Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Lifestyle. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Lifestyle. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Άνθρωπε χτίσε!



 Τα αγαθά της ζωής μας δίνονται για να τα αξιοποιήσουμε προς όφελος όλων και όχι για να τα αφήνουμε ανεκμετάλλευτα, να τα χρησιμοποιούμε με πονηρή ή επιβλαβή σκοπιμότητα ή έστω να τα φυλάμε διότι φοβόμαστε μην τα χάσουμε. Βρείτε τις προσωπικές δυνατότητές σας και αξιοποιήστε τις!... Καθώς καμιά σημασία δεν έχει πόσο αξιόπιστο και δυνατό αμάξι διαθέτω αν δεν ξέρω να το οδηγώ. Καθώς καμιά χρησιμότητα δεν έχει από μόνο του ένα ωμό ζυμάρι αν δεν πλαστεί σε αφράτο καρβέλι και κανένα οικοδομικό υλικό δεν έχει αξία αν δεν χτιστεί!
 Δεν είναι τυχαίο γιατί ολάκερη η Ελλάδα "κατεδαφίζεται"... Κατεδαφίζεται όχι διότι δεν έχει καλή πέτρα, τσιμέντο, ξύλο, χώμα ή νερό αλλά διότι δεν έχει εργάτες με διάθεση να χτίσουν!

Δεν την έχεις "ακούσει" α λα ελληνικά; Τρέλανέ μας!


 Αν δεν παινέψεις το πλάκωμα θα πέσει να σε σπιτώσει!


Όποιος δεν έχει βιώσει την παρακμή του ανεκπλήρωτου έρωτα να σηκώσει τώρα το δεξί του πόδι και να τυλίξει τον αστράγαλό του γύρω από το σβέρκο του. Και το γράφω αυτό με την απόλυτη βεβαιότητα πως δε θα υποβάλλω κανέναν άνθρωπο σε τέτοια επίπονη, ακροβατική δοκιμασία μιας και όλοι μας έχουμε κατά καιρούς δαγκώσει μια λαμαρίνα από'δω μέχρι τη μακρινή Μασαχουσέτη. Αρχίζοντας, μάλιστα, από την ηλικία του "Winston και αναρχία" μέχρι την ημέρα που θα χτυπάς τη μπριζόλα με το μπρόκολο στο μούλτι (γιατί απλά μ'ένα απροσδόκητο φτέρνισμα σου έφυγε η μασέλα απ'το παράθυρο)  σαράντα κατασκευαστές ανοξείδωτων γκιογκιό διατείνονται πως η ελπίδα να βιώσουμε τον απόλυτο έρωτα δε σταματά να υφίσταται ποτέ. Ναι, καλά διάβασες. Τι είπες; Δε σου έχει τύχει; Λοιπόν, αν είσαι ή  τρολ με τέσσερα μάτια ή ανέραστη  ρέγγα από τη Σουηδία, άρων το pretty bra σου και βουρ στον γαλαξία της Μπαρμπαρέλλα για να σεξουαλιστείς μιαν ιδέα μπας και συνενοηθούμε! Εδώ παιδί μου είναι Ελλάδα και όταν οι  Ελληνάρες ερωτεύονται τρελαίνονται. Καταναλώνουν λίτρα ρακοειδών,  μεζεδοποικιλίες σε μεγέθη διαστημόπλοιου, τσικολάτες, φοφίκο, τυροσούζες, τα άπαντα της Αργυρούς Μπαρμπαρίγου και πάει λέγοντας μετά δακρύων από'δω μέχρι την επόμενη Ολυμπιάδα.
Το θέμα μας λοιπόν είναι ότι ο γηγενής πόνος είναι πληθωρικός και ψυχοβγάλτης. Ότι καθώς θρηνούμε τον έρωτα που χάσαμε ή τη ζωή που δε ζήσαμε με το έξοχο άλλο μισό μας, έχουμε συνολικά γεμίσει μια δεξαμενή από ουίσκυ τύπου "η μπόμπα του Φαρούκ" και δυο κάδους κλαμένα μυξομάντηλα, αλλά και πάλι ποιος μετράει; Το φλέγον ζήτημα δεν είναι το μέτρημα αλλά το ότι δεν υγιαίνει η ελληνική ψυχάρα με μια τζούρα κοκτέιλ Cosmopolitan και δύο σφίχτες στο όρθιο μαντάμ!  Τα γράφω αυτά τώρα διότι εκνευρίστηκα συγκρίνοντας την εγχώρια πραγματικότητα με την άλλην την αμερικανική παπαρδέλα... ξέρετε για ποια λέω...  για 'κείνη τη σειρά με τη μίσιζ φάσιον άικον που γεννήθηκε μ'ένα διδακτορικό στην DE FUCKTO, την κυρία Κάρυ Μπράντσο με το λιγνό το μπράτσο! Ε, ναι, λοιπόν, κυρία νεοϋορκέζα "Πόδια Μακαρόνι" σας αγαπώ, σας εκτιμώ, αλλά... Αλλά! Τι είναι αυτά τα πράματα που αρθρογραφείτε; Δεν έχετε πάρει χαμπάρι ότι αυτό που ζούμε καθημερινά δεν είναι "Σεξ 'ν δε σίτι" αλλά "Α! Α! Α! Ααααα...γαμία μες στο σπίτι"; Και πως η σωστή η πονεμένη καρδιά δε συνέρχεται με γλασαρισμένα κάπκεϊκς  αλλά με αναπαράσταση αρχαίας τραγωδίας εφόσον ο θρήνος του Έλληνα δεν είναι παρά μια αληθινή τραγωδία καθώς: έχει διάρκεια, περιλαμβάνει ολοκληρωμένες πράξεις (ανομολόγητης αναξιοπρέπειας), ποιητικό λόγο με λυρισμό και χορό (δακρύβρεχτο αλώνισμα σε κλάμπια, πίστες, ρεμπετάδικα, μουσικές σκηνές) και απώτερο στόχο έχει να προκαλέσει τη συμπάθεια του θεατή! Αυτό.-

