλι
η στρίγγλα την επλάκωσε
βγήκε και το σταφύλι.

Κι έκτοτε η κίσσα έβαζε
χρυσαφικά πιο σένια
το κουρδιστήρι έλειπε
για να γενεί λατέρνα!
...

Ηθικόν δίδαγμα:
“Μην κάνετε βουτιά με γεμάτο στομάχι.”

Παλαιότερες αναρτήσεις Αρχική σελίδα

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΙΣΠΑΝΙΚΩΝ - ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΙΣΠΑΝΙΚΩΝ - ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ
Ιδιαίτερα μαθήματα Ισπανικής γλώσσας και πολιτισμού. Συνεδρίες και από το διαδίκτυο (skype). Μεταφράσεις. Το πρώτο μάθημα δωρεάν. Εκπτώσεις & προσφορές!
Copyright © 2007. Από το Blogger.

Πολιτισμός Πολίτης

Πολιτισμός Πολίτης
Πολιτιστικό ηλεκτρονικό περιοδικό των Εκδόσεων Περίπλους

Το τέρας των ειδήσεων

Το τέρας των ειδήσεων
www.newsbeast.gr

Περί φίλου και... φτερού

Περί φίλου και... φτερού
Συντάκτρια: Χρυσούλα Μολογιάννη. E-mail: mologianni@gmail.com

ΕΡΓΟΓΡΑΦΙΑ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ

Παρακάτω αναφέρονται όλα τα εκδομένα βιβλία, τα σενάρια ταινιών, οι στίχοι και τα ποιήματα της Χρυσούλας Μολογιάννη

Recent Comments