Η αγάπη θέλει άνθρωπο... και το αντίστροφο!

"Ήταν πολλά τα λεφτά, Άρη."

 Έχω γεμίσει άπειρες σελίδες με σκόρπιες σκέψεις επί της χρηματοπιστωτικής κρίσης και επί των φαιδρών καμωμάτων των εθνοπατεράδων της πατρίδας μας, έχω θυμώσει, έχω κλάψει κι έχω τσακωθεί πολλάκις από αγανάκτιση για χάρη του ελληνικού έθνους που, δυστυχώς κληρώθηκε ως το εξιλαστήριο θύμα μιας παγκόσμιας ύφεσης... Έχω φοβηθεί με την αβεβαιότητα του μέλλοντος της γενιάς μου, έχω κατεβάσει πάμπολλες μπουκάλες οίνου που ευφραίνει καρδίαν και έχω αναρωτηθεί: "ρε γαμώτο ποιος να είναι επιτέλους ο εκλεκτός που θα σώσει αυτή την απογυμνωμένη ανθρωπότητα; Να'ναι άραγε το τσιράκι του Εξ'από'δω, να'ναι Θεός ή να'ναι απλά ένας τρελός που θα πέσει στη φωτιά γιατί κάποιοι διπλωμάτες θα τον πείσουν "πως ό,τι καίει πολύ δεν πονάει καθόλου";"...

Μέσα σε τούτο το ραβαΐσι νιώθω ότι έχω γίνει η παρατρεχάμενη μιας μη αναστρέψιμης κοινωνικής καταστάσεως που με κατευθύνει με μαθηματική ακρίβεια στο χάος της πνευματικής αβεβαιότητας ως πρόβατο επί σφαγή. Και μπορεί, βέβαια, η οικονομική κρίση να είναι μια κακοπροαίρετη αρμένικη βίζιτα αλλά αυτό που θα μας αποτελειώσει ως γένος, θαρρώ ότι είναι η κρίση των ανθρωπίνων σχέσεων. Διότι, πόσο ν'αντέξει στην εποχή μας ένας κακομοίρης άνεργος, επί παραδείγματι, που του στέρησαν τη δουλειά, την περιουσία και το σπιτικό του, αν χάσει, εν τέλει και την αγάπη; Σε μιαν άλλην εποχή, βέβαια, ο εν λόγω κακομοίρης, σαφώς και θα τη σκαπούλαρε καθώς και παλαιότερα μπορεί να μη διαθέταμε χρήμα, ήμαστε όμως πλουσιότεροι σε ανθρωπιά. Τώρα, όχι μόνον έχει χαθεί η μαγεία του αλτρουϊσμού αλλά κανείς δε γνωρίζει την έννοια της προαναφερόμενης λέξης. Εν τούτοις, απώτερος σκοπός μου δεν είναι να μεμψιμοιρήσω τα χρόνια της χαμένης αθωότητας αλλά να ξορκίσω το κακό παραθέτοντας στο δίκαιο σύμπαν (ΟΚ η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία) το ρεζουμέ μιας πολύ πρόσφατης, προσωπικής εμπειρίας.

Πριν από λίγο καιρό, που λες, έγινε γνωστό πως ένα εκ των δύο πιθανών αποτελεσμάτων των επικείμενων εκλογών ενδεχομένως να με στείλει ανεπιστρεπτί στο "ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΝ ΑΝΕΡΓΙΑΣ". Όταν ενημέρωσα σχετικά ένα ιδιαιτέρως κοντινό, αγαπημένο μου πρόσωπο εκείνο άρχισε να με αποφεύγει συστηματικά... Παγερή απομάκρυνση εκ του ταμείου, αναβολές με ψεύτικες δικαιολογίες και ανεπίτρεπτη αντιμετώπιση. BANG! BANG!... Ειλικρινά φίλοι μου, αν αυτή η συμπεριφορά δε δηλώνει "μιαν αληθινά αμέριστη αγάπη" τότε τι να πει κανείς για τα συναισθήματα που πρόβαλε ο Βρούτος και ο Ιούδας τόοοοσες, μα τόσες γενεές πριν. 

Και για να το ρίξω λίγο στο μελό, ναι, από μικρό παιδί, η αγαθιάρα, η ρομαντικότατη οικογένειά μου, με έμαθε να έχω την αγκαλιά μου ανοιχτή και να προσφέρω τη βοήθειά μου ανιδιοτελώς σε όσους μου τη ζητούν ή εν πάσει περιπτώσει σε όλους όσους κρίνω πως τη χρειάζονται. Προτιμώ να στερηθώ η ίδια κάτι σημαντικό παρά να λείψει το παραμικρό σ'εκείνους που αγαπώ. Αυτή είναι μια τακτική πλήρως αποτυχημένη, μην την ακολουθείτε, δεν τη συνιστώ στους έχοντες αισθήματα. Κι αυτό γιατί δεν είναι λίγοι εκείνοι που μπερδεύουν την ευαισθησία με αδυναμία και σπεύδουν να τριγίσουν μέχρι τελευταίας σταγόνας την αγάπη που τους προσφέρεται μαζί με τα λοιπά παρελκόμενα που τους παραθέτει  η τρυφερότητα μιας γεναιόδωρης ψυχής.

Εδώ, λοιπόν, θα ήθελα να δώσω τη χρήσιμη συμβουλή μου προς άπειρους "Ναυτιλομένους"... Μην τα δίνετε όλα στους συνανθρώπους σας όσο κι αν δείχνουν ότι τα χρειάζονται. Δε θα εισπράξετε "ευχαριστώ" για όσα προσφέρατε- κι ας μην είναι φυσικά η ανταπόδωση το ζητούμενό σας- αλλά ένα τσουχτερό χαστούκι επειδή δε δύναστε πλέον να προσφέρετε περισσότερα. Ως γνωστόν, "ουδείς ασφαλέστερος εχθρός του ευεργετηθέντος".

Και μιας και μιλάμε για τον ευεργετηθέντα...

Το εν λόγω πρόσωπο σαφώς και θα διαβάσει αυτό το κείμενο και μάλλον θα ξαφνιαστεί φτάνοντας να περιδιαβαίνει αυτές τις γραμμές. Βλέπετε τέτοια άτομα θεωρούν πως η διακριτικότητα είναι έλλειψη ευφυΐας, πως η γενναιοδωρία είναι αλλοφροσύνη και η ευαισθησία μαλακία... Ο εκμεταλλευτής απ'την άλλη πλευρά πιστεύει πως είναι ο απόλυτος άνθρωπος Και όμως... άνθρωπος είναι αυτός που δεν εξαργυρώνει τα αισθήματά του με νομίσματα. Αν ήταν έτσι τότε αντί για φίλους και συντρόφους δε θα είχαμε ανθρώπους αλλά ταμειακές μηχανές.-

posted under |
Νεότερη ανάρτηση Παλαιότερη Ανάρτηση Αρχική σελίδα

Περί φίλου και... φτερού

Περί φίλου και... φτερού
Συντάκτρια: Χρυσούλα Μολογιάννη. E-mail: mologianni@gmail.com

ΕΡΓΟΓΡΑΦΙΑ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ

Παρακάτω αναφέρονται όλα τα εκδομένα βιβλία, τα σενάρια ταινιών, οι στίχοι και τα ποιήματα της Χρυσούλας Μολογιάννη

Recent Comments