posted under | 2 Comments

Το παιδί κουμπί





Αξιότιμοι αναγνώσται,

Δυσκολευόμενοι πλέον, λόγω Μνημονίου, ινά εκπληρώμεν εις το ακέραιον τα οφειλήματα ημών προς το Δημόσιον και προς τον πλησίον, αιτούμεθα τον Κύριον- κατά τρόπον ταπεινόν- ενισχυμένη ψυχική στήριξη. Τα ψυχοτρόπα και τα πάσης φύσεως φαρμακευτικά σκευάσματα (με τα γενόσημά τους) είθε να πιάσουν τόπο αμφότερα και ουχί να χώσουν τους ασθενείς εις τόπον χλοερόν. Παρακαλούμεν και ικετεύομεν θερμώς, δε, τη χάρη Του όπως διαφυλάξει ημάς (ψυχή τε και σώματι) μεριμνώντας ταυτοχρόνως και δια την διαφύλαξην, εις την ζωήν, των πατρικών οίκων μας με την- ως εκ θαύματος- θέρμανση και συντήρηση αυτών κατά τους παγερούς, επερχόμενους μήνες. Περί εργασίας και ανθρωπιάς απολεσθείσας λόγος ουδείς...




Κάπως έτσι ξεκινούν πλέον οι μέρες του περισσότερου κόσμου, με προσευχή,  με κατάνυξη και μ’απανωτές επικλήσεις τύπου: «Αχ Χριστέ μου!», «Παναγιά μου βοήθα», «Θε μου ελέησόν με», «Άι Νικόλα δώσμου δύναμη...». Μιλάμε για τόση αγιολογία δηλαδή, που άπαντες οι άγιοι θα’πρεπε να’χαν κατέβει κάτω και να έκαναν κούνια-μπέλα τον κοινό ανθρωπάκο μπας και ηρεμήσει η ψυχούλα του. Όμως αλήθεια… τι ζητάει η ψυχούλα του κόσμου για να βρει κι εκείνη την πολυπόθητη ηρεμία της;

Η ψυχούλα, που λέτε, ζητάει “ΚΟΥΜΠΙΑ”! Κουμπιά Μελατονίνης για την αϋπνία, κουμπιά σεροτονίνης για το στρες και για τις κρίσεις πανικού, κουμπιά Σεροπράτ για να γίνεις ευδιάθετος και... χονδρός! Όσο για κάποια άλλα; Τα κουμπάκια Βαλεριάνας είναι πολύ ελαφριά, τα κομβία Υπνοστεντόν είναι πολύ βαριά, τα Στεντόν είναι εθιστικά. Τ’αποτέλεσμα; Κουμπότρυπες! Βρε ένα αποκούμπι της προκοπής ζητάμε ωρέ παιδιά!... Όμως η κατανάλωση ψυχοτρόπων κομβίων δεν αποτελεί κανά νεότατο σύστημα επίλυσης του άγχους της καθημερινότητας... Και δε σημαίνει ότι πάντα καταφεύγουμε σε αυτήν για τους ορθούς λόγους. Η γενιά του’90, ας πούμε, έπινε Πρόζακ για να αδυνατίσει ενώ οι έφηβοι στην Αγγλία κατέβαζαν τα Σεροξάτ σα στραγάλια προκειμένου να εμφανιστούν κουλαριστοί στα πρώτα ρομαντικά ραντεβού τους.
Εμείς ζούμε, ουσιαστικά, στην κοινωνία του Ζάναξ και του Λεξοτανίλ. Δεν υπάρχουν πλέον δουλειές και οι έχοντες εργασία δεν ξέρουν ακόμα κατά πόσο θα’ναι τυχεροί ή άτυχοι εφόσον θα δουλεύουν νυχθημερόν για ένα ξεροκόμματο καθώς στο τέλος της μέρας θα ντρέπονται να μαρτυρούν ότι δεν είναι κι άνεργοι. Ταυτόχρονα κατά πόδας θα μας ακολουθούν πιστά: βενζίνες, πετρέλαια, χαράτσια, ΔΕΗ, Εφορίες, χρέη, πανωτόκια, κατωτόκια και πίεση, πίεση, πίεση... Δεν έχεις διάθεση για ζωή, δεν έχεις διάθεση για έρωτα, δεν μπορείς να πηδήξεις. Τρέχεις στο Δόκτορα Φρανκενστάιν σε μπουκώνει με ωραία αντικαταθληπτικούλια (μπας και δεις κι εσύ μιαν άσπρη μέρα) και κατόπιν εορτής αντιλαμβάνεσαι ότι, μέσα σ’όλες τις αντενδείξεις που- φυσικά- σ’έχουν καταρρακώσει, τα χάπια είναι και αντικούκου!

Κι ύστερα κάποιοι, τάχα μου, ψαγμένοι κι ατάραχοι χίπστερς σε ρωτούν: “Ρε μαν, ρέικι έχεις δοκιμάσει;”, “Ζούμπα χορεύεις;”, “Διαλογισμό κάνεις;”.

Λοιπόν, φιλαράκια μου, πρώτον δεν έχω λεφτά για ξόδεμα και δεύτερον, αν ήμουν κι εγώ γιόγκι και καθόμουν στα Ιμαλάια με το κορφοβούνι στον κώλο ατενίζοντας θεομόναχη τα λάμα, σίγουρα δε θα είχα στρες αλλά απ’την πολλή λιγούρα θα’χα αποδεκατίσει όλα τα θιβετιανά κατσίκια. Εν τούτοις, ναι, θα ήμουν χαλαρότατη, όμως υπ’αυτήν την έννοια ήρεμος είναι, τελικά, μόνον εκείνος που δε δέχεται καμιά επίδραση από εξωγενή παράγοντα (δηλαδή ψυχική ηρεμία έχει το φρικιό της Ρουμανίας που ζει μοναχικά στη γυάλινη φούσκα);

Εσύ που πρεσβεύεις τις γιόγκες, πάντως, πιάσε τον γκουρού απ’το σεντονάκι του, πάρτον απ’τις παρυφές του Θιβέτ και πέτα τον στη μέση της Ομόνοιας ή στο Σύνταγμα μια μέρα που θα’χει η Βουλή μας ψήφιση νέων μέτρων... Το επόμενο πρωί ο πανάγιος θα φορεί το μανδύα του ανάποδα.

