Μη σταματάς να σπέρνεις αστέρια...

Αφιερωμένο στον παλιόφιλο τον Σωτήρη, το μέντιουμ.




 "Βλέπεις εκείνο το τεράστιο βόδι που στέκεται όρθιο στα δυο του πόδια, εκεί ψηλά στον ουρανό; Να, εκεί, δεξιά... πάνω απ'το κίτρινο, στρογγυλό φωτάκι στο βουνό!", φώναζε ενθουσιασμένος ο μικρός Σωτήρης επιδυκνείοντας το νοητό ζώο στον αέρα με το κοντόχοντρο δάκτυλό του. 

Το βλέμμα μου στράφηκε αμέσως προς τον περίτεχνο αστερισμό που φεγγοβολούσε σαν διαμάντι πάνω από τα Γεράνια όρη. Η σελήνη ξεπρόβαλε κι αυτή ολόφωτη μέσα απ'τα ήμερα νερά του Κορινθιακού κόλπου και δεν ήταν λίγα τα ερωτευμένα ζευγαράκια που είχαν απλώσει πετσέτες πάνω στα βοτσαλάκια και την είχαν αράξει στην παραλία για να τη χαζέψουν. Καλά εκείνοι... μα τι να γύρευαν δυο ανήσυχα παιδάκια με ζουμπουρλά μπουτάκια ξαπλωμένα ανάσκελα τέτοιαν ώρα στην ίδια πλαζ;

Ο παιδικός μου φίλος ο Σωτηράκης κι εγώ σκαρώναμε με το μυαλό μας αλλόκοτους αστρο-σχηματισμούς στον νυχτερινό ουρανό. Φυσικά, είχαμε απομακρυνθεί από τις μανάδες μας που έδειχναν  βαθιά απορροφημένες απ'τη μεγαλίστικη συζήτησή τους πάνω από δυο μπολ περιποιημένου παγωτού καϊμάκι- όσο πρέπει μαστιχωτού- σερβιρισμένου με γλυκό βύσσινο, τριμμένο αμύγδαλο και μ'ένα μπισκοτάκι καρφωμένο στο πλάι του εδέσματος για εφέ. Εκείνες είχαν σηκώσει τα μακριά,  καλοκαιριάτικα φορέματά τους λίγο πιο πάνω απ'το γόνατο και απολάμβαναν το φύσημα του μπάτη ενώ λίγο παραπέρα τα βλαστάρια τους βρίσκονταν εν μέσω σοβαρότατου διαξιφισμού:

"Αυτό δεν είναι όρθιο βόδι, ρε.", απάντησα στο Σωτήρη γελώντας.

"Είναι, σου λέω!"

"Τα βόδια δε στέκονται στα δυο τους πόδια, θα μας τρελάνεις;", διαμαρτυρήθηκα.

"Στέκονται! Εγώ έχω δει!"

"Απ'το μυαλό σου το βγάζεις γιατί είσαι ακόμα νηπιαγωγάκι."

"Κι εσύ είσαι χοντρή!", με ενημέρωσε βάναυσα!

Και τότε συνέβη κάτι πολύ περίεργο. Οι μανάδες μας (που ευτυχώς δεν αντιλήφθηκαν τη φάπα την οποίαν είχε μόλις εισπράξει ο Σωτήρης) κοίταξαν ξάφνου προς το μέρος μας με τέτοια χαμόγελα που δε θα σβηστούν ποτέ από τα βάθη του νου μου. Μας χάρισαν βλέμματα που πρόδιδαν αισθήματα ανάκατα. Μας παρατήρησαν με μιαν έκφραση στοργής, συγκίνησης, γλυκόπικρης νοσταλγίας και ναι, φρονώ, πως ίσως... και να μας ζήλεψαν λιγάκι. Αλλά κι εγώ θα μας ζήλευα τώρα... γιατί θα ήθελα να ήμουν ξαπλωμένη και πάλι σ'εκείνη την ακρογιαλιά λίγο μετά το σούρουπο. Θα ήθελα να κοιτώ τον ανοιχτό ορίζοντα δίχως καμιά σκέψη στο νου, να απολαμβάνω το χάδι απ'το θαλασσινό αεράκι στο  μάγουλό μου και να βυθίζω τα δαχτυλάκια των ποδιών μου μέσα στα δροσερά, λεία βοτσαλάκια... Πράγματι, πόσο θα ήθελα να δω τις λαμπερές μορφές που σχηματίζουν τ'άστρα δίπλα απ'τις ορατές Πλειάδες του Ταύρου, να φανταστώ τον κόσμο όπως θέλω εγώ και να ονειρευτώ ξανά σαν μικρό παιδί! Δυστυχώς, όμως, καθώς μεγαλώνουμε, τα όνειρα γίνονται άπιαστα όπως ακριβώς και τ'αστέρια.

Όσο για τα βόδια;

Πόσο δίκιο είχε, τότε, ο παιδικός φίλος μου ο Σωτηράκης. Τελικά, τα βόδια, όχι μόνο στέκονται στα δύο πισινά πόδια τους για να ακουμπούν τα δυο μπροστινά τους στο πόντιουμ της Βουλής αλλά και για να μας καβαλικεύουν σκληρά. Και μετά το καβαλίκευμα, αντί να μας αφήσουν ένα πάκο με χαρτονομίσματα στο κομοδίνο, βάζουν το χέρι τους στις τσέπες μας υφαρπάζοντας κι από πάνω τον έρημο οβολό μας. Οι πιο ρομαντικοί, δε από δαύτους,  μας ενημερώνουν δια μέσω SMS για την επόμενη πολιτική μας συνεύρεση...

Α ρε Σωτήρη, μέντιουμ!

posted under |

2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

pote den 4a prepe na stamatame na oneirevomaste ! pote!

Ανώνυμος είπε...

Καλά,Χρυσούλα ο Νίκος το απόλαυσε!!!Μαζί τα διαβάζουμε τα κείμενά σου πλέον...Υπέροχο!!!
Ακριβή

Νεότερη ανάρτηση Παλαιότερη Ανάρτηση Αρχική σελίδα

Περί φίλου και... φτερού

Περί φίλου και... φτερού
Συντάκτρια: Χρυσούλα Μολογιάννη. E-mail: mologianni@gmail.com

ΕΡΓΟΓΡΑΦΙΑ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ

Παρακάτω αναφέρονται όλα τα εκδομένα βιβλία, τα σενάρια ταινιών, οι στίχοι και τα ποιήματα της Χρυσούλας Μολογιάννη

Recent Comments