"Αμερικανάκια" είμαστε;

Πού να ήξεραν οι Έλληνες τότε...

 
Τόπoς: Κρατικός Αερολιμένας Αθηνών (Κ.Α.Α.)

Χρονική τοποθέτηση: Χειμώνας 1974

Ἡ ενομία κα νεξαρτησία τίς ποες γγυάτο μεταχουντική δημοκρατία πεισαν τούς ξενιτεμένους γραικούς νά μεταβον στήν λλάδα λίγο μετά τήν πτώση τς δικτατορίας γιά νά ζήσουν ν ερήνη τό πόλοιπο τς ζως τους. σοι πέστρεψαν εροπορικς στήν θήνα πό τίς Η.Π.Α κλαψαν γοερά πό τή χαρά τους, νας στόν μο το λλου, καθώς ο σόλες τν σουέτ, τύπου “ξφορντ”, ποδημάτων τους πρωτοπάτησαν τή λευτερωμένη πάτρια σφαλτο. Ο παλιννοστοντες λληνες, μέ βαρειές ναμνήσεις, στραβά καβουράκια καί βαμβακερά ζιβάγκο σήκωναν ψηλά τούς πυρόξανθους πόγονούς τους κι σφιγγαν π’τή μέση τίς λλοδαπές γυνακες τους μέ τίς πυκνές φακίδες καί τίς σφυκτικά ζωσμένες μπακλαβαδωτές καπαρντίνες. Ναί, παναπατρισμός τν λλήνων προσφύγων στόν Κρατικό ερολιμένα θηνν (Κ.Α.Α.) ταν μιά στιγμή στορική. Ο, κουρασμένοι π’τό μακρινό ταξίδι, ντρικοί σβέρκοι μύριζαν νότες δυνατς, ξενόφερτης κολόνιας ν θηναϊκός ερολιμένας σταζε λάκερος πό διάντροπα δάκρυα θνικής περηφάνειας.
Ο νεοφερμένοι πατριώτες εχαν κουβαλήσ μαζί τους λογς λογς σαβορες καί φτηνές λεκτρικές πραμάτειες ξ μερικς, βυζανιάρικα ζωντόβολα κι σπρουλιάρες γκαστρωμένες πού χαμογελοσαν τουρτουρίζοντας μές στή βαρυχειμωνιά. Λίγο πιό κάτω στέκονταν πιβλητικές, σάν αρχαες πιδαυρικές φιγορες, ο τσεμπεροφόρες πεθερές παρατηρντας πό σφαλ πόσταση τίς λλοδαπές νύφες τους, τά βλαστάρια τν  γιν τους καί τή “μπασταρδεμένη” κοψιά τους. Τά χαρακτηριστικά ρισμένων π’τά γγόνια τους πως ετίσια, ωμαϊκή μύτη  καί τό σταρένιο δέρμα μαρτυροσαν τι πρόκειτο γιά μιά νεώτερη γενιά μεσογειακς φουρνις. Παρ’όλ’υτά ο νήλικες φωνητικές χορδούλες τν παιδιν γεννοσαν ναν παράξενο, μπουρδουκλωμένο χο καθώς τά μικρά χοροπηδοσαν φορώντας φουσκωτά μποτάκια το μπάσκετ κι ἀναγνώσκοντας “Μπάτμαν” σέ μία γλσσα πού κουγες μόνο στά γουέστερν. Δέν ταν λίγοι μως οτε ο λληνάραδες παπποδες πού, ταν πρωταντίκρισαν τά γγόνια τους, τά κακοκοίταξαν μις καί στ’νοιχτόχρωμα ματάκια τους θωρούσαν τόν νταβραντισμένο μηρικό λληνισμό ξεθυμασμένο. τοτοι ο κοντόθωροι, γέροι πατριτες δέν μπόρεσαν ποτέ νά κατανοήσουν τόν μερικάνικο τρόπο ζως. ναρωτιόντουσαν τί εδους συνονθύλευμα εναι πιά ατή μερικάνικη κοινωνία καί πώς εναι δυνατόν νά συμβιώνουν προβλημάτιστα λευκοί μέ γκάγκανους ράπηδες, λατίνοι μέ κινέζους καί καουμπόιδες μέ θαγενες νδιάνους... Εναι τόσο ἀνόητοι ατοί ο μερικάνοι! Πόσον καιρό ακόμα θ’αντέξ, θαρρούν, ο μωρόπιστος λαός τούτης τής μακρινής πειρου να τόσο μεγάλο φυλετικό τουρλού καί μιά τέτοια βαβυλώνια συνεννοησία; Ετυχς πού στή μεταπολιτευτική λλάδα δέν πρόκειται νά συμβ ποτέ κάτι τέτοιο.- 

...
Χειμώνας 2014 (40 έτη μετά)
Αλλοίμονο και όμως συνέβη!...



posted under |

2 σχόλια:

ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΜΟΛΟΓΙΑΝΝΗ είπε...

Η γνωστή υποτιμιτική φράση "δεν είμαστε αμερικανάκια" προβλέπεται να αλλάξει. Θα αντικατασταθεί σε σύντομο χρόνο από την πρόταση "δεν είμαστε ελληνάκια"!

Σημείωση:
Το παραπάνω κείμενο δεν έχει συνταχθεί με χρήση αυτόματου πολυτονιστή (Magenta ή άλλου). Έχει γραφτεί σε απλό MS Word και ο τονισμός έχει εισαχθεί χειροκίνητα από τα σύμβολα πολυτονισμού της γραμματοσειράς Athena Unicode. Σε περίπτωση εύρεσης παράλειψης/λάθους τονισμού από γνώστες θα επιθυμούσα την επισήμανσή του. Δεν έχω διδαχθεί το πολυτονικό σύστημα γραφής στο σχολείο(ούσα απόφοιτος της τάξεως του 1999) αλλά το μελετώ μόνη μου με αγάπη καθώς θαυμάζω την ομορφιά και την ιδιαιτερότητά του.

Ανώνυμος είπε...

sosth agaphth xrusoula

Νεότερη ανάρτηση Παλαιότερη Ανάρτηση Αρχική σελίδα

Περί φίλου και... φτερού

Περί φίλου και... φτερού
Συντάκτρια: Χρυσούλα Μολογιάννη. E-mail: mologianni@gmail.com

ΕΡΓΟΓΡΑΦΙΑ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ

Παρακάτω αναφέρονται όλα τα εκδομένα βιβλία, τα σενάρια ταινιών, οι στίχοι και τα ποιήματα της Χρυσούλας Μολογιάννη

Recent Comments