Αηδίες!

Προσωπικά, φρονώ πως ανήκω στη Γενιά Γάμα των παιδιών “ίντιγκο” και η Παγκόσμια Κρίση με βοηθά να βιώσω την πνευματική αφύπνισή μου. Είμαι η Γενιά Γάμα... και γάμα και γάμα και γάμα!!! Τι Βούδας και μαλακίες, λέμε τώρα... Εσύ, που είσαι τόσο μάστερ στο “αλτέρνατιβ” και στο “πλασίμπο” ρε, το βότανο του Άι Γιάννη το’χεις πιει;--



***
 Και πολιτικοποιημένα ψυχοφάρμακα! (Ωρέ πού ζούμε!...)


Μια γνωστή μου είχε αϋπνίες και ο γιατρός της πρότεινε τα χάπια του Αλέξη Τσίπρα (Τσιπραλέξ)... Τυχαίο;






posted under | 0 Comments

Το γερό παιδί


Μεγάλωσα μπροστά από μια ρετρό τιβί εικοσιδύο ιντσών που γρήγορα κατάντησε σαράβαλο. Το μασίφ σύνθετο από ξύλο καρυδιάς την κουβαλούσε με απέχθεια πάνω στο δωδεκάχρονο ράφι του και την ασφάλιζε, με τσαντίλα κι υποχρέωση, πίσω από δυο αχάρακτες, κρυστάλλινες βιτρίνες. Οι γονείς ήταν στο άνθος της δεύτερης σεξουαλικής τους επανάστασης, το  ντεκόρ βαρύ και το σπίτι μας κέντρο του, τότε, μεταμοντέρνου βλαχομπαρόκ κόσμου. Ποιο πεντάχρονο όμως σκαμπάζει από τη χλίδα της χρυσής πετούγιας, του καζάκ χειροποίητου χαλιού και του άγραφου νόμου πως τα τζάμια πρέπει να είναι αόρατα και όχι καμβάς από λασπωμένες παλάμες και λιλιπούτειες σοκολατένιες δαχτυλιές;
Καραμέλες γάλακτος και ευωδιαστού βουτύρου μαζί με κομματάκια τσιχλόφουσκας και μαστίχας Χίου ήταν τα κρυφά μπιχλιμπίδια με τα οποία στόλιζα ευφάνταστα τη γλυκιά μου τιβούλα όταν βαριόμουν θανατερά με τα κουτουπώματα της έξαλλης Μπρουκ και με τα παιδιά του Ριτζ Φόρεστερ που ήταν ταυτόχρονα αδέλφια του, θείοι, παπούδες, ραφτάδες, μοντέλα, πατζανάκηδες και ετεροθαλείς συγγενείς απ’το εξωτερικό. Έχοντας βιώσει, λοιπόν, τόση μπίχλα και γαμησολόι, αν το νεοκλασικό σύνθετο μπορούσε να μιλήσει στην τηλεόρασή μου σίγουρα θα τη φώναζε “βρωμιάρα” και θα της έδειχνε οσονούπω το δρόμο προς τον παμφάγο κάδο απορριμάτων. Εγώ βεβαίως συνέχιζα το βιολί μου παρακολουθώντας τα παιδικά της ΕΡΤ και τρώγοντας μερέντα με το φτυάρι καθώς τσίριζα “Σουσάμι άνοιξε! άνοιξε! άνοιξε!” με μια  διαστροφική πείνα στο μάτι όμοια αυτής του Γιούρι Γκέλερ την ώρα που έχωνε δάχτυλο σε μιας χούφτας φακή φωνάζοντας εκστατικά “φύτρωσε! φύτρωσε! φύτρωσε!”.
Κι εφόσον έτσι είναι η φυσική ροή εξέλιξης των πραγμάτων, μετά την πανοργασμική μερεντούλα, έσκασε μύτη η ξενερουά διαιτητική κοκακολίτσα... και μετά το “Σουσάμι Άνοιξε” βγήκε ο Καραγκιόζης Εκσυγχρονιστής μαζί με τα Kολλητήρια για να δώσουν τη μεγάλη σκυτάλη στην ιδιωτική τηλεόραση. Κατ’αυτόν τον τρόπο η καθημερινότητά μας έγινε κάπως πιο life style. Τα πρωινά φωτίστηκαν από ντεκαπάζ αλλά και από την ποτισμένη με τεστοστερόνη παρουσία του Ανδρέα Μικρούτσικου ο οποίος περπάτησε σαν Πιγκουίνος Μακαρόνι ουχί μόνον προς τη δόξα αλλά και προς τον τουρλωμένο πισινό κάθε τροφαντής περιφερόμενης κορασίδας άδοντας το “Κουτσουράκι”. Διόλου τυχαία, λίγο καιρό αργότερα ανακαλύφθηκε το, άγνωστο ως τότε δι εμάς, κουτσομπολιό το οποίο και εισήχθη ως λέξη σε όλα τα ελληνικά λεξικά δίχως ερμηνεία μεν αλλά με την παραπομπή: “βλέπε μεσημεριανή τηλεοπτική ζώνη”.
Συνακόλουθα, οι αξίες και το δίκαιο συνονθηλεύθηκαν σ'έναν κυβερνητικό κάδο κομποστοποίησης μαζί με κοπριά. Τα μεγέθη παραποιήθηκαν και η πραγματικότητα διαστρεβλώθηκε.
Ο κόσμος στέκει πια ζαβλακωμένος κι αμέτοχος απέναντι στο τρομαχτικό θεριό που φέρει τ'όνομα "πολιτικοποίηση". Δεν υπάρχουν πλέον πολιτικά πάθη... δεν πλακώνονται στις μπάτσες Μητσοτακικοί και Παπανδρεϊκοί ανταλλάσσουν όμως φλογισμένες απόψεις σε πάνελ και μεσημεριανάδικα ορκισμένοι Λαζοπουλικοί και οργισμένοι Μενεγακικοί. Στη νέα, εξελιγμένη Βουλή μας υπάρχουν πολιτικοί που τραγουδάνε όπως υπάρχουν στην πιάτσα και τραγουδιστές που καίγονται να πολιτευθούν μόνο και μόνο για να τσεπώσουν τα ολίγα ευρουλάκια που απέμειναν στις φτηνές "Λουί Βιτόν"  απομιμήσεις του Έλληνα πολίτη.
Οι Γερμανοί ξανάρθαν για να μας "δώσουν το δάχτυλο". Τους είπαμε να μας χέσουν... κι έκτοτε μας χέζουν αναφανδόν.
Δυστυχώς έχουμε την ατυχία να ζούμε σε μία χώρα που έχει ως μοναδική κληρονομιά το ένδοξο παρελθόν της κι ένα χρέος που για να αποπληρωθεί θα κριθεί απαραίτητος έως κι ο δανεισμός απ’τους παιδικούς κουμπαράδες των απογόνων μας ες αεί. Το μόνο που μένει είναι να βγούμε να διαδηλώσουμε στη Συγγρού με κουστωδία από κίναιδους και κόπρους με παρενδυτικές τάσεις. Βεβαίως, αν και πρόκειται περί αρκετά πρωτότυπης σύλληψης παρεμφερείς σκηνές μπορούμε να δούμε καθημερινά και στα κανάλια.

Λαμβάνοντας υπόψη, λοιπόν, όλες τις παραπάνω κουλαμάρες το μόνο αβίαστο συμπέρασμα που μπορούμε να βγάλουμε είναι ότι εδώ και καιρό το τρενάκι της γκαντεμιάς μας πάει γαμιώντας! Γι’αυτό και κάποιοι μοδάτοι γκατζετάκηδες προσπαθούν να κουκουλώσουν τη μοναξιά τους γράφοντας ακατάπαυστα status στο twitter… Γι’αυτό κάποιοι άλλοι, προβληματισμένοι περί του μέλλοντος της ψηφιακής τελεβιζιόνας, ξεχνούν το σεκλέτι τους πίνοντας light τσοκοφραπέ με τριπλή δόση τεκίλας στο ασέξουαλ Cafe World του Facebook ενώ οι πιο... “παραδοσιακοί” τύποι έχουν στραφεί ανεπιστρεπτί στην εργασιοθεραπεία.
Εγώ μεγάλωσα μπροστά από μια ρετρό τιβί εικοσιδύο ιντσών που γρήγορα κατάντησε σαράβαλο. Από μικρό παιδί έπνιγα τον πόνο μου στη μασαμπούκα σφηνωμένη σε ένα μικροσκοπικό πουφ καρεκλάκι. Ανά τακτά χρονικά διαστήματα φίλοι και γνωστοί με έβλεπαν κι έλεγαν: "Πώς έγινε έτσι το παιδί; Θα σκάσει!". Η γιαγιά είχε την απάντηση έτοιμη: "Φαγωμένο παιδί; Γερό παιδί!"


Σκίτσο:  Γιάννης Κατσούλης
Κείμενο: Χρυσούλα Μολογιάννη

posted under | 11 Comments

Ήμανε κι εγώ στα Καρπάθια!


«Η ζαλισμένη νυχτερίδα πετούσε σε ζιγκ-ζαγκ πάνω από την πέτρινη, χιονισμένη καμινάδα του πανδοχείου. Ο τρελός μέθυσος του χωριού κοίτονταν πλέον αφαιμαγμένος και κατάλευκος σαν το πανί κάτω από ένα γυμνό κυπαρίσσι μπρος απ’τη σκουριασμένη καγκελόπορτα του νεκροταφείου. Το σαρκοφάγο χειρόπτερο, αν και ολίγον τι αποπροσανατολισμένο από το φτηνό αλκοόλ που είχε διαποτίσει το αίμα του πρώτου θύματός του, είχε ήδη σταμπάρει τον δεύτερο στόχο του... Κι ενώ τα απόκοσμα ουρλιαχτά των παιδιών της νύχτας παρότρυναν το δυσοίωνο πτηνό να ενδώσει στην ατέρμονη δίψα του για ανθρώπινο αίμα, το τοπίο σαν να θόλωσε ξαφνικά και... ΓΚΝΤΟΥΠ!... η καταραμένη νυχτερίδα στούκαρε ηχηρά πάνω στην, κατά τα άλλα, ευμεγέθη, αχνιστή καμινάδα. Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα μια μαύρη ανθρώπινη σκιά φάνηκε να ορθώνεται με προσπάθεια πάνω στην πάλλευκη σκεπή και δύο κατακόκκινα μάτια έλαμψαν μέσα στο σκότος. Ένα τερατώδες χέρι με μελανά, γαμψά νύχια παραμέρισε το χιόνι που είχε καλύψει το λεπτό τζάμι απ’το παραθυράκι της ξύλινης σοφίτας. Η θέα του λαχταριστού, κοιμισμένου κοριτσιού, που πόζαρε ανεμπόδιστα πια μπρος στο πεινασμένο φρικιό, το έκανε να γλείψει τα άχρωμα χείλη του και να νιώσει τέτοιο διψασμένο πόθο που τα σωθικά του πήραν φωτιά και οι βολβοί των ματιών του γύρισαν ανάποδα εξαφανίζοντας σε δευτερόλεπτα τις  ματωμένες του  κόρες. Η μορφή του άρχισε αμέσως να διαλύεται και να εξαερώνεται ώσπου έγινε ολάκερη ένα πυκνό, γκρι σύννεφο που βιαζόνταν να εισχωρήσει μέσα από τα μικροσπικά κενά... Να εισχωρήσει εκεί... ανάμεσα στις πέτρες του τοίχου... πάνω απ’το παράθυρο... εκεί που κάποτε φώλιαζαν ζεύγη από ενοχλητικά περιστέρια. Ο έρεβος ξεχύθηκε από’κει στα ενδώτερα του ευωδιαστού- από εφηβικές ορμόνες- δωματίου και συνέχισε έρποντας δίπλα απ’το κρεβάτι της θελκτικής λείας του σαν εξαϋλωμένο σταχτί σεντόνι για να την κατασπαράξει.
Η αφράτη παρθένα, βεβαίως, κοιμόταν τον ύπνο του δικαίου. Με μάγουλα ροδαλά και δέρμα άσπρο κι απαλό σαν εκλεκτό αφρό γάλακτος έφερνε αβίαστα στο νου παχουλό αγγελάκι του Ρέμπραντ. Τα μισάνοιχτα χείλη της που στο σχήμα τους θύμιζαν καρδούλα, μαγνήτισαν το τέρας τόσο ώστε να ξαπλωθεί δίπλα της ενώ, ταυτόχρονα, πάνω στον αγαλμάτινο λαιμό της άστραψαν δυο τεράστιοι, σουβλεροί κυνόδοντες.». Κι εκεί... ένα δευτερόλεπτο πριν τη σπαρακτική κραυγή της άτυχης παρθενοπούλας ωρύομαι: “Έι ΣΤΟΠ ρε σκηνοθέτα!... έχω κι εγώ δρακουλόδοντα… διακόσια ευρώ έκαστος!”

Μετά την αμφιλεγόμενη, ιστορική περσόνα του εθνικού ήρωα των Βλάχων, Βλαντιμίρ Τσέπες Δράκουλα, που παρουσιάστηκε σαν αιμοδιψής βρυκόλακας από τον Άγγλο συγγραφέα Μπραμ Στόουκερ, τα σαγηνευτικά βαμπίρ της Αν Ράις και τους χλωμούς teenagers με τα φουσκωτά μαλλιά-κάσκες-ποδηλάτου που ξεπήδησαν από την ευφάνταστη πέννα της Στέφανι Μέγιερ, φτάσαμε σε μια εποχή που ευδοκιμεί το επάγγελμα του vampire image maker και που ορισμένοι οδοντίατροι πλουτίζουν πλέον χτίζοντας βαμπιροκυνόδοντες έναντι του διόλου ευκαταφρόνητου ποσού των τετρακοσίων ευρώ! Τέρμα, λοιπόν, οι σαλιάρικες αποκριάτικες μασέλες με τα κακόγουστα ούλα που προσδίδουν στα παναρισμένα και– υποτίθεται- αιωνοδαρμένα προσωπάκια κάθε “wanna be vampire”, ένα άκρως πιθηκίσιο προφίλ! Εκτός αυτού, οι μπέρτες έχουν καταργηθεί χρόοοοονια τώρα απ’τη δρακουλόφιλη ένδυση όπως καταργήθηκαν οι μπλε ποδίτσες, οι φουσκωτές φουφούλες και τα λευκά σοσονάκια απ’τα σχολεία. Άρα, εν έτει 2010, είναι κατανοητό πως οι βρυκόλακες όχι μόνον υπάρχουν αλλά για κακή μας τύχη είναι τόσο εξελιγμένοι και τόσο οφθαλμολουτρικοί όσο ποτέ άλλοτε!
Κατ’αρχάς είναι τύποι και τύπισσες που ξέρουμε. Μπορεί να είναι οι τέως, οι νυν και ενδεχομένως οι επόμενοι γκόμενοι/ες που θα μας πλησιάσουν για να μας στραγγίξουν ρουφώντας όχι απλά την τελευταία ρανίδα του αίματός μας αλλά κι αυτήν της χαράς, της υπομονής, της ψυχικής μας γαλήνης και πιθανότατα του περιεχομένου του τραπεζικού λογαριασμού μας. Είναι όντα νυχτόβια, μαγνητικά και αινιγματικά. Ίσως να είναι πολιτικοί, δικηγόροι, ηθοποιοί, δημοσιογράφοι, τραγουδιστές, εκδότες, συγγραφείς, καλλιτέχνες ή διάσημοι αθλητές. Δεν είναι απαραιτήτως, βέβαια, δημόσια πρόσωπα ή γόνοι πάμπλουτων οικογενειών είναι όμως οπωσδήποτε πολύ φιλόδοξα άτομα, power freaks, που ενίοτε παίρνουν “μοδάτα” ναρκωτικά, πίνουν, οδηγούν γρήγορα αυτοκίνητα, ζουν τη ζωή τους στην τσίτα και διακατέχονται από έντονες αμφισεξουαλικές τάσεις και τάσεις σαδομαζοχισμού. Οι πραγματικοί βρυκόλακες είναι μια κάστα άκρως ελκυστικών και επικίνδυνων πλασμάτων που εκμεταλλεύονται στο έπακρο τα θύματα της μυστηριώδους γοητείας τους. Απομυζούν την ενέργεια των ανθρώπων που βρίσκονται γύρω τους και τους αφήνουν άδειους, δυστυχισμένους και ανίκανους να ασχοληθούν με ο,τιδήποτε άλλο. Δυστυχώς για τα θύματά τους, είναι τόσο εθισμένα στην δύναμη που αναδίνει η παρουσία των βρυκολάκων που δύσκολα ξεφεύγουν απ’τη σκοτεινή μαγεία τους. Έτσι, τα σύγχρονα βαμπίρ, έχουν πάντα ένα υποχείριο (βλέπε Ρένφιλντ) ή μια ολόκληρη κλίκα που τα ακολουθούν τυφλά, με φόβο μεν αλλά και με ασίγαστο πόθο. Καθώς είναι έντονα και σκοτεινά όντα, ξεχυλίζουν από σεξουαλικότητα και μπορούν να δημιουργήσουν παθιασμένα πλατωνικές σχέσεις ή να τις ολοκληρώσουν με αλλοφροσύνη και κατόπιν να σκοτώσουν το ταίρι τους.

Κάτι μου λέει λοιπόν πως βρυκόλακας δεν ήταν ο κυριούλης με τα γυαλιά και το καστόρινο μπουφανάκι που έριχνε κλεφτές ματιές χτες το βράδυ στο μπαρ κι έχυνε διαρκώς το ποτό του. Από την άλλη πλευρά όμως ποτέ δεν ξέρεις πόσο κοντά σου μπορεί να βρίσκεται ένα βαμπίρ μια δεδομένη στιγμή... Το μόνο σίγουρο είναι πως όταν συμβεί αυτό το μόνο που θα επιθυμείς θα είναι να νιώσεις το ηδονικό ρούφηγμά του στο λαιμουδάκι σου.

posted under | 13 Comments

Τοίχος ή άτυχος;


Όποιος έχει την τύχη να διαμένει σε πολυκατοικία που χτίστηκε την θεόκουλη δεκαετία που μεσουρανούσαν οι βάτες και οι ατάκες του τύπου «Μανούλι, είσαι να τη βρούμε;» σαφώς και θα γνωρίζει πως οι μεσοτοιχίες των τότε διαμερισμάτων ήταν χτισμένες, για κάποιον ανεξήγητο λόγο, από γκοφρέτα ρυζιού. Δεν υπάρχει πλέον αμφιβολία γιατί εκείνα τα χρόνια έκαναν τόooσο μεγάλη θραύση τα τεράστια χρωματιστά ακουστικά κεφαλής, οι κέρινες ωτασπίδες και οι τρανές για τις ηχομονωτικές ικανότητές τους, τσιχλόφουσκες Big Babol, που κολλούσαν παρμπρίζ, γερανούς και τα μασημένα σίδερα του Κουταλιανού καλύτερα κι απ’την UHU τον Παντοκολλητή.

Γυρνώντας σε μια εποχή, λοιπόν, που οι ήχοι διαπερνούσαν το λεπτό τοιχάκι μη λογοκριμένοι και αφιλτράριστοι, κάνοντας γνωστή στους γείτονές μας την κάθε μας κίνηση, πραγματικά δεν νιώθω καμία λησμονιά αλλά ούτε και συγκίνηση που, εξαιτίας ενός τσιμεντόχτιστου χωρίσματος, κάποιοι άνθρωποι με ξέρουν τόσο καλά δίχως να με συναναστρέφονται. Και βρε μαμά, λυπάμαι που τ’ομολογώ, αλλά ήδη από πολύ μικρή ηλικία ήξερα πως τα παιδιά δεν “πιάνονται” με το βλέμμα αλλά με ένα εργαλείο το οποίο- κατά τα τσιρηχτά λεγόμενα που μετά βίας ξεχώριζα απ’τους θανατερούς βόγγους και τους πολεμικούς αλαλαγμούς της παπαδοκόρης από δίπλα- ήταν τόσο σβέλτο κι ανυπόμονο που πάντα τελείωνε πριν την ώρα του! Κι εγώ το μικρό, αθώο και απονήρευτο κοριτσάκι, κάθε φορά που άκουγα ζωώδη γρυλίσματα- ενίοτε συνοδευόμενα από άγνωστα για τ’αφτάκια μου μπινελίκια- χτύπαγα τον τοίχο και φώναζα στην παπαδοκόρη πως ήρθε επιτέλους η ώρα ν’αλλάξει μπαταρία σ’αυτό το ρημαδιασμένο, άχρηστο εργαλείο που τα φτύνει τόσο γρήγορα και με κρατάει ξάγρυπνη κάθε νύχτα (Σημείωση: τότε διαφημιζόταν με τα μπούνια και η θαυματουργή μπαταρία DURACEL)!
Βεβαίως, πέραν τούτου του βιτσιόζικου, κινέζικου βασανιστηρίου, ας μην ξεχνάμε και τη μανούλα που κάθε βράδυ, πριν τον ύπνο, με ρούμπωνε με ένα καρδαμωτικότατο βαρελοφλύτζανο ΝΟΥΝΟΥ εμπλουτισμένο με 18,5 κουταλιές της σούπας ζάχαρη έτσι για να πιει το “μωρό” να στουμπώσει, να μην μπορεί να σηκωθεί απ’το κρεβάτι και ν’αφήσει την λοιπή φαμίλια να κοιμηθεί με την ησυχία της. Μόνο πρησμένη ηρεμούσα κι έμενα ακούνητη τάβλα στο κρεβατάκι μου νιώθοντας όμως ανήμπορη δίχως έστω έναν μικρό τηλεκατευθυνόμενο γερανό για να με σηκώσει σε περίπτωση που έσκαγε μύτη μέσα απ’την ντουλάπα ή κάτω απ’το στρώμα η κακιά αρκούδα, γιατί όπως και να το κάνουμε, μικρούλα ήμουν... και την κακιά αρκούδα την έτρεμα καθότι ήξερα ότι δεν ήταν άλλη απ’τον τριχωτό, νευρικό κύριο που έμενε στο υπόγειο απέναντι ο οποίος κάθε πρωί βούταγε παιδάκια στον καφέ του και τα’τρωγε μαζί με φρυγανιές και μαρμελάδα Spin Span. Αυτό τουλάχιστον μου έλεγαν οι γονείς μου για να κάθομαι ήσυχη κι εγώ το μόγγολο τους πίστευα. Μόνο όταν άκουσα ότι πέθανε ο τριχωτός και τρομαχτικός εκείνος κύριος σταμάτησα να φοβάμαι. Λίγο αργότερα βέβαια λυπήθηκα γι’αυτόν... όχι απλά γιατί κατάλαβα ότι ήταν άνθρωπος αλλά γιατί όπως κατόπιν έμαθα έζησε και έφυγε μόνος. Έτσι σταματάτησα να φοβάμαι τις κακιές αρκούδες κι άρχισα να φοβάμαι τους κακούς ανθρώπους. Μόνο που αυτοί δεν είχαν σουβλερά δόντια και μάτια που έσταζαν αίμα για να τους ξεχωρίζω από μακριά...

Δύο Ομηρικά έπη και κάτι τέρμενα αργότερα, η παπαδοκόρη, που άλλη δουλειά δεν έκανε απ’το να σκούζει και να ωρύεται οληνυχτίς για το εργαλείο-τρεχαντήρι του φίλου της, παντρεύτηκε τελικά κι έφερε στον κόσμο ένα τρισχαριτωμένο αγοράκι. Έκτοτε ούτε οι τοίχοι σείονταν στο προσκεφάλι μου, ούτε άναρθρες κραυγές με ξυπνούσαν τις πρώτες και πιο γλυκιές ώρες του ύπνου μου. Και φυσικά εγώ απορώ κι εξίσταμαι: Γιατί μου το’καναν αυτό;;;!!! Κι εγώ τι θα κάνω τώρα που έχω εθιστεί στη φασαρία, στις αυτοσχέδιες κορώνες και στους πλέον ριψοκίνδυνους για τα ντουβάρια χτύπους που προέρχονταν απ’τον αθέατο κόσμο του διπλανού νοικοκυριού; Σιγή, μαυρίλα, νεκρίλα κι ένα ποτήρι κολλημένο στον τοίχο με το βαρύκωο αφτί μου ν’αφουγκράζεται τον γυάλινο πάτο του... Μετά απ’όλ’αυτά, σαν να μην έφταναν τα ανάγλυφα λουλουδάκια, οι φυλλωσιές και ο γενικότερος ανθομπλούμ διάκοσμος, οι ταπετσαρίες μας γέμισαν ξαφνικά και με κυκλικά σημαδάκια από στόμια νεροπότηρων! Όμως, αφού αλλάξαμε ταπετσαρίες κι ενώ είχα μόλις συνηθίσει να κοιμάμαι αποκλειστικά και μόνο υπό την ακριβοθώρητη παρουσία της απόλυτης σιωπής, το αγοράκι των δίπλα άρχισε να μεγαλώνει και δυστυχώς, όπως κάθε νορμάλ μωρό, αντί να ανακαλύψει την ποίηση, τη γιόγκα και τον διαλογισμό ανακάλυψε την ντουντούκα. Πανηγυρικό εγερτήριο, λοιπόν, επί καθημερινής βάσεως, στη μία και στις δύο η ώρα το πρωί αυστηρά... Έλεος κυρά παπαδοκόρη! Και λέω έλεος γιατί, φεύγοντας συντόμως απ’τον χώρο που μεγάλωσα και πηγαίνοντας να ζήσω στο δικό μου σπίτι, ξέρω ότι θα κοιμάμαι με ησυχία μεν, αλλά και με τη σκέψη πως όσο κι αν έλεγα ότι με έπνιγαν εκείνοι οι παλιοί και εκνευριστικοί- ενίοτε- οικογενειακοί τοίχοι, ήταν ποτισμένοι με τόσο ζεστά συναισθήματα και φυσικά τόσες αναμνήσεις που, εν τέλει, δεν θα μπορώ παρά να τις κουβαλάω μαζί μου, όπου κι αν πάω, για μια ολόκληρη ζωή.

posted under | 8 Comments

Asexual in the city


Αν γυρίζαμε πίσω μια εικοσαετία όταν ο κόσμος υποτίθεται πως κυνηγούσε το σεξ με τουφέκι και ξελιγωμάρα όπως ο Στάθης Ψάλτης ως νούμερο ένα greek καμάκι σε κάτι καρακιτσάτες μουσικοχορευτικές βιντεοταινίες και δηλώναμε ακομπλεξάριστα πως είμαστε «ασέξουαλ» σίγουρα θα μας κοιτούσαν όλοι με μάτια γουρλωμένα και σαγόνι πεσμένο στο πάτωμα ρωτώντας μας εν συνεχεία: «Είναι κολλητικό; Πονάει; Περνάει με αντιβίωση; Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορείς να φοράς πια πετροπλυμένα παντελόνια “σωλήνες”;».

Εν έτη 2009 το σεξ έχει απενοχοποιηθεί και σερβίρεται απροκάλυπτα παντού και απ’όλους. Έχει γίνει πλέον μια χιλιοπιπιλημένη καραμέλα που προβάλλεται και προτείνεται ως το πιάτο της ημέρας σε ένα μενού-συνονθήλευμα αποτελούμενο από θέματα που αφορούν στο νοικοκυριό του σπιτιού, στην αγορά τσίχλας, σοκολάτας, αποσμητικού μέχρι και- ο Θεός να βάλει το χέρι του- σε θέματα πολιτικής επικαιρότητας. Διότι δεν ξέρω αν λάβατε γνώση αλλά μετά τις τελευταίες πολιτικές δημοσκοπήσεις τα media έσπευσαν να ανακοινώσουν πως οι πασοκτζήδες έχουν ανεβασμένη λίμπιντο ενώ το ανήθικο των νεοδημοκρατών έχει χτυπήσει limit down.

Άραγε είναι αληθινό όλο αυτό υπερσεξουαλικό και πανηδονικό γιουσουρούμ που χτυπά την κλειδαμπαρωμένη πόρτα του σπιτιού μας πάμπολλες φορές καθημερινά σαν ενοχλητικός, απρόσκλητος συγγενής που έρχεται για αρμένικη βίζιτα; Και γιατί κάθε φορά που εμείς ακούμε το κουδούνι σκεφτόμαστε σοβαρά ν’αντικαταστήσουμε τη θύρα μας με μία ακόμη πιο βαριά και- αν είναι δυνατόν- απόρθητη κατασκευή;

Η νέα πραγματικότητα, η ισοπέδωση της εμπιστοσύνης, της αγάπης, της συντροφικότητας άρα και των σχέσεων με προοπτική, ουσία και μέλλον μας έχουν αναγκάσει να χτίσουμε γύρω μας ένα τούβλινο τοιχάκι με ρόδες που το σέρνουμε μαζί μας όπου κι αν πάμε για λόγους αυτοπροστασίας. Ποιός όμως, τη σήμερον ημέρα, έχει τα κότσια, την υπομονή και το ενδιαφέρον να πάρει μάτι τι παίζει μέσα απ’αυτό το καταραμένο τοιχάκι και να θελήσει να το κάνει χίλια κομματάκια για χάρη σου χωρίς φόβο αλλά με πάθος;

Διαρκώς βομβαρδισμένοι, λοιπόν, από ανούσια ερεθίσματα κι εκτεθειμένοι σε λάθος κοινωνικά πρότυπα έχουμε απευαισθητοποιηθεί στα ερωτικά μηνύματα και καθώς τα κοιτάμε αποχαυνωμένοι, πλέον, αναρωτιόμαστε: «τι φταίει άραγε γι’αυτήν την “ανεξήγητη” αποστασιοποίησή μας;»...

posted under | 1 Comments

Και οι 12 ξεντυμένες ήταν υπέροχες!


Για να καταφέρεις να πορευθείς σε γέφυρα ομορφιάς επιβάλλονται χιλιόμετρα βάδην με τον βαρύτερο τόμο της Δομής στην κορυφή της κεφαλής σου. Εγώ η χαζή δεν το δοκίμασα ποτέ γι’αυτό όχι απλά δεν έκανα επιτυχημένη καριέρα στο μόντελινγκ (ενώ είχα όλα τα λοιπά προσόντα) αλλά και τώρα– που βρίσκομαι στην κοινωνικότερη και πιο τρέντι φάση της ζωής μου- βαδίζω τοίχο, τοίχο όταν οι περιστάσεις το επιβάλλουν να φορέσω ψηλό τακούνι. Ζωντανεύοντας, λοιπόν, τον εφιάλτη του Γιανγκούλα να περπατάει με γόβες η μοναδική γέφυρα που αρμόζει στην περίπτωσή μου είναι αυτή των στεναγμών προερχόμενων από μελλοθάνατες φτέρνες και μουδιασμένα κουντεπιέ. Όσες τυχερές, όμως, υπέβαλαν τον εαυτό τους, από μικρές, σε αυτήν την θανατερή, προπονητική δοκιμασία απέκτησαν περπατησιά ορθόστητη, ευθυτενή κι αξιοζήλευτη. Χτες μάλιστα, γύρω στις δέκα, ώρα βραδινή, πέτυχα ένα τσούρμο από καμαρωτές παρελαύνουσες κορασίδες, σ’ένα απεγνωσμένο ζάπινγκ μου προς εύρεση ενδιαφέρουσας κοινωνικής ταινίας στην μικρή οθόνη. Και το φωνάζω βροντερά: είναι δυνατόν να πέσεις πάνω στον διαγωνισμό PLAYMATE και να μην ρίξεις μια ματιά; Άντε δύο! Έριξα κι εγώ τρεις και δεν το μετάνιωσα καθόλου...
Οι διαγωνιζόμενες; Έκτακτες! Τι σκέρτσο, τι νάζι, τι χαριτωμενιά οι άτιμες! Όσοι το χάσατε να το δείτε στην επανάληψη. Τρεις γλυστρίσανε μόνο... αν δεν με απατά η μνήμη μου. Κάποιοι, αργότερα, έσπευσαν να τις δικαιολογήσουν εικάζοντας πως έφταιγε το Coppertone των χορευτών που έσταξε πάνω στη σκηνή κι ανάγκασε τις playmates να πατινάρουν τον χορό του Ζαλόγγου πέφτοντας εν συνεχεία η μια μετά την άλλη στα πονεμένα γονατάκια τους. Αίσχος! Από τούδε και στο εξής, για να αποφευχθούν κατηγορίες που αφορούν σε ανθωποκτονία εξ αμελείας, να μεριμνεί η παραγωγή ούτως ώστε τα κορίτσια να προμηθεύονται, πριν από κάθε διαγωνισμό, όχι με επικίνδυνα ανισόρροπες γόβες στιλέτο αλλά με ζευγάρια από ενισχυμένα καρούλια με βεντούζες.

Παρ’όλες τις αντιξοότητες πάντως οι κορασίδες κατάφεραν να καταπλήξουν τα πλήθη ενώ έβαλαν τα γυαλιά και στην κριτική επιτροπή απαντώντας σε ερωτήσεις για λάτρεις της συνομωσιολογίας, της oνυχοπλαστικής και του νέου Μπιγκ Μπανγκ.

Η βραδιά, λόγω φωτισμού, ήταν εκθαμβωτική καθόλη τη διάρκειά της και οι καλλονές περιχαρείς λίγο μέσα και αρκετά έξω απ’τις λαμπροστόλιστες τουαλέτες-μαγιώ τους.

Με περίσσιο ενδιαφέρον παρακολούθησα και τα βίντεο γνωριμίας με τα προκλητικά νάζια των playmates. Εδώ οφείλω να τους βγάλω το καπέλο διότι το’χω μάθει πια καλά πως όσα γλυφιντζούρια κι αν γλείψω, όσες γρανίτες σπρώξε-γλείψε κι αν φάω οι μόνοι πόντοι που θα καταφέρω να αποσπάσω θα είναι αυτοί που θα συσσωρευθούν άμεσα στα καπούλια, στους μηρούς και στην κοιλιά μου.

Όσο για τις κλαίουσες που δήλωσαν νευρικά πως αδικήθηκαν απ’την άτιμη κοινωνία γιατί ενώ τους άξιζε κάποιος τίτλος το σύμπαν συνωμότησε ούτως ώστε να τον στερηθούν, σκέφτηκα να κάνω το καλό και να τους δώσω εγώ έναν: «Η κυρά μας η μαμή». Ορίστε! Υπέροχος τίτλος, ξεκαρδιστικής ελληνικής ταινίας, έτσι... για να σκάσει λίγο το χειλάκι τους όσο εγώ θα φορώ τα ψηλοτάκουνα που προανέφερα και θα βαδίζω όσο γρηγορότερα μπορώ τοίχο, τοίχο... για να μην τις πετύχω!

posted under | 1 Comments
Παλαιότερες αναρτήσεις Αρχική σελίδα

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΙΣΠΑΝΙΚΩΝ - ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΙΣΠΑΝΙΚΩΝ - ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ
Ιδιαίτερα μαθήματα Ισπανικής γλώσσας και πολιτισμού. Συνεδρίες και από το διαδίκτυο (skype). Μεταφράσεις. Το πρώτο μάθημα δωρεάν. Εκπτώσεις & προσφορές!
Copyright © 2007. Από το Blogger.

Πολιτισμός Πολίτης

Πολιτισμός Πολίτης
Πολιτιστικό ηλεκτρονικό περιοδικό των Εκδόσεων Περίπλους

Το τέρας των ειδήσεων

Το τέρας των ειδήσεων
www.newsbeast.gr

Περί φίλου και... φτερού

Περί φίλου και... φτερού
Συντάκτρια: Χρυσούλα Μολογιάννη. E-mail: mologianni@gmail.com

ΕΡΓΟΓΡΑΦΙΑ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ

Παρακάτω αναφέρονται όλα τα εκδομένα βιβλία, τα σενάρια ταινιών, οι στίχοι και τα ποιήματα της Χρυσούλας Μολογιάννη

Recent Comments